Foi un extraordinario debuxante, irónico, mordaz, cáustico ás veces, e bo pintor ó que a morte temperá non lle permitiu realiza-la grande obra que tiña empezada.
Arquitecto de profesión, realizou obras importantes en Vigo e noutras cidades de Galicia. A súa preocupación intelectual levouno a viaxar por medio mundo e a ter contacto con figuras notables. Foi amigo de Rafael Alberti, Urbano Lugrís e Laxeiro. Casou coa tamén pintora Mercedes Ruibal, que conserva boa parte da súa obra.
Fixo exposicións en diversas cidades de Galicia e de España. A súa pintura cruzou o Atlántico para ser contemplada en Sudamérica. A súa ideoloxía de esquerda radical produciulle reveses co réxime franquista nos anos sesenta. Cultivou a crítica de arte, con asomos de grande finura, no diario "La Voz de Galicia".
A súa obra está representada en Museos de Galicia e mais en importantes coleccións particulares de España e América.
Pérez Bellas é un fillo de Goya e de Daumier. Os seus mundos son escuros, denunciadores, ás veces mesmo panfletarios. A soedade e mailo desvalemento social e económico das xentes campesiñas de Galicia son na súa plástica un motivo frecuente, dito cun debuxo expresivo, con grande fondura de sentimentos. Como pintor, en troques, amosábase lírico e case lúdico, aínda que a ironía crítica remataba por aparecer en fantasías de monstruos e seres oníricos ou fabularios. Quizais non chegou a domina-la técnica de pintor, polo que a súa pintura é menos importante có debuxo.
|
