Aínda que a súa vinculación ó mundo plástico é por completo paralela á súa vida, xa que desde neno traballa en medios creativos publicitarios, como pintor de cabalete apareceu relativamente tarde. Empezou a expoñer en 1983, na súa cidade natal. Desde aquela realizou mostras con regularidade en cidades de Galicia, España e Portugal. É importante a súa faceta de ilustrador porque é un debuxante exquisito, cun grafismo primoroso, capaz de sintetiza-la arquitectura monumental ou calquera obxecto nos trazos xustos.
Fundamentalmente paisaxista,e, sobre todo, paisaxista urbano, digamos da súa pintura o que afirmaba Ortega y Gasset respecto da literatura de Azorín: "primores de lo vulgar". Porque Álex Vázquez é quen de facer motivo plástico dunha nadería calquera, do secundario e habitualmente inadvertido. Así, un balcón, unhas macetas, un interior entrevisto, ou simplemente presentido a través dunhas cortinas, constitúe unha pintura de execución equilibrada, ás veces minuciosa, pero nunca insistida, de maneira que a anécdota, como quería o mestre d´Ors, se eleva a categoría.
Pintor do sentimento, de evocacións e nostalxias, de imaxinacións viscontianas, a cabalo entre un barroco intemporal e un novecentismo inexacto, deliberadamente inexacto, para que o motivo e a interpretación se identifiquen sen asoballar. Un pintor sen vangardas, convencido de que a forma, a luz e o ambiente son tamén, e con grande verdade, a pintura verdadeira.
|
