| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La composición se organiza con formas que evocan las maniquies de una tienda. Uno, vestido con chaqueta de solapas y corbata, otro, sin ropa, como una sombra, entre pequeñas nubes que también flotan en otros puntos del cuadro. Juega con guiños irónicos como el toc-toc de un corazón y la dicotomía blanco-negro, día y noche, obligándonos a poner la imaginación de nuestra parte para soñar. Son imágenes propias de un escaparate urbano, que forman parte del repertorio icónico del pop-art.
A composición organízase con formas que evocan os maniquies dunha tenda. Un vestido con chaqueta de lapelas e gravata, outro, sen roupa como unha sombra entre pequenas nubes que tamén flota noutros puntos do cadro. Xoga con chiscadelas irónicas como o toc-toc dun corazón e a dicotomía branco-negro, día e noite, obrigándonos a poñer a imaxinación da nosa parte para soñar. Son imaxes propias dun escaparate urbano que forman parte do repertorio icónico do pop-art.
Cursó la carrera de Bellas Artes en la Escuela de San Fernando de Madrid y se graduó en Artes Aplicadas. Es profesora de dibujo en centros de enseñanza media. Comenzó a exponer en 1966. Se integró en el dibujo de Estampa Popular Gallega, cuyas muestras colectivas recorrieron todo el país. También se integró en el grupo Sisga, de A Coruña. Ha participado en numerosas bienales provinciales. Su obra ha recorrido toda España y saltó a Francia y a Alemania. Las muestras individuales las inició en 1968, y las ha realizado en numerosas ciudades españolas. Está representada en los museos de Lugo, Sada, Villafamés, Granada, Cuenca, etc., así como en colecciones institucionales importantes. A partir de una figuración relativa, Bea Rey ha evolucionado hacia un expresionismo sinóptico, vagamente emparentable con los movimientos europeos de entreguerras. Picasso, como en tantos otros artistas, está presente en esta pintora coruñesa, excelente dibujante y dueña de una paleta muy sensible, de raíz eminentemente lírica. Latió en ella, antaño, una preocupación cubista, que se acusaba en la construcción rigurosa de sus composiciones e inclusive en sus figuras, de firme y hasta rotunda apariencia, sencillamente porque bajo las figuras estaba una excelente dibujante, de largo ejercicio ante el natural, que le permitía ideaciones y sinopsis sin perder la apariencia de firmeza. Algunas de sus muestras tuvieron al dibujo como forma principal de expresión, demostrando que el trazo, monocromo, puede ser un fin estético en sí mismo, sin necesidad del color o de la mancha. El rigor, no obstante, permitía considerables dosis de abstracción, porque Bea Rey no fue nunca rutina en sus obras, sino invención, decantación, alarde de síntesis desde una personalidad lograda por los mejores caminos, cuales son las muchas horas de ejercicio en el taller.
-Blas, J. J.: Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -VV. AA.: Mujeres en el arte español (1900 - 1984). Madrid, Ayuntamiento, 1984. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Chávarri, Raul: La pintura española actual. Madrid, Ibérico-Europea de Edic., 1973.
Cursou a carreira de Belas Artes na Escola de San Fernando de Madrid e graduouse en Artes aplicadas. É profesora de debuxo en centros de ensinanza media. Empezou a expoñer en 1966. Integrouse no grupo de Estampa Popular Galega, ambas mostras colectivas que percorreron todo o país. Tamén formou parte do grupo Sisga na Coruña. Participou en numerosas bienais provinciais. A súa obra percorreu toda España e saltou a Francia e a Alemaña. Canto ás mostras individuais, comezounas en 1968 realizándoas en numerosas cidades españolas. Está representada nos museos de Lugo, Sada, Villafamés, Granada, Cuenca, etc, así como en coleccións institucionais importantes. A partir dunha figuración relativa Bea Rey evolucionou cara a un expresionismo sinóptico, vagamente emparentable cos movementos europeos de entreguerras. Picasso, coma tantos outros artistas, está presente nesta pintora coruñesa, excelente debuxante e dona dunha paleta moi sensible, de raíz eminentemente lírica. Latexou nela, antano, unha preocupación cubista, que se acusaba na construcción rigorosa das súas composicións e incluso nas súas figuras, con firme e ata con rotunda apariencia, sinxelamente porque baixo as formas estaba unha excelente debuxante, cun longo exercicio perante o natural que lle permitía ideacións e sinopse sen perde-la apariencia de firmeza. Algunhas das súas mostras tiveron o debuxo como forma principal de expresión, demostrando que o trazo, monocromo, pode ser un fin estético en si mesmo, sen necesidade da cor ou da mancha, O rigor, non obstante, permitía considerables doses de abstracción porque Bea Rey non foi nunca rutina nas súas obras, senón invención, louvanza, alarde de síntese desde unha personalidade lograda polos mellores camiños como son as moitas horas de exercicio no taller.
-Blas, J. J.: Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -VV. AA.: Mujeres en el arte español (1900 - 1984). Madrid, Concello, 1984. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Chávarri, Raul: La pintura española actual. Madrid, Ibérico-Europea de Edic., 1973.
|
|
La composición se organiza con formas que evocan las maniquies de una tienda. Uno, vestido con chaqueta de solapas y corbata, otro, sin ropa, como una sombra, entre pequeñas nubes que también flotan en otros puntos del cuadro. Juega con guiños irónicos como el toc-toc de un corazón y la dicotomía blanco-negro, día y noche, obligándonos a poner la imaginación de nuestra parte para soñar. Son imágenes propias de un escaparate urbano, que forman parte del repertorio icónico del pop-art.
A composición organízase con formas que evocan os maniquies dunha tenda. Un vestido con chaqueta de lapelas e gravata, outro, sen roupa como unha sombra entre pequenas nubes que tamén flota noutros puntos do cadro. Xoga con chiscadelas irónicas como o toc-toc dun corazón e a dicotomía branco-negro, día e noite, obrigándonos a poñer a imaxinación da nosa parte para soñar. Son imaxes propias dun escaparate urbano que forman parte do repertorio icónico do pop-art.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...