| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Es el suyo un mundo de referencias interiores, de evocaciones. Sus obras provocan en el espectador sensaciones y vivencias. A través de una caja de plástico translúcido vemos una malla blanca, de urdimbre floja, atravesada por tiras de cartón ondulado, con un efecto de flexibilidad y de tránsito, de algo efímero que puede desaparecer. Es como un experimento de poesía visual, que la caja, como una vitrina, lo encierra y lo convierte en un episodio de la memoria.
“Mª Xosé Díaz” en G. de Arte Contemporáneo SCQ, en 1998.
É o seu un mundo de referencias interiores, de evocacións. As súas obras provocan no espectador sensacións e vivencias. A través dunha caixa de plástico translúcido vemos unha malla branca, de urdido frouxo, atravesada por tiras de cartón ondulada, cun efecto de flexibilidade e de tránsito, de algo efémero que pode desaparecer. É como un experimento de poesía visual, que a caixa, como unha vitrina, o encerra e o converte nun episodio da memoria.
“Mª Xosé Díaz” en G. de Arte Contemporáneo SCQ, en 1998.
Artista multifacética, puesto que es pintora, escultora y, más aún, creadora de objetos plásticos que participan de ambas expresiones y sus diversas posibilidades, ya que a ellos incorpora lo más insólito, desde fibras y plásticos hasta materiales de desecho, que en su tarea cobran una nueva realidad y sugieren mundos inéditos, aunque sean identificables y específicos. Cursó la carrera de Bellas Artes en Barcelona. Su inicial exposición data de 1980, en San Cugat, Barcelona. Posteriormente lo hizo en Compostela, Vilagarcía, Madrid, Vigo, Ferrol y A Coruña. Una muestra notable fue la realizada en 1997 en Pontevedra, puesto que constituyó un panorama de su universo plástico, aparentemente reiterado y sin embargo, con infinitas variaciones. Colectivamente, su obra ha podido ser contemplada en numerosas ciudades de toda España, entre ellas la segunda Bienal de Artistas Galegas, de 1990, en Vigo, Nuevos Valores de la Expo de Sevilla, en 1992, y la tercera Mostra Unión Fenosa, en A Coruña. Está representada en el Museo de Cerámica de Barcelona, Xunta de Galicia, Auditorio de Galicia, en Compostela y otras colecciones institucionales. El arte de María Xosé Díaz es emotivo, hondo, pero no espectacular. Sus objetos se muestran en gamas neutras, a partir de juegos constantes con la geometría, sea plana o espacial, de manera que polígonos y poliedros reciben elementos complementarios o se inscriben en superficies ideales. Mínimas referencias, sugeridas, conforman ajedrezados o semejan fanales en los que líneas ascendentes constituyen toda referencia. La materia transparente se pliega, se arista, como en juegos de papiroflexia, o sugiere fosilizaciones vegetales, vaguedades intangibles, abigarramientos a modo de texturas graníticas, tejidos de alusión popular, celosías entrevistas. Expresiones, en fin, eminentemente abstractivas, con evidente parentesco en la espiritualidad oriental, que esta artista debe conocer y amar, y sobre la que ha reflexionado largamente. Plástica del silencio, de la entonación asordada, de lo común y despreciable perpetuado por la gracia, la magia de una mente por completo creadora. Todo es concreto y, no obstante, en nada se refiere a lo habitual y cotidiano, porque lo utilizado se transforma, renace y se renueva. El espectador contempla expresiones de una simplicidad absoluta a las que la artista carga de espiritualidad, de manera que inviten a la recreación desde la sugerencia. Cada pieza de María Xosé Díaz es lo que es y lo que obliga a suponer, a pensar, a meditar qué es. Y nunca hay un elemento estrictamente icónico. Podría así suponerse que es limitada, cuando en verdad es variadísima, con la belleza inmensa de la música de violoncello, que acaricia la mente tanto más que el oído. Uno de los valores jóvenes de la plástica gallega más personales, innovadores, capaz de absorber mil tendencias y hacerlas suyas, porque al fin su arrolladora personalidad de artista se impone. Es la poética inefable de lo infinitamente secundario.
- González-Alegre, Alberto: Texto en catálogo. Pontevedra, 1997. - III Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1993. -González-Alegre, Alberto: “Texto en catálogo”. Pontevedra, 1997 -III Mostra Unión FENOSA. A Coruña, 1993.
Artista multifacética, xa que é pintora, escultora e aínda creadora de obxectos plásticos que participan de ámbalas expresións e as súas diversas posibilidades, xa que a eles incorpora o máis insólito, desde fibras e plásticos ata materiais de desfeito, que na súa tarefa cobran unha nova realidade e suxiren mundos inéditos, aínda que sexan identificables e específicos. Cursou a carreira de Belas Artes en Barcelona. A súa exposición inicial data de 1980, en San Cugat, Barcelona. Posteriormente expuxo en Compostela, Vilagarcía, Madrid, Vigo, Ferrol e A Coruña. Unha mostra notable foi a realizada en 1997 en Pontevedra, xa que constituíu un panorama do seu universo plástico, aparentemente reiterado e, sen embargo, con infinitas variacións. Colectivamente, a súa obra puido ser contemplada en numerosas cidades de toda España, entre elas a segunda Bienal de Artistas Galegas, de 1990, en Vigo, Novos Valores da Expo de Sevilla, en 1992, e a terceira Mostra Unión FENOSA, na Coruña, 1993. Está representada no Museo de Cerámica de Barcelona, Xunta de Galicia, Auditorio de Galicia en Compostela e outras coleccións institucionais. A arte de María Xosé Díaz é emotiva, fonda, pero non espectacular. Os seus obxectos mostránse en gamas neutras, a partir de xogos constantes coa xeometría, sexa plana ou espacial, de maneira que polígonos e poliedros reciben elementos complementarios ou inscríbense en superficies ideais. Mínimas referencias, suxeridas, conforman xadrezados ou semellan fanais no que as liñas ascedentes constitúen toda referencia. A materia transparente prégase, aréstase, como en xogos de papiroflexia, ou suxire fosilizacións vexetais, vaguidades intanxibles, abigarramentos a modo de texturas graníticas, tecidos de alusión popular, celosías entrevistas. Expresións, en fin, eminentemente abstractivas, con evidente parentesco coa espiritualidade oriental, que esta artista debe coñecer e amar e sobre a que reflexionou profundamente. Plástica do silencio, da entoación axordada, do común e desprezable perpetuado pola gracia, a maxia dunha mente por completo creadora. Todo é concreto e, non obstante, en nada se refire ó habitual e cotián, porque o utilizado se transforma, renace e se renova. O espectador contempla expresións dunha simplicidade absoluta ás que a artista carga de espiritualidade, de maneira que inviten á recreación desde a suxerencia. Cada peza de María Xosé Díaz é o que é e o que obriga a supoñer, a pensar, a meditar qué é, e nunca hai un elemento estrictamente icónico. Podería así suporse que é limitada, cando en realidade é variadísima, coa beleza inmensa da música de violoncello, que acaricia a mente tanto máis có oído. Un dos novos valores da plástica galega máis persoais, innovadores, capaz de absorber mil tendencias e facelas súas, porque a súa arrolladora personalidade de artista se impón. É a poética inefable do infinitamente secundario.
-González-Alegre, Alberto: “Texto en catálogo”. Pontevedra, 1997 -III Mostra Unión FENOSA. A Coruña, 1993.
|
Es el suyo un mundo de referencias interiores, de evocaciones. Sus obras provocan en el espectador sensaciones y vivencias. A través de una caja de plástico translúcido vemos una malla blanca, de urdimbre floja, atravesada por tiras de cartón ondulado, con un efecto de flexibilidad y de tránsito, de algo efímero que puede desaparecer. Es como un experimento de poesía visual, que la caja, como una vitrina, lo encierra y lo convierte en un episodio de la memoria.
“Mª Xosé Díaz” en G. de Arte Contemporáneo SCQ, en 1998.
É o seu un mundo de referencias interiores, de evocacións. As súas obras provocan no espectador sensacións e vivencias. A través dunha caixa de plástico translúcido vemos unha malla branca, de urdido frouxo, atravesada por tiras de cartón ondulada, cun efecto de flexibilidade e de tránsito, de algo efémero que pode desaparecer. É como un experimento de poesía visual, que a caixa, como unha vitrina, o encerra e o converte nun episodio da memoria.
“Mª Xosé Díaz” en G. de Arte Contemporáneo SCQ, en 1998.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...