| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La historia de la vida y la antropogénesis preocupan al artista, creador de una pintura que se apoya en un "a priori" filosófico, en una búsqueda de la idea original, u originaria, con sutileza en el color y en las formas, que son bandas movedizas de colores terrenales, amarillos y ocres, los colores de la arena, de la playa o del desierto, a los que se incorpora, con la fuerza contundente de una pincelada, la forma de un ser embrionario que nace de un soporte de madera, realzando plásticamente el pensamiento del artista.
"Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo", Vigo 1998.
A historia da vida e a antropoxénese preocupan ó artista, creador dunha pintura que se apoia nun “a priori” filosófico, nunha busca da idea orixinal, ou orixinaria, con sutileza na cor e nas formas, que son bandas movedizas de cores terrenais, marelos e ocres, as cores da area, da praia ou do deserto, ás que se incorpora, coa forza contundente dunha pincelada, a forma dun ser embrionario que nace dun soporte de madeira, realzando plasticamente o pensamento do artista.
“Nova Sala de Exposicións Caixavigo”, Vigo 1998.
Gallego de sentimiento, universal de concepto, este madrileño culto, curioso, intuitivo y reflexivo, atento a todas las parcelas del arte y la literatura, se vinculó a Galicia en plena juventud y aquí trabaja desde hace casi treinta años. Llegó a Compostela en 1969, para estudiar Filosofía y Letras, carrera que concluyó y de la que posteriormente realizó los cursos de doctorado. Hasta 1965 participa intensamente en las actividades del grupo teatral Axpasia. Su dedicación a la antropología le lleva a conseguir en 1974 el premio Daniel de la Sota, de la Diputación de Pontevedra, donde reside, como jefe de los servicios de publicaciones y archivo de la Diputación, tras disfrutar de bolsas de estudio del Museo provincial en los años 1974 a 1977, en el que es nombrado miembro del patronato del Museo do Pobo Galego de Santiago de Compostela. También lo es del Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Su inquietud cultural se refleja en la revista "Pontevedra", de dicho organismo provincial, de la que primero fue jefe de redacción y después, desde 1985, director. Su preocupación estrictamente plástica comienza a manifestarse en el diseño gráfico, que se refleja en más de un centenar de libros. Su inagotable curiosidad le lleva a experimentar en nuevas técnicas de expresión gráfica, como la electrografía y la infografía, que ha aplicado al grabado. Realizo exposiciones colectivas de importancia, en diferentes ciudades de España y de Europa. Sus exposiciones personales se inician en 1997 en el Teatro Principal de Pontevedra en el Castillo de Soutomaior y continúan, en Madrid, Compostela, Cartagena, Vigo, Sevilla, Pontevedra y diferentes villas de Galicia, así como en Lisboa y ciudades de Alemania, país en el que la pintura de Pereira tuvo excelente acogida y goza de prestigio. Figura en museos e instituciones y colecciones privadas de España, Portugal y Alemania. La pintura de Miguel Pereira acusa ese amplio conocimiento de las técnicas de estampación a que ha dedicado larga actividad. Considerablemente abstracto, aunque con referencias formales, su mundo es deliberadamente escueto, elementalizado, simple y sin embargo, rico, infinitamente rico en sugerencias. Gamas suaves muy aquilatadas, y materia muy trabajada. En espacios indeterminables se asienta un objeto sin posibilidad de descripción precisa. Su mundo es tan amplio, que a veces recrea el expresionismo de los ilustradores medievales de Beato de Liébana, o acude a referencias antropológicas raciales, que reelabora con mimo exquisito, pero sin insistencias. Como si todo surgiera espontáneamente, cuando es tan reflexivo, tan meditado su quehacer. El grafismo espontáneo, mundo de Tàpies, también importa a Pereira, aunque desde un intimismo de sugerencias líricas. Así mismo, se aproxima al surrealismo o al neo expresionismo vagamente magicista. Su paleta es asordada, con excelente cocina. Gusta de las gamas neutras y deliberadamente, obvia la perspectiva, para llegar a un geometrismo en apariencia plano, de belleza consecuente, no inmediata. Por completo ajena a cualquier preciosismo de raíz meramente folklórica.
-Sobral, Antón:O dreaming totémico de Miguel Pereira. Pontevedra, 1995. -Penelas, Severino: Recuerdos en ámbar. Madrid. Casa de Galicia, 1997. -VV.AA.: Miguel Pereira, Convulsión lúdrica.Compostela, 1997.
Galego de sentimento, universal de concepto, este madrileño culto, curioso, intuitivo e reflexivo, atento a tódalas parcelas da arte e a literatura, vencellouse a Galicia en plena xuventude e aquí traballa desde hai case trinta anos. Chegou a Santiago de Compostela en 1969, para estudiar Filosofía e Letras, carreira que concluíu e da que posteriormente realizou os cursos de doutorado. Ata 1965 participa intensamente nas actividades do grupo teatral Axpasia. A súa dedicación á antropoloxía lévao a conseguir en 1974 o premio Daniel de la Sota, da Deputación de Pontevedra, onde exerce como xefe do servicio de publicacións e arquivo da Deputación, despois de disfrutar das bolsas de estudio do museo provincial nos anos 1974 a 1977, no que é nomeado membro do padroádego do Museo do Pobo Galego de Santiago de Compostela. Tamén o é do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. A súa inquedanza cultural reflíctese na revista "Pontevedra", deste organismo provincial, da que primeiro foi xefe de redacción e despois, desde 1985, director. A súa preocupación estrictamente plástica comeza a manifestarse no deseño gráfico, que se reflicte en máis dun cento de libros. A súa inesgotable curiosidade lévao a experimentar novas técnicas de expresión gráfica, co a electrografía e a infografía, que aplicou ó gravado. Realizou exposicións colectivas de importancia, en diferentes cidades de España e de Europa. As súas numerosas exposicións persoais inícianse en 1994 na sala do Teatro Principal de Pontevedra, logo no castelo de Soutomaior e continúan, en Madrid, Santiago de Compostela, Cartaxena, Vigo, Sevilla, Pontevedra e diferentes vilas de Galicia, así como en Lisboa e cidades de Austria e Alemaña, país no que a pintura de Pereira tivo unha excelente acollida e goza de prestixio. Figura en museos e institucións e coleccións privadas de España, Portugal e Alemaña. A pintura de Miguel Pereira acusa ese amplo coñecemento das técnicas de estampación á que dedicou larga actividade. Considerablemente abstracto, aínda que con referencias formais, o seu mundo é deliberadamente escueto, elementalizado, simple e sen embargo rico, infinitamente rico en suxestións. Gamas suaves moi abigarradas, e materia moi traballada. En espacios indeterminables aséntase un obxecto sen posibilidade de descrición precisa. O seu mundo é tan amplo, que ás veces recrea o expresionismo dos ilustradores medievais de Beato de Liébana, ou acode a referencias antropolóxicas raciais, que reelabora con mimo exquisito, pero sen insistencias. Como se todo xurdise espontaneamente, cando é tan reflexivo, tan meditado o seu quefacer. O grafismo espontáneo, mundo de Tápies, tamén importa a Pereira, aínda que desde un intimismo de suxestións líricas. Así mesmo, aproxímase ó surrealismo ou ó neoexpresionismo vagamente maxicista. A súa paleta é axordada, con excelente cociña. Gusta das gamas neutras e deliberadamente, obvia a perspectiva, para chegar a un xeometrismo en aparencia plano, de beleza consecuente, non inmediata. Por completo allea a calquera preciosismo de raíz meramente folclórica.
Sobral, Antón: O dreaming totémico de Miguel Pereira. Pontevedra, 1995. Castro, Antón: "Convulsión Lúdrica". Museo do Pobo Galego. 1997. Penelas, Severino: Recuerdos en ámbar. Casa de Galicia. Madrid, 1997.
|
|
La historia de la vida y la antropogénesis preocupan al artista, creador de una pintura que se apoya en un "a priori" filosófico, en una búsqueda de la idea original, u originaria, con sutileza en el color y en las formas, que son bandas movedizas de colores terrenales, amarillos y ocres, los colores de la arena, de la playa o del desierto, a los que se incorpora, con la fuerza contundente de una pincelada, la forma de un ser embrionario que nace de un soporte de madera, realzando plásticamente el pensamiento del artista.
"Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo", Vigo 1998.
A historia da vida e a antropoxénese preocupan ó artista, creador dunha pintura que se apoia nun “a priori” filosófico, nunha busca da idea orixinal, ou orixinaria, con sutileza na cor e nas formas, que son bandas movedizas de cores terrenais, marelos e ocres, as cores da area, da praia ou do deserto, ás que se incorpora, coa forza contundente dunha pincelada, a forma dun ser embrionario que nace dun soporte de madeira, realzando plasticamente o pensamento do artista.
“Nova Sala de Exposicións Caixavigo”, Vigo 1998.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...