| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Un entramado de bandas verticales y horizontales ordena el cuadro separando y comunicando el fondo, gris, y la superficie, salpicada de manchas azules y árboles configurados con un sutil armazón de color amarillo. Conceptos tan amplios como lirismo y geometría, razón e intuición, se superponen y confrontan con una poética personal que juega con el rigor y la arbitrariedad de la que habló Bergson.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, do 18 al 22 de setiembre de 1997, en la Estación Marítima de La Coruña.
Un entramado de bandas verticais e horizontais ordena o cadro separando e comunicando o fondo gris, e a superficie, salpicada de manchas azuis e árbores configuradas cun sutil armazón de cor marela. Conceptos tan amplos como lirismo e xeometría, razón e intuición, superpóñense e confróntanse cunha poética persoal que xoga co rigor e a arbitrariedade da que falou Bergson.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, do 18 ao 22 de setembro de 1997, na Estación Marítima da Coruña.
Vocación decidida, personalidad acusada, intimista, viajero impenitente. Posee un mundo particular, rico en sensaciones y experiencias. Se da a conocer en las exposiciones al aire libre que el Ayuntamiento vigués ofrecía durante el verano en la Plaza de la Princesa, el año 1974, y en cuya edición de 1976 vuelve a mostrar obra. Participa en la Bienal de Pontevedra en 1980. Con exposiciones individuales recorre Galicia y toma contacto con Madrid y Barcelona. Su primera experiencia francesa data de 1980, cuando muestra su pintura en París. Salta a Bélgica y a Suiza, momentos destacables en la consolidación de su personalidad. En 1993 monta una exposición realmente importante en el castillo de Soutomaior, que motiva estudios sobre su pintura de críticos jóvenes muy estimables, como Miguel Fernández Cid, actualmente director del Centro Galego de Arte Contemporánea. Su mundo de objetos inanimados, de raíz expresionista muy evolucionada hacia una síntesis conceptual que es pura desnudez, acusa la influencia, bien digerida, de ese constante vagar por Europa. Se interesan por la pintura de Amando, que ha anulado sus apellidos para ser deliberadamente su patronímico, galerías importantes, y su presencia en la feria madrileña de Arco es destacada. Carrera sin ruido, desde esa verdad incuestionable que es la soledad del estudio, la constante reflexión, las muchas lecturas antes de situarse ante la tela para pintar. Pintura sobria, a veces casi monocromática, en la que, sobre fondos casi neutros, se instalan objetos mínimos, dos hojas secas, una flor esquematizada, troncos de árbol aserrados, poliedros transparentes dibujados como al desgaire, con línea en apariencia dubitante y sin embargo, tan cargada de intención. Hay en la pintura de Amando un poso literario que el pintor es capaz de tomar como mera referencia, puesto que al fin desaparece en esas pinturas elementalizadas, neutras, en azules, tierras, ocres, verdes. A veces, da la sensación de que el cuadro está inacabado, ante el temor de que insistir sobre él sería peligroso. Un verso puede ser referencia, guía para el espectador. Después, al fin, blancos ensuciados, verdes ténues, azules de considerable lirismo. El mar es una constante en la pintura de Amando, aunque jamás se aproxime a la tópica marina. Por el contrario, es su fondo, la sugerencia de las masas de agua vistas por un buceador miope. Nieblas que se adensan para envolver y diluir las referencias. Series en torno a un mismo tema. La abstracción absoluta de la realidad. Porque Amando es un pintor abstracto, en el más puro sentido de la adjetivación, y claramente informalista.
Pontevedra, 1995. -Seoane, Xavier: Revisión dunha década. Santiago, 1988. -Castro, Xosé Antón: Vexo Vigo. Vigo, Ayuntamiento, 1984. -Enciclopedia gallega. Gijón. S. Cañada, edit., 1975 y ss.
Vocación decidida, personalidade acusada, intimista, viaxeiro impenitente, posúe un mundo particular, rico en sensacións e experiencias. Dáse a coñecer nas exposicións ó aire libre que o concello vigués ofrecía durante o verán na praza da Princesa, o ano 1974, e que na edición de 1976 volve a mostra-la súa obra. Participa na Bienal de Pontevedra de 1980. Con exposicións individuais percorre Galicia e toma contacto con Madrid e Barcelona. A súa primeira experiencia francesa data de 1980, cando mostra a súa pintura en París. Salta a Bélxica e a Suíza, experiencias importantes na consolidación da súa personalidade. En 1993 monta unha exposición realmente importante no castelo de Soutomaior, que motiva estudios sobre a súa pintura de críticos novos moi estimables, como Miguel Fernández Cid, actualmente director do Centro Galego de Arte Contemporánea. O seu mundo de obxectos insinuados, de raíz expresionista moi evolucionada cara a unha síntese conceptual que é pura denudez, acusa a influencia, ben dixerida, dese constante vagar por Europa. Interésanse pola pintura de Amando -que anulou os seus apelidos para ser deliberadamente o seu patronímico- galerías destacadas, e a súa presencia na feira madrileña de Arco é sobranceira. Carreira sen ruídos, desde esa verdade incuestionable que é a soedade do estudio, a constante reflexión, as moitas lecturas antes de situarse ante a tea para pintar. Pintura sobria, ás veces case monocromática, na que, sobre fondos case neutros, se instalan obxectos mínimos, dúas follas secas, unha flor esquematizada, troncos de árbore aserrados, poliedros transparentes debuxados como desgairados, con liña, con liña en aparencia dubitante e, sen embargo, tan cargada de intención. Hai na pintura de Amando un peso literario que o pintor é capaz de tomar como mera referencia, posto que á fin desaparece nesas pinturas elementalizadas, neutras, en azuis, terras, ocres, verdes. Ás veces, dá a sensación de que o cadro está sen rematar, ante o temor de que insistir sobre el sería perigoso. Un verso pode ser referencia, guía para o espectador. Despois, brancos ensuciados, verdes tenues, azuis de considerable lirismo. O mar é unha constante na pintura de Amando, aínda que xamais se aproxime á tópica mariña. Polo contrario, é o seu fondo, a suxestión das masas de auga vistas por un mergullador miope. Néboas que se fan máis densas para envolver e diluí-las referencias. Series ó redor dun mesmo tema. A abstracción absoluta da realidade. Porque Amando é un pintor abstracto, no máis puro sentido da adxectivación, e claramente informalista.
-VV.AA.: Amando. Pontevedra, 1995. -Seoane, Xavier: Revisión dunha década. Santiago de Compostela, 1988. -Castro; Xosé Antón: Vexo Vigo. Concello. Vigo, 1984. -Enciclopedia Gallega. S. Cañada, edit. Gijón. 1973 e ss.
|
Un entramado de bandas verticales y horizontales ordena el cuadro separando y comunicando el fondo, gris, y la superficie, salpicada de manchas azules y árboles configurados con un sutil armazón de color amarillo. Conceptos tan amplios como lirismo y geometría, razón e intuición, se superponen y confrontan con una poética personal que juega con el rigor y la arbitrariedad de la que habló Bergson.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, do 18 al 22 de setiembre de 1997, en la Estación Marítima de La Coruña.
Un entramado de bandas verticais e horizontais ordena o cadro separando e comunicando o fondo gris, e a superficie, salpicada de manchas azuis e árbores configuradas cun sutil armazón de cor marela. Conceptos tan amplos como lirismo e xeometría, razón e intuición, superpóñense e confróntanse cunha poética persoal que xoga co rigor e a arbitrariedade da que falou Bergson.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, do 18 ao 22 de setembro de 1997, na Estación Marítima da Coruña.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...