| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Le gusta a Lamazares repintar y rehacer cuadros que comienza y abandona dándolos por terminados para volver a ellos más tarde entremezclando y haciendo convivir series y etapas distintas. La figura de Ofelia la hizo en 1985 para un proyecto sobre personajes en el que trabajaba entonces. El reencuentro con ella tiene lugar en 1993 cuando ya había comenzado "Gracias Vagabundas", una serie de la que emerge el contacto del hombre con la naturaleza. La silueta de Ofelia aparece pintada en marrón con zonas agredidas, que dejan ver las ondas del cartón, como surcos hendidos en la tierra. Colocada así, como una huella o una sombra, en medio de la naturaleza, recibe una explosión de pigmentos, una lluvia de luces. O de hojas y pétalos de flores como en una "performance" de Ana Mendieta.
"1984-2004.Vinte anos de creación artística en Galicia na Colección Caixanova". Del 26 de febrero al 28 de marzo 2004. Centro Cultural Caixanova. Vigo.
A Lamazares gústalle repintar e refacer cadros que comezan e abandona dándoos por rematados para volver a eles máis tarde entremesturando e facendo convivir series e etapas distintas. A figura de Ofelia fíxoa en 1985 para un proxecto sobre personaxes no que traballada daquela. O reencontro con ela ten lugar en 1993 cando xa empezara “Gracias Vagabundas”, unha serie da que emerxe o contacto do home coa natureza. A silueta de Ofelia aparece pintada en marrón con zonas agredidas, que deixan ve-las ondas do cartón, como sucos fendidos na terra. Colocada así, como unha pisada ou unha sombra, en medio da natureza, recibe unha explosión de pigmentos, unha chuvia de luces ou de follas de pétalos como nunha “performance” de Ana Mendieta.
"1984-2004.Vinte anos de creación artística en Galicia na Colección Caixanova". Do 26 de febreiro ao 28 de marzo 2004.Centro Cultural Caixanova. Vigo.
Pocas carreras de comienzos más anárquicos y sin embargo, de pronto tan fulgurante como la de este lalinés de la estirpe de personalidades plásticas excepcionales que ha dado la villa del interior de la provincia pontevedresa. Escaso aprendizaje académico, bohemio impenitente, trabajos ocasionales, duros, en Madrid y Cataluña, hasta imponer su personalísima concepción de la pintura. Por carecer de lienzos, utiliza cartones acanalados, de embalajes, y las peculiares texturas de su expresión cromática llaman la atención de la crítica. Antón Lamazares se preocupa de llamar la atención con su apariencia física, ya que, más que vestido, va disfrazado. Habitualmente se toca con un sombrero calañés de campesino de Sierra Morena en el pasado siglo. Se dio a conocer, como tantos otros pintores, en las muestras colectivas de la Plaza de la Princesa, auspiciadas por el Ayuntamiento de Vigo, en 1973. La primera muestra individual la realiza en Compostela al año siguiente. También está en la primera edición de Atlántica, en Baiona, en 1980. Comienza a saltar fronteras y expone en Buenos Aires, ese mismo año. Consigue becas y es seleccionado para muestras muy restrictivas, en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid. Su obra viaja a Brasil, Alemania, Francia. Antes de cumplir los treinta años es ya una celebridad, un nombre imprescindible en el panorama de la joven pintura española. Está representado en todos los museos de Galicia y en otros de Europa y América. Lamazares se inició en una figuración de tendencia expresionista, muy sinóptica, con gran economía de medios. Sus cuadros parecían «grafitti» elaborados. Fue evolucionado hacia una pintura más meditada, más serena, por completo informalista, en la que dominan grandes espacios negros y tiene una estructura geométrica. Sus caprichosos títulos insinúan, irónicamente, referencias inencontrables. Una cosa cualquiera, un objeto inexistente, se instala en un espacio neutro, y permite al espectador un imaginario diálogo de sugerencias diversas. Antes, como intermedio, ha habido una etapa en la que Tàpies estaba presente, con sus muros desconchados y erosionados por el tiempo y la impronta ocasional de mil incisiones. Pintura difícil, extraña, y sin embargo fascinante, porque quien la ha hecho posee talento y una inagotable capacidad de inventiva a partir de la realidad más elemental.
-Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixagalicia, 1987. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Tempos de pintura. Compostela, Xunta de Galicia, 1985. -O rostro do tempo. Vigo, Ayuntamiento, 1991. -Atlántica. Baiona, Compostela, Madrid, 1980-83. -Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo,1981.
Poucas carreiras de comezos máis anárquicos e, sen embargo, de pronto, tan fulgurante coma a deste lalinés da estirpe de personalidades plásticas excepcionais que deu a vila do interior da provincia pontevedresa. Escasa foi a aprendizaxe académica deste pintor, bohemio impenitente, con traballos ocasionais, duros, en Madrid e Cataluña, ata impo-la súa personalísima concepción da pintura. Por carecer de lenzos emprega cartóns acanalados, de embalaxes e mailas peculiares texturas da súa expresión cromática que chaman a atención da crítica. Deuse a coñecer, coma tantos outros pintores, nas mostras colectivas da praza da Princesa, auspiciadas polo Concello de Vigo, en 1973. A primeira mostra individual realízaa en Compostela ó ano seguinte. Tamén está na primeira edición de Atlántica, en Baiona, en 1980. Empeza a saltar fronteiras e expón en Bos Aires ese mesmo ano. Acada bolsas e selecciónano para mostras moi restrictivas no Museo de Arte Contemporánea de Madrid. A súa obra viaxa a Brasil, Alemaña e Francia. Antes de face-los trinta anos xa é unha celebridade, un nome imprescindible no panorama da xove pintura española. Está representado en tódolos museos de Galicia e noutros de Europa e América. Lamazares iniciouse nunha figuración de tendencia expresionista, moi sinóptica, cunha grande economía de medios. Os seus cadros semellaban "grafitti" elaborados. Foi evolucionando cara a unha pintura máis meditada, máis serea, por completo informalista, na que dominan grandes espacios negros e teñen unha estructura xeométrica. Os seus caprichos títulos insinúan, ironicamente, referencias inatopables. Unha cousa calquera, un obxecto inexistente, instálase nun espacio neutro e permítelle ó espectador un imaxinario diálogo de suxerencias diversas. Antes, como intermedio, houbo unha etapa na que Tàpies estaba presente, cos seus muros descunchados e erosionados polo tempo e a pegada ocasional de mil incisións. Pintura difícil, estraña e, sen embargo, fascinante, porque o que a fixo posúe talento e unha inesgotable capacidade de inventiva a partir da realidade máis elemental.
-Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Tempos de pintura. Compostela, Xunta de Galicia, 1985. -O rostro do tempo. Vigo, Concello, 1991. -Atlántica. Baiona, Compostela, Madrid, 1980-83. -Roma Compostela. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo,1981.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Le gusta a Lamazares repintar y rehacer cuadros que comienza y abandona dándolos por terminados para volver a ellos más tarde entremezclando y haciendo convivir series y etapas distintas. La figura de Ofelia la hizo en 1985 para un proyecto sobre personajes en el que trabajaba entonces. El reencuentro con ella tiene lugar en 1993 cuando ya había comenzado "Gracias Vagabundas", una serie de la que emerge el contacto del hombre con la naturaleza. La silueta de Ofelia aparece pintada en marrón con zonas agredidas, que dejan ver las ondas del cartón, como surcos hendidos en la tierra. Colocada así, como una huella o una sombra, en medio de la naturaleza, recibe una explosión de pigmentos, una lluvia de luces. O de hojas y pétalos de flores como en una "performance" de Ana Mendieta.
"1984-2004.Vinte anos de creación artística en Galicia na Colección Caixanova". Del 26 de febrero al 28 de marzo 2004. Centro Cultural Caixanova. Vigo.
A Lamazares gústalle repintar e refacer cadros que comezan e abandona dándoos por rematados para volver a eles máis tarde entremesturando e facendo convivir series e etapas distintas. A figura de Ofelia fíxoa en 1985 para un proxecto sobre personaxes no que traballada daquela. O reencontro con ela ten lugar en 1993 cando xa empezara “Gracias Vagabundas”, unha serie da que emerxe o contacto do home coa natureza. A silueta de Ofelia aparece pintada en marrón con zonas agredidas, que deixan ve-las ondas do cartón, como sucos fendidos na terra. Colocada así, como unha pisada ou unha sombra, en medio da natureza, recibe unha explosión de pigmentos, unha chuvia de luces ou de follas de pétalos como nunha “performance” de Ana Mendieta.
"1984-2004.Vinte anos de creación artística en Galicia na Colección Caixanova". Do 26 de febreiro ao 28 de marzo 2004.Centro Cultural Caixanova. Vigo.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...