| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Armando hace lo que de verdad le gusta hacer y lo que siente. Sus esculturas buscan lo sencillo nunca lo estridente. Al contemplar la pieza que tenemos delante no hay una certeza visual de lo que vemos. La figura no es más que el pretexto para profundizar en unas formas simbólicas con cierta prospección en lo mágico e indescifrable, con pliegues, curvas, y una alternancia de texturas en un conjunto con rasgos propios que dan sentido a su obra.
"Armando Martinez y Javier Magalhaês" Alfama, Galería de Arte. Madrid, 1999.
Armando fai o que de verdade lle gusta facer e o que sente. As súas esculturas buscan o sinxelo nunca o estridente. Ao contemplar a peza que temos diante non hai unha certeza visual do que vemos. A figura non é máis ca un pretexto para profundizar nunhas formas simbólicas con certa prospección no máxico e indescifrable, con pregos, curvas, e unha alternancia de texturas nun conxunto con rasgos propios que dan sentido á súa obra.
“Armando Martínez e Javier Magalhaés” Alfama, Galería de Arte. Madrid, 1999.
Inquieto, viajero, ha visto y gozado mucho contemplando arte por el mundo este pontevedrés cuyo nombre completo es Armando Emilio Martínez Vázquez. Cuando contaba 23 años se trasladó a Portugal y residió en Coimbra año y medio. En este ambiente absorbió modos de una cultura tradicional y al mismo tiempo abierta al mundo, dado el carácter universitario de la vieja ciudad lusitana. Allí comenzó a tallar madera, estimulado por artistas portugueses. Su afán viajero le llevó a residir más tarde en Barcelona, París e Italia, y en Reggio Emilia pasa tres años y alcanza reconocimiento. Y antes de asentarse en Vigo pasa algún tiempo en Edimburgo. Es, pues, un europeo, abierto a numerosas corrientes estéticas. Comenzó a exponer en Italia en 1986 y lo ha hecho también en diferentes ciudades de Portugal y de Galicia. Está representado en museos italianos y escoceses. Está en posesión de premios en Italia y ha realizado numerosos monumentos públicos en ciudades de este país y en Galicia. La escultura de Armando Martínez es una síntesis de clasicismo y romanticismo. Ama las curvas, las formas envueltas y meramente sugeridas, y acaricia la materia, que pide el tacto del espectador, inclusive en los grandes tamaños. Nunca detalla rostros, si bien se acerca constantemente a la figura humana y en concreto al desnudo, que estiliza y simplifica. Las referencias de la Grecia clásica están patentes, como lo está el renacentismo miguelangelesco. Pero al mismo tiempo, ha sabido absorber innovaciones de Boccioni y otros escultores europeos de los años de entreguerras, y de la España de la misma época, con Llimona, Clará, Planes, de manera que hace verdad el postulado orsiano de que en arte, todo lo que no es tradición es plagio. Formas bellas, envolventes, sin drama, siempre con intención monumental, aunque se exprese en pequeños tamaños.
-Elorrieta, Fernando:Texto en catálogo. Soutomaior, 1993. -Alvarez Solís, Antonio:Texto en catálogo. Madrid, 1999. - Catálogo de la exposición de Alfama de 1999 con la obra reproducida.
Inquedo, viaxeiro, viu e gozou moito contemplando arte polo mundo este pontevedrés do que o nome completo é Armando Emilio Martínez Vázquez. Cando contaba 23 anos trasladouse a Portugal e residiu en Coimbra ano e medio. Neste ambiente absorbeu modos dunha cultura tradicional e ó mesmo tempo aberta ó mundo, dado o carácter universitario da vella cidade lusitana. Alí comezou a tallar madeira, estimulado por artistas portugueses. O seu afán viaxeiro levouno a residir máis tarde en Barcelona, París, Italia, e en Reggio Emilia pasa tres anos e alcanza recoñecemento. Antes de instalarse en Vigo pasa algún tempo en Edimburgo. É, daquela, un europeo, aberto a numerosas correntes estéticas. Comezou a expoñer en Italia en 1986 e fíxoo tamén en diferentes cidades de Portugal e de Galicia. Está representado en museos italianos e escoceses. Está en posesión de premios en Italia e realizou numerosos monumentos públicos en cidades deste país e en Galicia. A escultura de Armando Martínez é unha síntese de clasicismo e romanticismo. Ama as curvas, as formas envoltas e meramente suxeridas e acaricia a materia, que pide o tacto do espectador, mesmo nos grandes tamaños. Nunca detalla rostros, pero achégase constantemente á figura humana e en concreto ó espido, que estiliza e simplifica. As referencias da Grecia clásica están presentes, como o está o renacentismo miguelangelesco. Pero ó mesmo tempo, soubo absorber innovacións de Boccioni e outros escultores europeos dos anos de entreguerras, e da España da mesma época, con Llimona, Clará, Planes, de maneira que fai verdade ó postulado orsiano de que en arte todo o que non é tradición é plaxio. As formas son belas, envolventes, sen drama, sempre con intención monumental, aínda que se exprese en pequenos tamaños.
-Elorrieta, Fernando: Texto en catálogo. Soutomaior, 1993. -Álvarez Solís, Antonio: Texto en catálogo. Madrid, 1999. - Catálogo da exposición de Alfama de 1999 coa obra reproducida.
|
Armando hace lo que de verdad le gusta hacer y lo que siente. Sus esculturas buscan lo sencillo nunca lo estridente. Al contemplar la pieza que tenemos delante no hay una certeza visual de lo que vemos. La figura no es más que el pretexto para profundizar en unas formas simbólicas con cierta prospección en lo mágico e indescifrable, con pliegues, curvas, y una alternancia de texturas en un conjunto con rasgos propios que dan sentido a su obra.
"Armando Martinez y Javier Magalhaês" Alfama, Galería de Arte. Madrid, 1999.
Armando fai o que de verdade lle gusta facer e o que sente. As súas esculturas buscan o sinxelo nunca o estridente. Ao contemplar a peza que temos diante non hai unha certeza visual do que vemos. A figura non é máis ca un pretexto para profundizar nunhas formas simbólicas con certa prospección no máxico e indescifrable, con pregos, curvas, e unha alternancia de texturas nun conxunto con rasgos propios que dan sentido á súa obra.
“Armando Martínez e Javier Magalhaés” Alfama, Galería de Arte. Madrid, 1999.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...