MANUEL PAZ "MANUEL PAZ MOUTA" [Cambados, Pontevedra 1957]

Con su paisano y riguroso contemporáneo Francisco Leiro, uno de los artistas más personales e imaginativos de la escultura gallega universalizada. Se dio a conocer en 1979, con su participación en la V Bienal Nacional de Pontevedra, donde sorprendieron sus piedras vagamente humanizadas, de labra razonada y sin embargo, como elemental. Su éxito le llevó a estar presente en numerosas ediciones posteriores y fue siempre uno de los artistas más admirados. Sus obras recorrieron Galicia y llegaron a Madrid y a otras ciudades de España, así como a Portugal. Con el citado Leiro y los pintores Menchu Lamas, Patiño y Antón Lamazares, confirmó su categoría en la Universidad Internacional Menéndez Pelayo de Santander a mediados de los ochenta, hasta que llegó a Nueva York, Alemania y Japón, confirmando su condición de joven valor reconocido. Sus exposiciones individuales son, en cambio, muy contadas, porque se trata de un escultor que razona profundamente su trabajo antes de mostrarlo, y sin duda no está preocupado por la cantidad, sino por la calidad personalísima de lo que tallan sus cinceles. Es un nombre ya consagrado, pese a su considerable juventud, con obra extendida por museos y colecciones institucionales de Galicia, España y numerosos países del mundo. El granito es la materia preferida para su expresión, vagamente geometrizante, vagamente humanizada también, rotunda en sus perfiles, considerablemente abstractiva, emparentable con los fragmentos de piezas ibéricas halladas en diferentes lugares de Galicia. Un peñasco tiene, para Manolo Paz, una escultura implícita. Basta agredirlo, ahondar en él, aristar los vagos perfiles aque muestra, para lograr esos cuencos como ciclópeos objetos domésticos, que aluden a culturas imaginarias de un pasado remoto. Monumentalidad de lo esencial, hermosura del feismo; paradoja, en fin, constante, lejos de cualquier preciosismo virtuoso, de cualquier tradición clasicista. Es la obra de alguien que observa la naturaleza, medita profundamente sus posibilidades plásticas y al fin reduce la tarea manual a lo mínimo posible, para que la textura del granito sea también expresión.

BIBLIOGRAFIA

-Coincidencias. Xunta de Galicia, 1994. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Revisión dunha década 1978/1988. Santiago, 1990. -Johan Galtung "Reflexións sobre a violencia para construír a paz", capítulo II del catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz", Edicións Xerais 1996, reproducido en la p. 149.

MANUEL PAZ "MANUEL PAZ MOUTA" [Cambados, Pontevedra 1957]

Co paisano seu e rigoroso contemporáneo Francisco Leiro, é un dos artistas máis persoais e imaxinativos da escultura galega universalizada. Dáse a coñecer en 1979, coa súa participación na V Bienal Nacional de Pontevedra, na que sorprenderon as súas pedras vagamente humanizadas, cunha labra razoada e, sen embargo, elemental. O seu éxito levouno a estar presente en numerosas edicións posteriores e foi sempre un dos artistas máis admirados. As súas obras percorreron Galicia e chegaron a Madrid e a outras cidades de España, así como a Portugal. Onda o citado Leiro e os pintores Menchu Lamas, Patiño e Antón Lamazares confirmou a súa categoría na Universidade Internacional Menéndez Pelayo de Santander, a mediados dos oitenta, ata que chegou a Nova York, Alemaña e Xapón, confirmando a sua condición de novo valor recoñecido. As exposicións individuais son, en troques, moi contadas porque se trata dun escultor que razoa profundamente o seu traballo antes de o amosar e non está, sen dúbida, preocupado pola cantidade senón pola calidade moi persoal do que talla cos seus cinceis. É un nome xa consagrado malia a súa considerable mocidade, cunha obra que se estende por museos e coleccións institucionais de Galicia, España e numerosos países do mundo. O granito é a materia preferida para a súa expresión, vagamente xeometrizante, vagamente humanizada tamén, rotunda nos seus perfís, considerablemente abstractiva, emparentable cos fragmentos de pezas ibéricas atopadas en diferentes lugares de Galicia. Unha pena ten, para Manolo Paz, unha escultura implícita. Abonda agredila, afondar nela, aresta-los vagos perfís que amosa para acadar esas cuncas coma ciclópeos obxectos domésticos, que aluden a culturas imaxinarias dun pasado remoto. Monumentalidade do esencial, fermosura do feísmo; paradoxo, ó cabo, constante, lonxe de calquera preciosismo virtuoso, de calquera tradición clasicista. É a obra de alguén que observa a natureza, medita profundamente as súas posibilidades plásticas e por fin reduce a tarefa manual ó minimo posible, para que a textura do granito sexa tamén expresión.

BIBLIOGRAFIA

-Coincidencias. Xunta de Galicia, 1994. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Revisión dunha década 1978/1988. Santiago, 1990. -Johan Galtung "Reflexións sobre a violencia para construír a paz", capítulo II do catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz", Edicións Xerais 1996, reproducido na p. 149.

MANUEL PAZ MOUTA - Sin título, 1996. Granito y madera de sauce, 145x80 cm (INV:9210)

Comentarios

El tronco de un árbol cortado de forma que vemos su interior definido por los anillos de la madera, es el soporte de una piedra con los extremos redondeados y cortes en su parte central. Las dos piezas se interrelacionan entre sí, con una poética de reconstrucción que permite que, a través de cortes, se libere la frescura interna de la materia que fluye y se desliza por el espacio.
El artista potencia la belleza natural de los elementos que utiliza contraponiendo formas y texturas con un juego en el que se conjuga lo arcaico y lo sutil, lo expresivo y lo simbólico. Lo gestado intelectualmente y lo que ya existe en la naturaleza.

Exposiciones

"Construir a paz, Cultura para a paz" itinerante por toda Galicia. Proyecto promovido por el grupo "Educadores por la paz" de Nova Escola Galega y ediciones Xerais, en 1996.

"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Del 21 de marzo al 18 de abril de 2002.  Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.

Reproducciones

MANUEL PAZ MOUTA - Sin título, 1996. Granito y madera de sauce, 145x80 cm (INV:9210)

Comentarios

O tronco dunha árbore, cortada de forma que vémo-lo seu interior definido polos aneis da madeira, é o soporte dunha pedra cos extremos redondeados e cortes na súa parte central. As dúas pezas interrelaciónanse entre si, cunha poética de reconstrucción permitindo que, a través de cortes, se libere a frescura interna da materia que flúe e esvara polo espacio. O artista potencia a beleza natural dos elementos que utiliza contrapoñendo formas e texturas cun xogo no que se conxuga o arcaico e o sutil, o expresivo e o simbólico. O xestado intelectualmente e o que xa existe na natureza.

Exposicións

“Construír a paz, Cultura para a paz” itinerante por toda Galicia. Proxecto promovido polo grupo “Educadores por la paz” de Nova Escola Galega e Edicións Xerais, en 1996.

"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002.  Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.

Reproduccións