| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con pinceladas espontáneas, manchas, chorreos y trazos, configura un espacio pictórico con formas que aluden a una chimenea, y a fragmentos de un muro entre nubes y humo con el poder sugerente de una composición abierta a la fantasía de cada uno, con esa ambigüedad condicionante de toda poesía.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea. G. Alameda, del18 ó 22 de setiembre de 1997, en la Estación Marítima de la Coruña.
Con pinceladas espontáneas, manchas, chorreos e trazos, configura un espacio pictórico con formas que aluden a unha cheminea, e a fragmentos dun muro entre nubes e fume co poder suxerinte dunha composición aberta á fantasía de cada un, con esa ambigüidade condicionante de toda poesía.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea. G. Alameda, do 18 ó 22 de setembro de 1997, na Estación Marítima da Coruña.
Absolutamente contrario a exhibir circunstancias personales de su vida, jamás ofrece otros datos que los relacionados con su obra, que permite intuir un temperamenteo intimista, eminentemente lírico, de sensibilidad extrema en su apariencia física de personaje de un cuadro del impresionista Monet, despejada la frente, amplia la mirada serena, poblado aunque lacio el bigote de guías caídas. Su primera aparición data de 1987, en muestras colectivas en Vilagarcía de Arousa. Desde entonces, su presencia en exposiciones gallegas es constante, desde Nuevos Valores, de la Bienal de Pontevedra, hasta los certámenes de Unión Fenosa, tan selectivos. La primera exposición individual la realizó en Marín, y ha hecho otras, no abundantes, en diferentes ciudades de Galicia. Inicialmente, en su pintura hay referencias formales, aunque muy destacadas. Después, ha derivado hacia el informalismo puro, con una de las paletas más ricas y expresivas de la pintura gallega contemporánea. A veces, se aproxima a los componentes del grupo El Paso, e inclusive cabe emparentarle con la época «nunista» de Benjamín Palencia, influyente en artistas que buscan las expresiones más puras de la abstracción. De todos modos, acaso Guerrero y un muy concreto momento de Guinovart son los nombres que constituirián los mejores antecedentes de Chaves, pintor entero, exultante, de belleza simplicísima y sin embargo cargada de emoción, hasta constituir un puro enamoramiento para el espectador. Todas las gamas son posibles en su paleta, desde la de rosas y ocres a la de verdes y azules, con amarillos y blancos. Es una pura sinfonía cromática de trazos, geometrías insinuadas, formas adivinables que invitan a la reflexión y al diálogo con esta pintura pura, sin otra referencia que la inspiración como orquestada, en morfologías inconcretas en las que intuimos el mar, la naturaleza, los objetos más varios. Porque todo es referencia imaginable, sí, mas nada se concreta. No en balde los títulos de los cuadros de Chaves son, en series que alcanzan decenas, simplemente «Capricho», y en las que están desde una cristalografía soñada hasta un paisaje que creemos poder identificar, y sin embargo es imposible. El mar, no obstante, es referencia constante, aunque tan contemplado con la mirada del alma como por los ojos del rostro, porque para Chaves, como aseguraba Leonardo da Vinci, «la pintura es cosa mental».
-Castro, X. A.: Xaquín Chaves. Compostela, Xunta de Galicia, 1992. -Pereiro Alonso, Román: Chaves. Vigo, Galería Severo Pardo, 1994.
Absolutamente contrario a exhibir circunstancias persoais da súa vida, xamais ofrece outros datos cós emparentados coa súa obra, que é a que nos permite ventar un temperamento intimista, eminentemente lírico, cunha sensibilidade extrema na súa apariencia física de personaxe dun cadro do impresionista Monet, a fronte despexada, ampla e serea a mirada, mesto aínda que lacio o bigote de guías caídas. A súa primeira aparición data de 1987, en mostras colectivas en Vilagarcía de Arousa. Desde aquela, a súa presencia en exposicións galegas é constante, desde Novos Valores, da Bienal de Pontevedra, deica os certames de Unión Fenosa, tan selectivos. A primeira exposición individual realizouna en Marín e levou a cabo outras, non moitas, en diferentes cidades de Galicia. Nun principio hai na sua pintura referencias formais aínda que moi decantadas. Logo, derivou cara ó informalismo puro, cunha das paletas máis ricas e expresivas da pintura galega contemporánea. Ás veces, achégase ós compoñentes do Grupo El Paso e mesmo cabe emparentalo coa época "numista" de Benjamín Palencia, que inflúe en artistas que procuran as expresións máis puras da abstracción. De calquera xeito, se cadra Guerrero e un momento moi concreto de Guinovart son os nomes que consituirán os mellores antecedentes de Chaves, pintor enteiro, exultante, cunha beleza moi sinxela e ,sen embargo, chea de emoción, ata provocar un puro namoramento no espectador. Tódalas gammas son posibles na súa paleta, desde a de rosas e ocres, á de verdes e azuis, con marelos e brancos. É unha pura sinfonía cromática de trazos, xeometrías insinuadas, formas que se adiviñan invitando á reflexion e á conversa con esta pintura pura, sen outra referencia cá inspiración como orquestrada, en morfoloxías inconcretas na que intuímo-lo mar,a natureza, os obxectos máis variados. Porque todo é referencia imaxinable, si, máis nada se concreta. Non en balde os títulos dos cadros de Chaves son, en series que acadan decenas, sinxelamente "Capricho", e nas que se atopan desde unha critalografía soñada ata unha paisaxe que cremos poder idenfificar, e, sen embargo, é imposible. O mar, maila todo, é unha referencia constante, aínda que tan contemplado coa mirada da alma coma polos ollos do rostro, porque para Chaves como aseguraba Leonardo da Vinci, "a pintura é cousa mental".
-Castro, X. A.: Xaquín Chaves. Compostela, Xunta de Galicia, 1992. -Pereiro Alonso, Román: Chaves. Vigo, Galería Severo Pardo, 1994.
|
|
|
Con pinceladas espontáneas, manchas, chorreos y trazos, configura un espacio pictórico con formas que aluden a una chimenea, y a fragmentos de un muro entre nubes y humo con el poder sugerente de una composición abierta a la fantasía de cada uno, con esa ambigüedad condicionante de toda poesía.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea. G. Alameda, del18 ó 22 de setiembre de 1997, en la Estación Marítima de la Coruña.
Con pinceladas espontáneas, manchas, chorreos e trazos, configura un espacio pictórico con formas que aluden a unha cheminea, e a fragmentos dun muro entre nubes e fume co poder suxerinte dunha composición aberta á fantasía de cada un, con esa ambigüidade condicionante de toda poesía.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea. G. Alameda, do 18 ó 22 de setembro de 1997, na Estación Marítima da Coruña.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...