| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Recordar un paisaje desde la visión de la infancia o asociarlo con la ilustración de un cuento tiene una gran dificultad porque si bien podemos reconstruir nuestros propios asombros infantiles, más difícil nos resulta recuperar sus luces. Peteiro nos sitúa frente a la sospecha de este privilegio, de ver cómo en un cielo amarillo nadan los peces, y cómo en la tierra charlan los árboles. Y resulta que este ámbito así descrito y enmarcado nos parece exótico. A veces parece que apunta direcciones, que anota misteriosos itinerarios. En esta convergencia de formas, colores, y elementos gráficos y figurativos surge la fantasía y el movimiento, sobre el que se asienta el peculiar universo pictórico de Peteiro.
"Peteiro", Galería Punto, Valencia 1996; "Peteiro" en Estación Marítima A Coruña, 1998.
Recordar unha paisaxe desde a visión da infancia ou asociala coa ilustración dun conto ten unha gran dificultade porque, se ben podemos reconstruí-los nosos propios asombros infantís, máis difícil nos resulta recupera-las súas luces.Peteiro sitúanos fronte á sospeita deste privilexio, de ver cómo nun ceo marelo nadan os peixes, e cómo na terra falan as árbores. E resulta que este ámbito así descrito e enmarcado nos parece exótico. Ás veces semella que apunta direccións, que anota misteriosos itinerarios. Nesta converxencia de formas, cores e elementos gráficos e figurativos xorde a fantasía e o movemento, sobre o que asenta o peculiar universo pictórico de Peteiro.
“Peteiro” Galería Punto, Valencia 1996; “Peteiro” en Estación Marítima A Coruña, 1998.
Licenciado en Bellas Artes por la Escuela Superior de San Carlos, en Valencia, se dedicó a la enseñanza, entre 1985 y 1990, en un instituto de bachillerato de su ciudad natal. La pasión por la pintura le lleva a entregarse por completo a la tarea creadora. Comenzó a exponer en 1981 en la colectiva del centenario de Picasso celebrada en A Coruña. En la misma ciudad celebró su primera exposición individual en 1984, y posteriormente ha mostrado su obra en toda Galicia y en diversas ciudades de España. Participó en la IV edición de la prestigiosa muestra de Unión Fenosa y en el primer Salón de Otoño, de la Real Academia Gallega de Bellas Artes, así como en la gran antológica de la Colección Caixavigo, celebrada en la Estación Marítima de la urbe herculina en 1997. Está representado en el Museo Carlos Maside, en el de Arte Contemporáneo de Unión Fenosa y en colecciones institucionales de diferentes ciudades de Galicia y de toda España. Ocasionalmente, cultiva también la escultura, aunque es fundamentalmente pintor de caballete. Peteiro es la delicia, la razonada ingenuidad, la angelicidad inteligente, sutil. Un mundo como infantil puebla sus cuadros de figuras decorativas, silueteadas, a modo de "collages" y tal vez, de puzzles. Como si fueran inefables tapices, o cartones para ellos, siempre con una leyenda, deliberadamente ingenuista, cual si estuviera tomada de la literatura infantil de las hadas. Sin embargo, no es un "naif". Ni mucho menos. Su obra está más cerca de Paul Klee, sin duda su principal referencia, que de esos gratos ejercicios, al fin torpes, de los "naif" auténticos. Su paisajismo es a modo de gran mural. Como ilustración para literatura infantil. Objetos, figuras, referencias silueteadas, recortadas con línea precisa y como rellenadas de colores contrastantes, aunque al fin haya en este concepto plástico considerables y encantadoras dosis de abstracción. Un esquematismo deliberado, sinoptizador, permite adivinar un gran dibujante que llega a estas formas como consecuencia, no como iniciativa de limitación. Un mundo magicista puebla la pintura de Peteiro, con paisajes soñados a los que añade un bodegón, y en el que todo danza, como si fuera ingrávido. Cuando toma una referencia concreta, la del mundo del deporte, por ejemplo, al que acude con relativa frecuencia, la idealiza, desnudando su pensamiento hasta esa inefabilidad de lo aparentemente espontáneo y, no obstante, tan razonado, tan elaborado. Hay mucho de abstracción en esta pintura, que a veces roza los alardes de Kandinsky. Paisajes acariciados con la sensibilidad, mas al fin, referenciables, sobre la base de que esa referencia se idealice, se sintetice, y sea pura expresión plástica, en verdad deliciosa.
-García Iglesias, J.M., y Casares, Nilo: Textos en Peteiro. A Coruña. Ayuntamiento, 1998. -IV Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1995. -García Trillo, Beatriz: Texto en catálogo. Madrid. Casa de Galicia, 1994.
Licenciado en Belas Artes pola Escuela Superior de San Carlos, en Valencia, dedicouse ó ensino, entre 1985 e 1990, nun instituto de bacharelato da súa cidade natal. A paixón pola pintura lévao a entregarse por completo á tarefa creadora. Comezou a expoñer en 1981 na colectiva do centenario de Picasso que tivo lugar na Coruña. Na mesma cidade tivo lugar a súa primeira exposición individual en 1984, e posteriormente mostrou a súa obra a toda Galicia e en diversas cidades de España. Participou na IV edición da prestixiosa mostra de Unión Fenosa e no primeiro Salón de Outono da Real Academia Galega de Belas Artes, así como na grande antolóxica da Colección Caixavigo, que tivo lugar na estación marítima da urbe herculina en 1997. Está representado no museo Carlos Maside, no de Arte Contemporánea de Unión Fenosa e en coleccións institucionais de diferentes cidades de Galicia e de toda España. Ocasionalmente, cultiva tamén a escultura, aínda que é fundamentalmente pintor de cabalete. Peteiro é a ledicia, a razoada inxenuidade, a anxelicidade intelixente, sutil. Un mundo como infantil poboa os seus cadros e figuras decorativas, silueteadas, a modo de Acolaxes@ e tal vez, de puzzles. Como se fosen inefables tapices, ou cartóns para eles, sempre cunha lenda, deliberadamente inxenuísta, cal se estivese tomada da literatura infantil das fadas. Sen embargo, non é un Anaïf@. Nin moito menos. A súa obra está máis preto de Paul Klee, sen dúbida a súa principal referencia, que destes gratos exercicios, á fin torpes, dos Anaïf@ auténticos. O seu paisaxismo é a modo dun gran mural. Como ilustración para literatura infantil. Obxectos, figuras, referencias silueteadas, recortadas con liña precisa e como reenchidas de cores contrastantes, aínda que haxa neste concepto plástico considerables e encantadoras doses de abstracción. O esquematismo deliberado, sinoptizador, permite adiviñar un gran debuxante que chega a estas formas como consecuencia, non como iniciativa de limitación. Un mundo maxicista poboa a pintura de Peteiro, con paisaxes soñadas ás que engade un bodegón, e no que todo danza, coma se fose ingrávido. Cando toma unha referencia concreta, a do mundo do deporte, por exemplo, ó que acode con relativa frecuencia, idealízaa, denudando o seu pensamento ata esa inefabilidade do aparentemente espontáneo e, non obstante, tan razoado, tan elaborado. Hai moito de abstración nesta pintura, que ás veces roza os alardes de Kandinsky. Paisaxes acariciadas con sensibilidade, aínda que referenciables, sobre a base de que esa referencia se idealice, se sintetice, e sexa pura expresión plástica, en verdade deliciosa.
-José M. García Iglesias "Peteiro" catálogo da exposición na Estación Marítima da Coruña de 1998 reproducido na p. 20 García Iglesias, J. M. e Casares, Nilo: Textos en Peteiro. Concello da Coruña. A Coruña, 1998. IV Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1995. García Trillo, Beatriz. Texto en catálogo. Casa de Galicia. Madrid, 1994.
|
|
Recordar un paisaje desde la visión de la infancia o asociarlo con la ilustración de un cuento tiene una gran dificultad porque si bien podemos reconstruir nuestros propios asombros infantiles, más difícil nos resulta recuperar sus luces. Peteiro nos sitúa frente a la sospecha de este privilegio, de ver cómo en un cielo amarillo nadan los peces, y cómo en la tierra charlan los árboles. Y resulta que este ámbito así descrito y enmarcado nos parece exótico. A veces parece que apunta direcciones, que anota misteriosos itinerarios. En esta convergencia de formas, colores, y elementos gráficos y figurativos surge la fantasía y el movimiento, sobre el que se asienta el peculiar universo pictórico de Peteiro.
"Peteiro", Galería Punto, Valencia 1996; "Peteiro" en Estación Marítima A Coruña, 1998.
Recordar unha paisaxe desde a visión da infancia ou asociala coa ilustración dun conto ten unha gran dificultade porque, se ben podemos reconstruí-los nosos propios asombros infantís, máis difícil nos resulta recupera-las súas luces.Peteiro sitúanos fronte á sospeita deste privilexio, de ver cómo nun ceo marelo nadan os peixes, e cómo na terra falan as árbores. E resulta que este ámbito así descrito e enmarcado nos parece exótico. Ás veces semella que apunta direccións, que anota misteriosos itinerarios. Nesta converxencia de formas, cores e elementos gráficos e figurativos xorde a fantasía e o movemento, sobre o que asenta o peculiar universo pictórico de Peteiro.
“Peteiro” Galería Punto, Valencia 1996; “Peteiro” en Estación Marítima A Coruña, 1998.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...