| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Aborda el paisaje como un territorio o un campo sobre el que se proyecta la imaginación, los sueños y las emociones. Así, al lado de elementos indiscutibles del paisaje como los árboles, yuxtapone o inserta una arquitectura propia, de troncos verticales, desnudos, y barras estrechas que se curvan hacia el fondo como un costillar, jugando con la perspectiva renacentista y una mirada romántica para construir un paisaje propio con una poética original y nueva.
"Flandes" G. Alameda, Vigo 1997.
Aborda a paisaxe como un territorio ou campo sobre o que se proxecta a imaxinación, os soños e as emocións. Así, a carón dos elementos indiscutibles da paisaxe coma as árbores, xustapón ou insire unha arquitectura propia, de troncos verticais, espidos, e barras estreitas que se curvan cara ó fondo como un costeleiro, xogando coa perspectiva renacentista e unha mirada romántica para construír unha paisaxe propia cunha poética orixinal e nova.
"flandes", G. Alameda, Vigo 1997.
Apretadísima biografía la de este artista peculiar, personal, inconfundible, cuya presencia no puede pasar inadvertida allí donde cuelgue su obra. Se da a conocer en la sala de la Diputación de su ciudad natal en 1986. Ese mismo año participa en la colectiva "Novíssimos", que se repetirá al año siguiente y recorre varias ciudades gallegas. Expone en Madrid en 1987. Comienza a recorrer España. En 1992 participa en la Bienal de Pontevedra. Al año siguiente, en la tercera edición de la Mostra Unión Fenosa, el certamen más importante de Galicia, punto de arranque para su ascensión ya previsible, puesto que será merecedor de una de las becas de la fundación de esta empresa, y el primero de los galardonados que realiza exposición individual en el Museo que la misma ha instalado en A Coruña, bajo la dirección de Luis Caruncho. Cataluña y Baleares son puntos de sus correrías posteriores, hasta que en 1994 salta a París, Bélgica, Alemania, Japón, Portugal. Entre tanto, ha conseguido beca del Seminario de estudios de Sargadelos; ayuda a jóvenes creadores de la Xunta de Galicia, en dos ocasiones (1991 y 1993) y beca para el taller Miró, de la fundación de este artista en Palma de Mallorca. Gana premios en Lugo, A Coruña, Bélgica, Italia. Ilustra libros de diversos poetas. Tempranamente, llega a los museos y colecciones institucionales de Galicia, de la Junta de Castilla-León, y en otras de Bélgica y Japón. Apenas ha superado tres décadas de edad y ya es un nombre que cuenta, que resulta imprescindible en la más exigente antología de la pintura gallega actual. Otero Yglesias es un lírico de exquisita factura; ordenado, razonante, esquemático y muy emotivo. En su peculiar paisajismo hay claras influencias del surrealismo y, en concreto, de René Magritte, a quien sin duda ha estudiado concienzudamente. En sus cuadros, con frecuencia de considerable tamaño, la naturaleza se idealiza, y se instalan en ella elementos oníricos, muy decantados. En un ámbito bucólico, casi nemoroso, aparece el marco de un ventanal cuyo cristal adivinamos, de manera que encierre idealmente un fragmento de ese paisaje que queda insinuado. La titulación de la obra, en series, nos permite una referencia, que al fin será ideal. El artista razona, simplifica, esquematiza. Elementos poliédricos o lineales se yerguen en un ámbito de vegetación cuidada, o constituyen sucesiones caprichosas en curvas y ondulaciones. El paisajismo barroco está presente, pero como referencia, como fondo, para esas instalaciones en apariencia frías y, no obstante, tan inquietadoras. En cierto modo, son escenografías imaginarias, en las que los vegetales se humanizan, un tanto cartesianamente. Jesús Otero ha visto y absorbido mucha pintura. Y también, no poca poesía. Al fin, su obra será exquisita de factura, primorosa en su deliberada elementalidad. En cierto modo, inventa una geografía vagamente referenciable, calculadamente orquestada, producto de una sensibilidad que transforma en arte cuanto toca.
Jesús Otero Yglesias. A Coruña, Museo Unión Fenosa, 1996. -Seoane, Xavier: Divagacións ao Norde. A Coruña, 1996. -"Jesús Otero Iglesias", catálogo editado por M.A.C., Unión Fenosa, reproducido en la p. 35.
Apertadísima biografía a deste artista peculiar, persoal, inconfundible, cunha presencia que non pode pasar inadvertida alí onde colgue a súa obra. Dáse a coñecer na sala da Deputación da súa cidade natal en 1986. Nese mesmo ano participa na colectiva “Novísimos”, que se repetirá ó ano seguinte e percorre varias cidades galegas. Expón en Madrid en 1987. Comeza a percorrer España. En 1992 participa na Bienal de Pontevedra. Posteriormente, na terceira edición da Mostra Unión Fenosa, o certame máis importante de Galicia, punto de arranque para a súa ascensión xa previsible, posto que será merecedor dunha das bolsas da fundación desta empresa, e o primeiro dos galardoados que realiza exposición individual no museo que aquela instalou na Coruña, baixo a dirección de Luis Caruncho. Cataluña e Baleares son puntos das súas correrías posteriores, ata que en 1994 salta a París, Bélxica, Alemaña, Xapón, Portugal. Entre tanto, conseguiu bolsa de estudios do seminario de estudios de Sargadelos; axuda a novos creadores, da Xunta de Galicia, en dúas ocasións (1991 e 1993) e bolsa de estudios para o taller Miró, da fundación deste artista en Palma de Mallorca. Gaña premios en Lugo, A Coruña, Bélxica, Italia. Ilustra libros de diversos poetas. Moi cedo, chega ós museos e coleccións institucionais de Galicia, da Junta de Castilla-León, e noutras de Bélxica e Xapón. A penas superou tres décadas de idade xa é un nome que conta, que resulta imprescindible na máis esixente antoloxía da pintura galega actual. Otero Yglesias é un lírico de exquisita factura; ordenado, razoante, esquemático e moi emotivo. No seu peculiar paisaxismo hai claras influencias do surrealismo e, en concreto, de René Magritte, a quen sen dúbida estudiou concienzudamente. Nos seus cadros, con frecuencia de considerable tamaño, a natureza idealízase e instálanse nela elementos oníricos, moi decantados. Nun ámbito bucólico, case nemoroso, aparece o marco dunha fiestra cun cristal que adiviñamos, de maneira que peche idealmente un fragmento desa paisaxe que queda insinuado. A titulación da obra, en series, permítenos unha referencia, que resulta ideal. O artista razoa, simplifica, esquematiza. Elementos poliédricos ou lineais érguense nun ámbito de vexetación coidada, ou constitúen sucesións caprichosas en curvas e ondulacións. O paisaxismo barroco está presente, pero como referencia, como fondo, para esas instalacións en aparencias frías e, non obstante, tan inquedantes. En certo modo, son escenografías imaxinarias, nas que os vexetais se humanizan, un tanto cartesianamente. Jesús Otero viu e absorbeu moita pintura. E tamén non pouca poesía. Á fin, a súa obra será exquisita de factura, primorosa na súa deliberada elementalidade. En certo modo, inventa unha xeografía vagamente referenciable, calculadamente orquestrada, producto dunha sensibilidade que transforma en arte canto toca.
-"Jesús Otero Iglesias", catálogo editado por M.A.C., Unión Fenosa, reproducido na p. 35. -VV.AA. Jesús Otero-Yglesias. Museo Unión Fenosa. A Coruña, 1996. -Seoane, Xavier: Divagacións ao norde. A Coruña,1996.
|
Aborda el paisaje como un territorio o un campo sobre el que se proyecta la imaginación, los sueños y las emociones. Así, al lado de elementos indiscutibles del paisaje como los árboles, yuxtapone o inserta una arquitectura propia, de troncos verticales, desnudos, y barras estrechas que se curvan hacia el fondo como un costillar, jugando con la perspectiva renacentista y una mirada romántica para construir un paisaje propio con una poética original y nueva.
"Flandes" G. Alameda, Vigo 1997.
Aborda a paisaxe como un territorio ou campo sobre o que se proxecta a imaxinación, os soños e as emocións. Así, a carón dos elementos indiscutibles da paisaxe coma as árbores, xustapón ou insire unha arquitectura propia, de troncos verticais, espidos, e barras estreitas que se curvan cara ó fondo como un costeleiro, xogando coa perspectiva renacentista e unha mirada romántica para construír unha paisaxe propia cunha poética orixinal e nova.
"flandes", G. Alameda, Vigo 1997.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...