| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Cinco muchachos se agrupan en un interior tocando la armónica. Los personajes, concentrados en una melodía, se imponen de inmediato al espectador por sus notables dimensiones con respecto al fondo del cuadro. Sus figuras, en distintas posturas, jalonan el espacio dejando que el aire circule entre ellas, integrando los valores de la forma y un lirismo interior característico con acorde parco y hondo de colores marrones, negros, azules y blancos, dejando la huella del gesto con toques de gran soltura.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 55.
Cinco rapaces agrúpanse nun interior tocando a harmónica. Os personaxes, concentrados nunha melodía, impóñense de inmediato ao espectador polas súas notables dimensións con repecto ao fondo do cadro. As súas figuras, en distintas posturas, balizan o espacio deixando que o aire circule entre elas, integrando os valores da forma e un lirismo interior característico con acorde parco e fondo de marróns, negros, azuis e brancos, deixando a marca do xesto con toques de grande soltura.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 55.
Su nombre completo es María Elena Fernández Gago. Su fecha exacta de nacimiento, indeterminable, puesto que la propia artista, caprichosa, la ha variado cuando se le exige una referencia personal, y casi siempre la oculta. Si tenemos en cuenta que sus primeras exposiciones datan de 1959, podremos admitir que la que citamos, en cierto modo «oficializada», es probablemente inexacta, y habría que fijarla con más aproximación en la guerra civil. Inicialmente se formó en su ciudad natal. Más tarde estudió composición y colorido en la Escuela de Bellas Artes de San Fernando y en el Círculo de Bellas Artes, en Madrid. Estudió también ballet y música. Viajó por todo el mundo. Ha publicado pequeños ensayos sobre temas de arte y ha pronunciado conferencias. Ha expuesto en numerosas ciudades españolas y en el extranjero. En concreto, en Munich, Bruselas y Ginebra. Muy bien arropada por la crítica, acerca de su obra han escrito páginas muy bellas Camilo José Cela, Raúl Chavarri, Miguel González Garcés, Laureano Alvarez, José María Moreno Galván. Está representada en Museos de Galicia y en importantes colecciones del extranjero. Elena Gago representa en sus cuadros un mundo de evocaciones, de ensueños, de vivencias imprecisables, a partir de un realismo minucioso y de perfección deliberadamente enfermiza. Es fácil citar a Proust a propósito de esta pintura, puesto que parece que la artista estuviera siempre «a la busca del tiempo perdido». Trabaja con óleo en barras, y consigue unas exquisitas texturas de ambientes donde parece que no se habita, y donde la soledad es sonora. Es el de sus climas un silencio elocuente, de luces tamizadas, en tonos ocres, amarillos desvaidos, azules tenues, carmines apagados. La estructura es geométrica, medida, con abundancia de planos contrastados, de polígonos exactos. Es la elevación a categoría de cualquier cachivache, de un mueble, de adminículos domésticos. Un rayo de sol sin fuerza, una luz levísima, anegan los ambientes. El aire parece granulado, y sin embargo es sutil. Ante estos espacios, parece que precisáramos de transitarlos en susurro, sin levantar la voz, y que el sillón, la cama, el almohadón que están representados, no son cualesquiera, sino uno solo, irrepetible, aunque conserve su aspecto común. Son en fin, cosas humanizadas, como la rosa del poema de Rilkle, que siendo todas las rosas es ella sola, la única.
-Chávarri, Raúl: Panorama del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones. -Mujeres en el arte español (1900 - 1984). Madrid, Centro Conde Duque, 1984. -Cela, Camilo José: Catálogo para la exposición de la Sala Kandinsky. Madrid, 1979. -Vangardas e silencios. Compostela, Xunta de Galicia, 1988. -II Bienal de Artistas Galegas. Vigo, Ayuntamiento, 1990. -Alvarez, Laureano: Elena Gago, Catálogo de la exposición del Kiosko Alfonso. A Coruña, 1987. -Mon, Fernando: La pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -González Garcés, Miguel: Artículo en Gran Enciclopedia Gallega. Vol. 14. Gijón, S. Cañada, Edit., 1974. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
O seu nome completo é María Elena Fernández-Gago Díaz. A súa data de nacemento non se coñece posto que a propia artista, caprichosa, a varía cando se lle pide unha referencia persoal, agochándoa case sempre. Se temos en conta que as súas primeiras exposicións datan de 1959, podemos dicir que a que citamos, en certo modo "oficializada" é probablemente inexacta, téndoa que fixar con máis aproximación na guerra civil española. Inicialmente formouse na súa cidade natal; máis tarde estudiou composición e colorido na Escola de Belas Artes de San Fernando e no Círculo de Belas Artes en Madrid. Estudiou tamén ballet e música e viaxou por todo o mundo. Publicou pequenos ensaios sobre temas de arte e pronunciou conferencias. Expuxo en numerosas cidades españolas e no estranxeiro, en concreto en Munich, Bruxelas e Xenebra. Moi ben arroupada pola crítica, verbo da súa obra escribiron algunhas páxinas moi fermosas Camilo José Cela, Raúl Chavarri, Miguel González Garcés, Laureano Álvarez e José María Moreno Galván. Está representada en museos de Galicia e mais en importantes coleccións do estranxeiro. Elena Gago representa nos seus cadros un mundo de evocación, de soños, de vivencias imprecisables, a partir dun realismo minucioso e de perfección deliberadamente enfermiza. É doado citar a Proust a propósito desta pintura posto que semella que a artista estivese sempre "á procura do tempo perdido". Traballa con óleo en barras e acada unhas exquisitas texturas de ambientes onde parece que non se habita e onde a soidade é sonora. É o dos seus climas un silencio elocuente, de luces peneiradas, en tons ocres, marelos esvaídos, azuis tenues e carmíns apagados. A estructura é xeométrica, medida, con abundancia de planos contrastados, de polígonos exactos. É a elevación a categoría de calquera obxecto, dun moble, de adminículos domésticos. Un raio de sol sen forza, unha luz moi leve enchoupan os ambientes. O aire semella granulado, e, sen embargo, é sutil. Perante estes espacios semella que nos cómpre transitalos en murmuio, sen ergue-la voz e que o sillón, a cama, o almofadón que están representados non son un ou unha calquera senón un só, irrepetible, aínda que conserve o seu aspecto común. Son, en fin, cousas humanizadas, coma a rosa do poema de Rilkle, que sendo tódalas rosas é ela soa a única.
-Chávarri, Raúl: Panorama del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones. -Mujeres en el arte español (1900 - 1984). Madrid, Centro Conde Duque, 1984. -Cela, Camilo José: Catálogo para a exposición da Sala Kandinsky. Madrid, 1979. -Vangardas e silencios. Compostela, Xunta de Galicia, 1988. -II Bienal de Artistas Galegas. Vigo, Concello, 1990. -Alvarez, Laureano: Elena Gago, Catálogo da exposición do Kiosko Alfonso. A Coruña, 1987. -Mon, Fernando: La pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -González Garcés, Miguel: Artigo na Gran Enciclopedia Gallega. Vol. 14. Gijón, S. Cañada, Edit., 1974. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
|
Cinco muchachos se agrupan en un interior tocando la armónica. Los personajes, concentrados en una melodía, se imponen de inmediato al espectador por sus notables dimensiones con respecto al fondo del cuadro. Sus figuras, en distintas posturas, jalonan el espacio dejando que el aire circule entre ellas, integrando los valores de la forma y un lirismo interior característico con acorde parco y hondo de colores marrones, negros, azules y blancos, dejando la huella del gesto con toques de gran soltura.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, página 55.
Cinco rapaces agrúpanse nun interior tocando a harmónica. Os personaxes, concentrados nunha melodía, impóñense de inmediato ao espectador polas súas notables dimensións con repecto ao fondo do cadro. As súas figuras, en distintas posturas, balizan o espacio deixando que o aire circule entre elas, integrando os valores da forma e un lirismo interior característico con acorde parco e fondo de marróns, negros, azuis e brancos, deixando a marca do xesto con toques de grande soltura.
"Colección Caixavigo. Pintura-Escultura-Dibujo". Tomo 3, páxina 55.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...