| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La figura, de tres cuartos, con el cuerpo ladeado a la derecha, mira al frente con el pelo recogido, vestida con traje de flores, escotado, con adornos de encaje, collar de perlas y guantes largos. Destaca la profundidad de la mirada y el encanto con que plasma el atuendo de la dama, con grises, rosas, amarillos y blancos de trazos seguros y sueltos. Joaquín Vaamonde formó parte de la llamada por Bello Piñeiro "Generación Doliente" y protegido por Emilia Pardo Bazán en Madrid se convirtió en el retratista de moda con especialidad en retratos al pastel.
A figura, de tres cuartos, co corpo ladeado á dereita, mira de fronte co pelo recollido, vestida con traxe de flores, escotado, con adornos de encaixe, colar de perlas e luvas longas. Destaca a profundidade da mirada e o encanto con que plasma o atuendo da dama, con grises, rosas, marelos e brancos de trazos seguros e soltos. Joaquín Vaamonde formou parte da chamada por Bello Piñeiro "Generación Doliente" e, protexido por Emilia Pardo Bazán en Madrid, converteuse no retratista de moda coa especialidade en retratos ó pastel.
Artista susperdotado, su cortísima vida, que no le permitió alcanzar los 30 años, truncó una carrera que desde la nada y las mayores dificultades fue fulgurante. Inició sus estudios de pintura con Isidro Brocos, de tan excelente magisterio y profesor del Picasso niño que residió cuatro años en la ciudad atlántica. No encuentra ambiente para el arte en A Coruña y decide emigrar a América. La condesa de Pardo Bazán, su protectora entusiasta años más tarde, reconoce que esa capital de provincia gallega era «medio poco favorable para la creación artística». Deambula por Montevideo y Buenos Aires y ha de asirse a todo para sobrevivir. Nada se sabe de esta aventura americana, de la que regresa en 1894, ya con un dominio considerable de la técnica del pastel. El muchacho tiene 22 años y está decidido a triunfar. Se ofrece a hacer un retrato a doña Emilia Pardo Bazán, a la que visita en su residencia del pazo y torres de Meirás. La proposición, inicialmente rechazada por la linajuda escritora, metida en carnes y hasta rolliza desde su juventud, es aceptada, y a la segunda sesión queda encantada de la vitalidad y elegancia que transmite el mozo, probablemente un tanto tosco, a juzgar por su autorretrato. La escritora lleva la pintura a su residencia madrileña y la exhibe ante sus amistades, lo que es suficiente para que lluevan los encargos sobre el artista coruñés. Al año siguiente, 1895, se presenta a la Exposición Nacional de Bellas Artes y obtiene mención honorífica. Los retratos le proporcionan fama y dinero. Posan para él altas personalidades, incluso la duquesa de Alba. Uno de sus modelos es el doctor Pérez Costales, también retratado por Picasso niño y su protector en A Coruña. Vaamonde viaja por Europa, visita los grandes museos y comienza a despreciar su propia obra, que considera ocasional e inferior a la de los grandes maestros. Esa misma sensación la siente en Madrid, en el Museo del Prado, hasta el punto de que está decidido a destruir sus cuadros, lo que impide la condesa de Pardo Bazán. Cuando apenas ha superado los veinticinco años, Vaamonde enferma de tuberculosis. Abandona Madrid y retorna a A Coruña, donde vive rodeado de atenciones por su protectora. La condesa hace frecuentes viajes a París. Durante uno de ellos, al regresar a su hotel tras participar en un homenaje a Balzac, un telegrama le da noticia de que Joaquín Vaamonde ha muerto en su casa de Meirás, el 18 de agosto de 1900. Escribe sobre el artista, a quien llama «el retratista de las elegancias», y cita algunas de sus piezas, como el retrato del gran violinista Pablo Sarasate. Después, el pintor será contrafigura en una de sus novelas, titulada «La Quimera». La obra de Vaamonde está en el Museo de Arte Moderno de Madrid; en los de Galicia, principalmente en el de A Coruña, y en colecciones particulares. Fue un elegante y preciso captador de caracteres, desde el trazo suelto, ligero, vaporoso de sus barras de pastel. Colorista magnífico, penetra en la psicología de sus modelos, sobre todo cuando no tiene el compromiso de halagar a los femeninos. Ejemplos magníficos son los retratos de Costales y el que le tuvo a él mismo por modelo, una cabeza de cráneo ancho, cabello crespo, cejas y barba pobladas y bigote y barba abundantes, en una mirada al tiempo inquisitiva y quizá algo miope. Y toda esa extensa obra la realiza en poco más de un quinquenio, compartiéndola con sus viajes y con la asistencia en poco más de un quinquenio, compartiéndola con sus viajes y con la asistencia impuesta a actos sociales, así como en el obligado reposo de su enfermedad pulmonar, de la que detalles la escritora que hizo novela de la vida del pintor.
-Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pardo Bazán, Emilia: Un novelista. Un pintor. Artículo recogido en «La vida contemporánea». Madrid, Novelas y Cuentos, 1972. -Pardo Bazán, Emilia: La Quimera. Madrid, Edit. Aguilar, 1973. -Naya Pérez, Juan: Joaquín Vaamonde. «Generación doliente», A Coruña, 1977. -Bravo Villasante, Carmen: Vida y obra de Emilia Pardo Bazán. Madrid, Edit. Revista de Occidente, 1962.
Artista superdotado, a súa curtísima vida, que non lle permitiu acada-los trinta anos, truncou unha carreira que desde a nada e as maiores dificultades foi fulgurante. Iniciou os seus estudios de pintura con Isidro Brocos, de tan excelente maxisterio e profesor do Picasso neno, que residíu catro anos na cidade atlántica. Non atopa ambiente para a arte na Coruña e decide emigrar a América. A condesa de Pardo Bazán, a súa protectora entusiasta anos máis tarde, recoñece que esa capital de provincia galega era «medio pouco favorable para a creación artística». Deambula por Montevideo e Bos Aires e ha de agarrarse a todo para sobrevivir. Nada se coñece desa aventura americana, da que regresa en 1894, xa cun dominio considerable da técnica do pastel. O rapaz ten 22 anos e está decidido a triunfar. Ofrécese para facer un retrato a dona Emilia Pardo Bazán, á que visita na súa residencia do pazo e torres de Meirás. A proposición, inicialmente rexeitada pola linaxuda escritora, é aceptada e, á segunda sesión, queda encantada da vitalidade e mais da elegancia que transmite o mozo, probablemente un pouco rudo, de xulgar polo seu autorretrato. A escritora leva a pintura á súa residencia madrileña e exhíbea perante as súas amizades, o que é suficiente para que chovan os encargos sobre o artista coruñés. Ó ano seguinte, 1895, preséntase á Exposición Nacional de Belas Artes e obtén mención honorífica. Os retratos proporciónanlle fama e cartos. Posan para el altas personalidades, mesmo a duquesa de Alba. Un dos seus modelos é o doutor Pérez Costales, tamén retratado por Picasso neno e o seu protector na Coruña. Vaamonde viaxa por Europa, visita os grandes museos e comeza a despreza-la súa propia obra, que considera ocasional e inferior á dos grandes mestres. Esa mesma sensación síntea en Madrid, no Museo do Prado, ata o punto de que está decidido a destruí-los seus cadros, o cal impide a condesa de Pardo Bazán. Cando a penas tiña superado os vintecinco anos, Vaamonde enferma de tuberculose. Abandona Madrid e retorna á Coruña, onde vive rodeado de atencións pola súa protectora. A condesa fai frecuentes viaxes a París. Durante unha delas, ó regresar ó seu hotel despois de participar nunha homenaxe a Balzac, un telegrama dálle a noticia da morte de Joaquín Vaamonde na súa casa de Meirás o 18 de agosto de 1900. Escribe sobre o artista, a quen chama "o retratista das elegancias", e cita algunhas das súas pezas, coma o retrato do grande violinista Pablo Sarasate. Despois, o pintor será contrafigura nunha das súas novelas, titulada "La Quimera". A obra de Vaamonde está no Museo de Arte Moderna de Madrid, nos de Galicia, principalmente no da Coruña, e mais en coleccións particulares. Foi un elegante e preciso captador de caracteres, desde o trazo solto, lixeiro, vaporoso das súas barras de pastel. Colorista magnífico, penetra na psicoloxía dos seus modelos, sobre todo cando non ten o compromiso de gabalos-los femininos. Exemplos magníficos son os retratos de costais e o que o tivo a el mesmo por modelo, unha cabeza de cránio ancho, cabelo crencho, cellas e barba poboadas e bigote e barba abondosas, nunha mirada ó mesmo tempo inquisidora e quizais algo miope. E toda esa extensa obra realízaa en pouco máis dun quinquenio, compartíndoa coas súas viaxes e coa asistencia imposta a actos sociais, así como no obrigado repouso da súa enfermidade pulmonar, da que lle dá detalles á escritora que fixo unha novela da vida do pintor.
-Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega, 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pardo Bazán, Emilia: Un novelista. Un pintor. Artigo recollido en «La vida contemporánea». Madrid, Novelas y Cuentos, 1972. -Pardo Bazán, Emilia: La Quimera. Madrid, Edit. Aguilar, 1973. -Naya Pérez, Juan: Joaquín Vaamonde. «Generación doliente», A Coruña, 1977. -Bravo Villasante, Carmen: Vida y obra de Emilia Pardo Bazán. Madrid, Edit. Revista de Occidente, 1962.
|
|
|
La figura, de tres cuartos, con el cuerpo ladeado a la derecha, mira al frente con el pelo recogido, vestida con traje de flores, escotado, con adornos de encaje, collar de perlas y guantes largos. Destaca la profundidad de la mirada y el encanto con que plasma el atuendo de la dama, con grises, rosas, amarillos y blancos de trazos seguros y sueltos. Joaquín Vaamonde formó parte de la llamada por Bello Piñeiro "Generación Doliente" y protegido por Emilia Pardo Bazán en Madrid se convirtió en el retratista de moda con especialidad en retratos al pastel.
A figura, de tres cuartos, co corpo ladeado á dereita, mira de fronte co pelo recollido, vestida con traxe de flores, escotado, con adornos de encaixe, colar de perlas e luvas longas. Destaca a profundidade da mirada e o encanto con que plasma o atuendo da dama, con grises, rosas, marelos e brancos de trazos seguros e soltos. Joaquín Vaamonde formou parte da chamada por Bello Piñeiro "Generación Doliente" e, protexido por Emilia Pardo Bazán en Madrid, converteuse no retratista de moda coa especialidade en retratos ó pastel.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...