| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Cualquier interpretación. Cada fragmento irradia su propia luz y con la suma de todas las luces se construyen de nuevo las formas del bodegón que vibran sobre la superficie con el expresionismo característico del artista, conjugando la emoción de la pintura y la música con un ritmo cambiante impregnado de connotaciones mágicas. "Tabla Redonda"
“Bodegóns e Floreiros, colección Caixavigo”, en el Centro Cultural Caixavigo, 1998.
As formas fragméntanse no espacio con resonancias poéticas que se escapan a calquera interpretación. Cada fragmento irradia a súa propia luz e coa suma de tódalas luces constrúense de novo as formas do bodegón que vibran sobre a superficie co expresionismo característico do artista, conxugando a emoción da pintura e a música cun ritmo cambiante impregnado de connotacións máxicas.
“Bodegóns e Floreiros, colección Caixavigo”, no Centro Cultural Caixavigo, 1998.
Vocación temprana por el arte, comienza a estudiar pintura de caballete, mural y grabado a lo largo de bachillerato, que cursa en su ciudad natal. En 1956 se traslada a Madrid, para hacer la carrera de Bellas Artes en la Escuela de San Fernando, donde destaca y obtiene beca para El Paular como paisajista. Al mismo tiempo sigue los cursos de la Escuela Nacional de Artes Gráficas. Entre los años 1963 y 1964 asiste en Breda, Holanda, a los cursos de la Hoger Akademy St. Joosta y en Maarsen, en el mismo país estudia las técnicas calcográficas de Hércules Seghers, junto al profesor Willen van Leusden. En 1965 obtiene el gran premio de pintura de Roma, y reside en esta ciudad durante cuatro años, tiempo al que pertenece su paisajismo construtivo. Los veranos los pasa en Amsterdam, en el taller del profesor Flip van der Burgt y se integra en el famoso grupo internacional de grabadores "Zebra". En 1967 se le selecciona en Milán para realizar un gran mural en la basílica de la Anunciación, en Nazaret de Galilea, Israel. A su regreso a España se suceden sus exposiciones por toda su geografía y realiza nuevos murales en A Toxa. Concurre a certámenes de grabado, técnica en la que es un consumado maestro. Expone en diferentes ciudades de Europa y América. Estados Unidos lo recibe como un acontecimiento, y allí regresa en 1992, invitado por la ciudad de Chicago, como único artista español, para celebrar los 25 años de la instalación de una gran excultura de Picasso en la ciudad del estado de Illinois. Ubeda ha ejercido la docencia. Fue catedrático de institutos de segunda enseñanza en Pontevedra, Canarias y Madrid; profesor de Pintura en la Escuela Superior de Bellas Artes en San Jorge; de Perspectiva, en la de San Fernando en Madrid; de Dibujo y Grabado en la Superior de Bellas Artes de Tenerife; de Dibujo en la Escuela Nacional de Artes Gráficas de Barcelona, y de Pintura en la Facultad de Bellas Artes de Pontevedra, desde su creación. También impartió cursos en Francia. Su afición a la música le llevó a adquirir una sólida formación como ejecutante de violín, hasta intervenir en conciertos de cámara. Es doctor en Bellas Artes con una tesis sobre la interacción de las artes y la música. Su obra figura en los museos de Pontevedra, Arte Contemporáneo de Madrid; Managua; Heildelgerg; Carlos Maside de Sada, A Coruña; Huesca; del Pueblo Gallego, en Compostela; Utrech; Aurich; Norden; Academia de San Fernando, en Madrid, y en numerosas instituciones públicas. Exposiciones antológicas de su obra se han realizado en Compostela, en 1989; A Coruña y Pontevedra, dos veces, una dedicada a la pintura y otra a la obra gráfica. Igualmente, en el Centro Cultural de Caixavigo, en A Coruña y en el palacio de la Xunta de Galicia en Madrid. Rafael Ubeda es un artista multiforme, de calidad técnica altísima en todas sus formas de expresión. Se inició en un paisajismo de tendencia "fauve". Derivó más tarde, durante su estancia italiana, hacia un geometrismo estructural, de base cubista y cromatistmo muy caliente, con rojos dominantes, para llegar, al fin, a su etapa actual, por completo expresionista, de raíz irónica y con idéntica estructura geométrica. El dinamismo de su pintura es una auténtica explosión de color, de movimiento. Es una insurrección desbordante; algo así como la energía de lo patético, desde los abismos del ser hasta la superfice de los actos. Hay en sus criaturas énfasis y deformación deliberada y altamente expresiva. Sus antecedente están en la tradición, desde las ilustraciones prerrománicas de los Beatos de Liébana a Grünewald, Van Gogh y Picasso, el gran maestro, al fin, pero con facetas de Vázquez Díaz, de Roault. Todo parece roto, desordenado, conmovido, y sin embargo todo está meditado, sentido, pensado y razonado. Su apoyatura cromática, de magnífica técnica, es explosiva, con carmines, azules, amarillos, platas, verdes, negros. Algo de collage hay en estos lienzos, de textura trabajada, de mil capas y veladuras. Lo circense y lo musical, lo popular y carnavalesco, son bases de pinturas impresionantes. Mas, cuando quiere ser clásico, su perfección formal es ortodoxamente renacentista. Y otro tanto acontece con su obra grabada, cuyas planchas piden un análisis minucioso para conocer su condición de dibujante, su pulso, su primor de ejecución, para aguafuertes, mezzotintas, puntas secas, técnicas mixtas de belleza increible. Está en posesión de numerosos premios y galardones.
-Areán, Carlos y Pablos, Francisco: Rafael Ubeda. A Coruña, Xunta de Galicia, 1989. -Campoy, A. M.: Rafael Ubeda. Madrid, Galería de Arte Paul Klee, 1987. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Pintura sonora, cromatismo melódico. Madrid, Casa de Galicia, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Ubeda. Grandes artistas gallegos. Vigo, Caixavigo, 1989. -García Iglesias, J. M.: Rafael Ubeda, o la vivencia musical de la plástica. A Coruña. Fundación Caixa Galicia, 1994. -Gran enciclopedia gallega. Gijón, S. Cañada, edt., 1974. -Rubio Martínez, M.: Ayer y hoy del grabado y sistemas de estampación. Tarragona, Edic. Tarraco, 1979. -F. Pablos, “O secundario elevado ó protagonismo”, presentación del catálogo de la exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido con el núm. 24. -“Pontevedra con Centroamérica” catálogo Deputación provincial de Pontevedra, 1999 coa obra reproducida na p. 47.
Cunha vocación temperá pola arte, empeza a estudiar pintura de cabalete, mural e gravado ó longo do bacharelato, que cursa na súa cidade natal. En 1956 trasládase a Madrid para face-la carreira de Belas Artes na Escola de San Fernando, onde sobresae obtendo unha bolsa para O Paular como paisaxista. Asemade, segue os cursos da Escola Nacional de Artes Gráficas. Entre os anos 1963 e 1964 asiste en Breda, Holanda, ós cursos da Hoger Akademy St. Joosta, en Maarsen; tamén estudia no mesmo país as técnicas calcográficas de Hércules Seghers, onda o profesor Willen van Leusden. En 1965 obtén o grande premio de pintura de Roma e reside nesta cidade durante catro anos, tempo ó que pertence o seu paisaxismo constructivo. Pasa os veráns en Amsterdam, no taller do profesor Flip van der Burgt e intégrase no famoso grupo internacional de gravadores "Zebra". En 1967 selecciónano en Milán para realizar un gran mural na basílica da Anunciación, en Nazaret de Galilea, Israel. De volta a España sucédense as súas exposicións por toda a súa xeografía de orixe e realiza novos murais na Toxa. Concorre a certames de gravado, técnica na que é un mestre consumado. Expón en diferentes cidades de Europa e América. En Estados Unidos recíbeno como un acontecemento e alí volve en 1992, invitado á cidade de Chicago, como único artista español para celebra-los 25 anos da instalación dunha grande escultura de Picasso na cidade do Estado de Illinois. Úbeda exerceu a docencia: foi catedrático de institutos de segunda ensinanza en Pontevedra, Canarias e Madrid; profesor de pintura na Escola Superior de Belas Artes de San Xurxo, de perspectiva na de San Fernando de Madrid; de debuxo e gravado na Escola Superior de Belas Artes de Tenerife; de debuxo na Escola Nacional de Artes Gráficas de Barcelona e de pintura na Facultade de Belas Artes, de Pontevedra, dende a súa creación; tamén impartiu cursos en Francia. A súa afección pola música levouno a adquirir unha sólida formación que lle permitiu toca-lo violín, ata o punto de que interviu en concertos de cámara. É doutor en Belas Artes cunha tese sobre a interacción das artes e a música. A súa obra figura nos museos de Pontevedra, de Arte Contemporánea de Madrid; no de Managua; Herldelberg; Carlos Maside de Sada, A Coruña; Huesca; no do Pobo Galego, en Compostela; Utrech; Aurich; Norden; na Academia de San Fernando, en Madrid, e mais en numerosas institucións públicas. Realizáronse exposicións antolóxicas da súa obra en Compostela en 1989; en Coruña e Pontevedra, dúas veces, unha dedicada á pintura e outra á obra gráfica. Tamén expuxo no Centro Cultural de Caixavigo, na Coruña e no Palacio da Xunta de Galicia en Madrid. Rafael Úbeda é un artista multiforme, cunha moi alta calidade técnica en tódalas súas formas de expresión. Iniciouse nun paisaxismo de tendencia "fauve", derivando máis tarde, durante a súa estancia en Italia, cara a un xeometrismo estructural de base cubista e un cromatismo moi quente, con vermellos dominantes, para chegar, ó cabo, á súa etapa actual, por completo expresionsita, de raíz irónica e con idéntica estructura xeométrica. O dinamismo da súa pintura é unha auténtica explosión de cor e de movemento; é unha insurrección desbordante, algo así como a enerxía do patético, dende os abismos do ser ata a superficie dos actos. Hai nas súas criaturas énfase e deformacion deliberada altamente expresiva. Os seus antecedentes están na tradición, dende as ilustracións prerrománicas dos Beatos de Liébana a Grünewald, Van Gogh e Picasso, o grande mestre, ó fin pero con facetas de Vázquez Díaz, de Rouault. Todo semella roto, desordenado, conmovido e, sen embargo, todo está meditado, sentido, pensado e razoado. O seu puntal cromático, cunha técnica magnífica, é explosivo, con carmíns, azuis, marelos, pratas, verdes e negros. Algo de collage hai nestes lenzos de textura traballada de mil capas e veladuras. O circense e o musical, o popular e carnavalesco son base de pinturas impresionantes, mais cando quere ser clásico a súa perfección formal é ortodoxamente renacentista. E outro tanto acontece coa súa obra gravada, cunhas pranchas que piden unha análise minuciosa para coñece-la súa condición de debuxante, o seu pulso, o seu primor de execución, para augaforte, mezzotintas, puntas secas e técnicas mixtas cunha beleza incrible. Posúe, por último, numerosos premios e galardóns.
-Areán, Carlos y Pablos, Francisco: Rafael Ubeda. A Coruña, Xunta de Galicia, 1989. -Campoy, A. M.: Rafael Ubeda. Madrid, Galería de Arte Paul Klee, 1987. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Pintura sonora, cromatismo melódico. Madrid, Casa de Galicia, 1992. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Ubeda. Grandes artistas gallegos. Vigo, Caixavigo, 1989. -García Iglesias, J. M.: Rafael Ubeda, o la vivencia musical de la plástica. A Coruña. Fundación Caixa Galicia, 1994. -Gran enciclopedia gallega. Gijón, S. Cañada, edt., 1974. -Rubio Martínez, M.: Ayer y hoy del grabado y sistemas de estampación. Tarragona, Edic. Tarraco, 1979. -F. Pablos, “O secundario elevado ó protagonismo”, presentación do catálogo da exposición “Bodegóns e Floreiros”, reproducido co núm. 24. -“Pontevedra con Centroamérica” catálogo Deputación provincial de Pontevedra, 1999 coa obra reproducida na p. 47.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Cualquier interpretación. Cada fragmento irradia su propia luz y con la suma de todas las luces se construyen de nuevo las formas del bodegón que vibran sobre la superficie con el expresionismo característico del artista, conjugando la emoción de la pintura y la música con un ritmo cambiante impregnado de connotaciones mágicas. "Tabla Redonda"
“Bodegóns e Floreiros, colección Caixavigo”, en el Centro Cultural Caixavigo, 1998.
As formas fragméntanse no espacio con resonancias poéticas que se escapan a calquera interpretación. Cada fragmento irradia a súa propia luz e coa suma de tódalas luces constrúense de novo as formas do bodegón que vibran sobre a superficie co expresionismo característico do artista, conxugando a emoción da pintura e a música cun ritmo cambiante impregnado de connotacións máxicas.
“Bodegóns e Floreiros, colección Caixavigo”, no Centro Cultural Caixavigo, 1998.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...