| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
En la primera escena los personajes de la comedia se presentan, realzados sobre podios, en un escenario adornado con un friso de flores mezcladas con cabezas junto a la concha del apuntador. Los rostros de los actores se desdoblan en múltiples expresiones a través de máscaras y cabezas que surgen entre sus manos, o que brotan de las rugosidades de la ropa, adelantando que se trata de una trama agitada de episodios que debemos intuir, a través de imágenes surrealistas que tienen como base la técnica del collage y traslucen la huella del expresionismo de Goya.
"Manuel Ayaso" Casa de la Parra, abril-mayo 1997, Santiago de Compostela.
Na primeira escena os personaxes da comedia preséntanse realzados sobre podios, nun escenario adornado cun frixo de flores mesturadas con cabezas xunto á cuncha do apuntador. Os rostros dos actores desdóbranse en múltiples expresións a través de máscaras e cabezas que xorden entre as súas mans, ou que brotan das rugosidades da roupa, adiantando que se trata dunha trama axitada de episodios que debemos intuír, a través de imaxes surrealistas que teñen como base a técnica da colaxe e traslocen a pegada do expresionismo de Goya.
"Manuel Ayaso" Casa da Parra, abril-maio 1997, Santiago de Compostela.
Aunque de formación totalmente foránea, es al fin un artista muy gallego, por su mundo peculiar, irónico, deliberadamente caricaturesco. Cuando el futuro artista contaba trece años su familia emigró a Estados Unidos, y reside en Nueva York, donde inicia sus estudios artísticos en 1955 como becario de la Newark School of Fine and Industrial Arts. Regresa a España cuatro años más tarde y contrae matrimonio con una xgallega de su villa natal. Pasa algún tiempo en Madrid, donde estudia intensamente a artistas de su preferencia, que van del Bosco a Solana, pasando por Goya, sobre todo en la obra gráfica del genial aragonés. Consigue su primer galardón, que después sería amplio repertorio, en 1960 en el Grubeck Award, Museo de Arte Monclair, y expone en la galería Cobert de Nueva York. A partir de entonces, su firma alcanza considerable prestigio en el mundo del arte de Norteamérica. En 1963 le fue concedida una beca por la fundación Tiffanys. Recibe ofertas para exponer en España, concretamente en la galería Juana Mordó, que no acepta, quizá en el deseo de hacerlo por primera vez en Galicia. En Compostela, Casa de la Parra, su muestra en 1997, auspiciada por la Xunta de Galicia, constituye un éxito, al tiempo que una sorpresa, puesto que se conoce a un artista gallego notable, hasta entonces casi ignorado. Ha exhibido su obra en Texas, México, Roma, Minnesota, New Jersey y reiteradamente en Nueva York. Está representado en los museos de Newark, New Jersey, Pennsylvania y Arkansas. Reside en la ciudad de Verona, no lejos de Nueva York, donde mantiene contactos con otros artistas gallegos famosos, como el pontevedrés Jorge Castillo, aunque confiesa que le gustaría vivir en su villa natal de Aguiño. Lee a Azorín y a John Steinbeck, a Rosalía Castro y a Lorca. Adora a Zurbarán, a Velázquez y a Goya. También a Kafka. Su color preferido es el azul. Además del premio citado, ha recibido el Purchase varias veces, el primero del Museo de Jersey City y la mención de honor de la galería Del Bello, en Toronto, Canadá. Ayaso es un excepcional dibujante, imaginativo, irónico, que participa tanto del esperpento valleinclanesco como del magicismo a lo Joan Ponç. Reminiscencias surrealistas laten constantemente en su obra, de alguna manera emparentable con artistas tan distantes como Ensor o Laxeiro. Inclusive con Eugenio Granell. Quiere esto decir que aprehende una amplia tradición para ser al fin él mismo, personal, rico, a veces casi miniaturista. Trasgos, brujas, monstruos, figuras de onirismo y pesadilla pueblan sus cuadros, sentidos deliberadamente como ilustración para una literatura fantástica, humanizando lo absurdo, lo inexistente, o exacerbando lo inquietante y hasta horroroso, porque, goyescamente, el sueño de la razón produce monstruos.
Obra reproducida en el catálogo de la exposición de la casa de la Parra. -Conde, Alfredo; Mallo, Albino; Rozas, Mercedes; García Herraiz, Enrique: Textos en catálogo. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela, 1997. -Schwartz, Darfy: The New Humanism. Art in a Time of Change. New York, 1974.
Aínda que de formación totalmente foránea, é á fin un artista moi galego, polo seu mundo peculiar, irónico, deliberadamente caricaturesco. Cando o futuro artista contaba trece anos a súa familia emigrou a Estados Unidos, e reside en Nova York, onde inicia os seus estudios artísticos en 1955 como bolseiro da Newark School of Fine and Industrial Arts. Regresa a España catro anos máis tarde e contrae matrimonio cunha galega da súa vila natal. Pasa algún tempo en Madrid, onde estudia intensamente a artistas da súa preferencia, que van do Bosco a Solana, pasando por Goya, sobre todo na obra gráfica do xenial aragonés. Consegue o seu primeiro galardón, que despois sería amplo repertorio, en 1960 no Grubeck Award, Museo de Arte Monclair, e expón na galería Cobert de Nova York. A partir de entonces, a súa sinatura acada considerable prestixio no mundo da arte de Norteamérica. En 1963 foille concedida unha bolsa pola fundación Tiffanys. Recibe ofertas para expoñer en España, concretamente na galería Juana Mordó, que non acepta, quizais no desexo de facelo por primeira vez en Galicia. En Santiago, Casa da Parra, a súa mostra en 1997, auspiciada pola Xunta de Galicia, constitúe un éxito, ó tempo que unha sorpresa, posto que se coñece a un artista galego notable, ata daquela case ignorado. Exhibiu a súa obra en Texas, México, Roma, Minnesota, New Jersey e, reiteradamente en Nova York. Está representado nos museos de Newark, New Jersey, Pennsylvania e Arkansas. Reside na cidade de Verona, non lonxe de Nova York, onde mantén contactos con outros artistas galegos famosos, como o pontevedrés Jorge Castillo, aínda que confesa que lle gustaría vivir na súa vila natal, Aguiño. Le a Azorín e a John Steinbeck, a Rosalía de Castro e a Lorca, adora a Zurbarán, a Velázquez e a Goya. Tamén a Kafka. A súa cor preferida é a azul. Ademais do premio citado, recibiu o Purchase varias veces, o primeiro museo de Jersey City e a mención de honor da galería Del Bello, en Toronto, Canadá. Ayaso é un excepcional debuxante, imaxinativo, irónico, que participa tanto do esperpento valleinclanesco como do maxicismo ó Joan Ponç. Reminiscencias surrealistas latexan constantemente na súa obra, dalgunha maneira emparentable con artistas tan distantes como Ensor ou Laxeiro. Inclusive con Eugenio Granell. Quere isto dicir que aprende unha ampla tradición para ser á fin e ó cabo el mesmo, persoal, rico, ás veces case miniaturista. Trasgos, bruxas, monstros, figuras de onirismo e pesadelo poboan os seus cadros, sentidos deliberadamente como ilustración para unha literatura fantástica, humanizando o absurdo, o inexistente, o exacerbado o inquedante e ata horroroso, porque, goyescamente, o soño da razón produce monstros.
-Obra reproducida no catálogo da exposición da Casa da Parra. -Conde, Alfredo; Mallo, Albino; Rozas, Mercedes; García Herraiz, Enrique: Textos en catálogo. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela, 1997. -Schwartz, Darfy: The New Humanism. Art in a Time of Change. New York, 1974.
|
|
|
En la primera escena los personajes de la comedia se presentan, realzados sobre podios, en un escenario adornado con un friso de flores mezcladas con cabezas junto a la concha del apuntador. Los rostros de los actores se desdoblan en múltiples expresiones a través de máscaras y cabezas que surgen entre sus manos, o que brotan de las rugosidades de la ropa, adelantando que se trata de una trama agitada de episodios que debemos intuir, a través de imágenes surrealistas que tienen como base la técnica del collage y traslucen la huella del expresionismo de Goya.
"Manuel Ayaso" Casa de la Parra, abril-mayo 1997, Santiago de Compostela.
Na primeira escena os personaxes da comedia preséntanse realzados sobre podios, nun escenario adornado cun frixo de flores mesturadas con cabezas xunto á cuncha do apuntador. Os rostros dos actores desdóbranse en múltiples expresións a través de máscaras e cabezas que xorden entre as súas mans, ou que brotan das rugosidades da roupa, adiantando que se trata dunha trama axitada de episodios que debemos intuír, a través de imaxes surrealistas que teñen como base a técnica da colaxe e traslocen a pegada do expresionismo de Goya.
"Manuel Ayaso" Casa da Parra, abril-maio 1997, Santiago de Compostela.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...