| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Buciños, escultor de exquisita sensibilidad, es miembro numerario de la Real Academia Gallega de Bellas Artes "Nuestra Señora del Rosario" desde 1995.
Su énfasis está en lo amable y lo lírico y en el ritmo que impone a las formas. La figura femenina destaca de pie con una pierna flexionada y la cabeza inclinada hacia un lado, sujetando, con un brazo por delante y otro por detrás, el paño que se arruga y dobla en la parte inferior de su cuerpo. Peinada con el cabello retirado de la cara, como si acabara de bañarse, su rostro tiene una expresión dulce, casi melancólica, realzada por la pátina del bronce.
En la Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, del 29 de abril al 12 de mayo de 1998.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
Buciños, escultor de exquisita sensibilidade, é membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes "Nuestra Señora del Rosario" desde 1995. A súa énfase está no amable e o lírico e no ritmo que impón ás formas. A figura feminina destaca de pé cunha perna flexionada e a cabeza inclinada cara a un lado, suxeitando, cun brazo por diante e outro por detrás, o pano que se engurra e dobra na parte inferior do seu corpo. Peiteada co cabelo retirado da cara, como se acabara de bañarse, o seu rostro ten unha expresión doce, case melancólica, realzada pola pátina do bronce.
Na Nova Sala de Exposicións Caixavigo, do 29 de abril ó 12 de maio de 1998.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra.Do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
Buciños, escultor de exquisita sensibilidad, es miembro numerario de la Real Academia Gallega de Bellas Artes "Nuestra Señora del Rosario" desde 1995.
Su énfasis está en lo amable y lo lírico y en el ritmo que impone a las formas. La figura femenina destaca de pie con una pierna flexionada y la cabeza inclinada hacia un lado, sujetando, con un brazo por delante y otro por detrás, el paño que se arruga y dobla en la parte inferior de su cuerpo. Peinada con el cabello retirado de la cara, como si acabara de bañarse, su rostro tiene una expresión dulce, casi melancólica, realzada por la pátina del bronce.
En la Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, del 29 de abril al 12 de mayo de 1998.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra. Del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
Exposición "Espacio Colección Caixanova", en el Centro Social Caixanova Vigo, desde el 22 de noviembre de 2006.
Buciños, escultor de exquisita sensibilidade, é membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes "Nuestra Señora del Rosario" desde 1995. A súa énfase está no amable e o lírico e no ritmo que impón ás formas. A figura feminina destaca de pé cunha perna flexionada e a cabeza inclinada cara a un lado, suxeitando, cun brazo por diante e outro por detrás, o pano que se engurra e dobra na parte inferior do seu corpo. Peiteada co cabelo retirado da cara, como se acabara de bañarse, o seu rostro ten unha expresión doce, case melancólica, realzada pola pátina do bronce.
Na Nova Sala de Exposicións Caixavigo, do 29 de abril ó 12 de maio de 1998.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester. Ferrol. Do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela. Do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura. Pontevedra.Do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...