| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Uno de los temas preferidos de la pintora son los retratos de familia con las figuras cortadas por el borde inferior del cuadro, idealizadas con trajes y adornos fruto de su fantasía. Concisa y rigurosa en el dibujo se esmera en los detalles reproduciendo con gran virtuosismo los encajes del cuello y bocamanga y la textura del sillón de mimbre sobre el que está sentada la niña. La austeridad del vestuario de los padres nos recuerda los retratos de los personajes pintados por los artistas del siglo XVII.
Nueva Sala de Exposiciones de Caixavigo, marzo de 1998.
Un dos temas preferidos da pintora son os retratos de familia coas figuras cortadas polo bordo inferior do cadro, idealizadas con traxes e adornos froito da súa fantasía. Concisa e rigorosa no debuxo, esmérase nos detalles, reproducindo con grande virtuosismo os encaixes do colo e bocamanga e a textura da cadeira con brazos de vimbio sobre o que está sentada a nena. A austeridade do vestiario dos pais lémbranos os retratos dos personaxes pintados polos artistas do século XVII.
Nova Sala de Exposicións de Caixavigo, marzo de 1998.
Pocos artistas tan inmersos en la plástica como esta delicada, elegante, encantadora y tierna pintora, esposa, madre, cuñada, tía de pintores, la amplia familia Quesada. Cualquiera que fuese la formación académica de Ana Legido, importaría mucho menos que su propio carácter, el ambiente que ha vivido, los contínuos diálogos sobre pintura que habrá mantenido, para su andadura. Comenzó a exponer hace tres quinquenios, y desde entonces sus muestras se han reiterado en Vigo, endiversas ciudades de Galicia, en Madrid. Aunque no es estrictamente «naif», como tal se la suele encasillar, y coleccionistas de esta modalidad tan peculiar buscan sus cuadros, porque es exquisita, perfecta, evocadora y al fin, primorosa. Está representada en Museos de Galicia y en importantes colecciones institucionales y particulares. Ana Legido es Lewis Carroll y Aubrey Beardsley. Es un paseo por Baden-Baden en 1900 y es un aparte en la representación de cualquier pieza de Oscar Wilde, que la hubiera amado, apasionadamente, de vivir la misma época. La pintora husmea en el desván de su memoria de ensueños, de vivencias imaginadas, y nos da escenas en que damiselas de historiados atuendos, blancos, azules y rosas, dialogan en un sofá de mimbre, como si descansaran en la pradera de un castillo cuya silueta se duplica en el curso del Loira. Todo en ella es deliberadamente intemporal. El grafismo es tan minucioso, que parece caligrafiado. La materia es precisa, como si estuviera bordada a mano. Rostros alargados o gordezuelos, criaturas de manos inacabables, juguetean con pañuelos de blonda y están esperando a Chejov, a Ibsen; tal vez al primer Benavente. Pintura con una gran carga literaria, extraña mezcla de realismo inexistente y de imaginación sin límites. Literatura infantil dicha gráficamente de la mano de una sabia, paciente, deliciosa artista que parece que habitó Bomarzo en los tiempos que evoca Manuel Mujica Láinez. Uno quisiera habitar esos mundos de blanda, impoluta felicidad deliberadamente simple, bobalicona, de cuando Alfonso XII, en la canción de la señorial Plaza de Oriente, iba en busca de Mercedes, a quien la tarde anterior no había visto. Prodigiosa Alicia-Ana, en un nuevo País de las Maravillas, mucho más, muchísimo más, que la atractiva torpeza ingenua de los «naif».
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
Poucos artistas tan inmersos na plástica coma esta delicada, elegante, encantadora e tenra pintora, esposa, nai, cuñada, tía de pintores, a ampla familia Quesada. Calquera que fose a formación académica de Ana Legido, importaría moito menos có seu propio carácter, o ambiente que viviu, os continuos diálogos sobre pintura que terá mantido para a súa andaina. Comezou a expoñer hai tres quinquenios e desde aquela as mostras reiteráronse en Vigo, en diversas cidades de Galicia e mais en Madrid. Aínda que non é estrictamente "naif", adóitase encadrala como tal e coleccionistas desta modalidade tan peculiar buscan os seus cadros porque é exquisita, perfecta, evocadora e, ó cabo, primorosa. Está representada en museos de Galicia e tamén en importantes coleccións institucionais e particulares. Ana Legido é Lewis Carrol e Aubrey Beardsley. É un paseo por Baden-Baden en 1900 e un aparte na representación de calquera peza de Óscar Wilde, quen de seguro a amaría apaixonadamente, de vivi-la mesma época. A pintora osma nos recunchos da súa memoria de ensoños, de vivencias imaxinadas e dános escenas nas que señoritas de historia da vestimenta, branca, azul, rosa, dialogan nun sofá de vimbio, coma se descansasen no prado dun castelo do que se duplica a súa silueta no curso do Loira. Todo nela é deliberamente intemporal. O grafismo é tan minucioso que semella caligrafiado. A materia é precisa, coma se estivese bordada a man. Rostros alongados ou gordos, criaturas con mans inacabables, brincan con panos de encaixe de seda e esperan a Chejov, a Ibsen e se cadra ó primeiro Benavente. A súa pintura ten unha grande carga literaria, unha estraña mestura de realismo inexistente e de imaxinación sen límite, literatura infantil dita graficamente da man dunha sabia, paciente,deliciosa artista que semella que habitou Bomarzo nos tempos que evoca Manuel Múgica Laínez. Un quixera habitar eses mundos de Granada, inmaculada ledicia deliberadamente simple, babiola, de cando Alfonso XII, na canción da señorial praza de Oriente, ía na procura de Mercedes a quen non vira a tarde anterior. Prodixiosa Alicia-Ana nun novo país das marabillas, moito máis, moitísimo máis cá atractiva torpeza inxenua dos "naif".
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
Uno de los temas preferidos de la pintora son los retratos de familia con las figuras cortadas por el borde inferior del cuadro, idealizadas con trajes y adornos fruto de su fantasía. Concisa y rigurosa en el dibujo se esmera en los detalles reproduciendo con gran virtuosismo los encajes del cuello y bocamanga y la textura del sillón de mimbre sobre el que está sentada la niña. La austeridad del vestuario de los padres nos recuerda los retratos de los personajes pintados por los artistas del siglo XVII.
Nueva Sala de Exposiciones de Caixavigo, marzo de 1998.
Un dos temas preferidos da pintora son os retratos de familia coas figuras cortadas polo bordo inferior do cadro, idealizadas con traxes e adornos froito da súa fantasía. Concisa e rigorosa no debuxo, esmérase nos detalles, reproducindo con grande virtuosismo os encaixes do colo e bocamanga e a textura da cadeira con brazos de vimbio sobre o que está sentada a nena. A austeridade do vestiario dos pais lémbranos os retratos dos personaxes pintados polos artistas do século XVII.
Nova Sala de Exposicións de Caixavigo, marzo de 1998.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...