| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El buen oficio y el dominio de la técnica artesanal del trabajo de la madera son aspectos a destacar en esta cabeza, una obra de la primera época del artista. Nace la pieza del enfrentamiento directo de su autor con el soporte material, sin estudios previos. Es una obra que surge de una actitud espontánea y directa, lírica e impulsiva, respetando las propiedades naturales del tronco que utiliza, dejando aflorar la belleza de la madera y su fuerza y expresividad que se refleja en el retrato que hace de un personaje anónimo. Las huellas de la gubia, la policromia y la propia grieta que se forma en la madera contribuyen a este efecto combinado de lo tierno y lo sentimental con lo enérgico e irónico del carácter del artista.
Esta obra nunca ha estado expuesta, solo en la casa del pintor Xaime Quesada, de ahí el título que Acisclo le puso a esta cabeza.
"Xaime Quessada y Acisclo Manzano", del 11 de julio al 27 de agosto de 2000 en el Museo Diocesano de Barcelona.
"Acisclo Manzano". Serie Grandes Artistas Gallegos. Centro Cultural Caixanova. Vigo. Del 12 de septiembre al 13 de octubre de 2002. Sala de Exposiciones San José. Del 17 de octubre al 16 de noviembre de 2002.
O bo oficio e o dominio da técnica artesanal do traballo da madeira son aspectos a destacar nesta cabeza, unha obra da primeira época do artista. Nace a peza do enfrontamento directo do seu autor co soporte material, sen estudios previos. É unha obra que xorde dunha actitude espontánea e directa, lírica e impulsiva, respectando as propiedades naturais do tronco que emprega, deixando aflora-la beleza da madeira e a súa forza e expresividade reflictidas no retrato que fai dun personaxe anónimo. As pegadas da gubia, a policromía e a propia fenda que se forma na madeira contribúen a este efecto combinado do tenro e o sentimental co enérxico e irónico do carácter do artista.
Esta obra nunca estivera exposta, agás na casa do pintor Xaime Quesada, de ahí o título que Acisclo lle puxo a esta cabeza.
"Xaime Quessada y Acisclo Manzano", do 11 de xullo ao 27 de agosto de 2000 no Museo Diocesano de Barcelona.
"Acisclo Manzano". Serie Grandes Artistas Galegos. Centro Cultural Caixanova. Vigo. Do 12 de setembro ao 13 de outubro de 2002. Sala de Exposicións San José. Do 17 de outubro ao 16 de novembro de 2002.
Inició su formación en centros de enseñanza laboral, donde aprendió a tallar madera. Fue alumno de Liste. Participó, desde muy joven, en muestras artesanales, donde destaca y gana premios por su peculiarísima concepción de la forma, entonces exclusivamente en la madera.
Se vincula al grupo de «Os Artistiñas», que anima en Ourense el escritor Vicente Risco, y del que forman parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, García de Buciños, con los que recorre el mundo, desde Francia e Italia a Suecia y desde Egipto a México, en cuya capital realiza una exposición, en el Museo de Arte Moderno, que elogia al gran muralista David Alfaro Siqueiros.
Temporalmente reside en Ibiza, donde comienza a trabajar en el barro rosado de aquella isla, abandonando temporalmente la madera y el bronce, al que de todos modos volverá. Al fin se establece en Viduedo, a unos veinte kilómetros de Ourense, en la carretera a Compostela, porque siente que Fidias y el Maestro Mateo son sus referencias constantes. En la casa taller de la indicada villa, uno de los ámbitos más hermosos y personales que haya creado jamás un artista, trabaja en solitario.
Fue medalla nacional de Arte Juvenil. Ha realizado exposiciones individuales en numerosas ciudades de España y del mundo. Ha realizado monumentos públicos -tiene uno, pendiente de emplazamiento, en Vigo-. Sus relieves para instituciones públicas constituyen hoy emblema, como acontece con los que en bronce tiene en el centro cultural de Caixa Galicia, en Compostela.
Está representado en todos los Museos de Galicia, en colecciones institucionales y en otras particulares de gran importancia.
Manzano comenzó en un expresionismo de extraordinaria fuerza, a base de modificar escasa, pero genialmente, troncos abandonados y vigas de derribo. Más tarde fue hacia formas recluídas, vagamente figurativas, o a expresiones humanas muy idealizadas, donde la curva era rotunda y las rugosidades parte esencial de la morfología de sus bronces.
La etapa ibicenca, probablemente la más bella de su producción, está directamente inspirada en los restos fidianos del Partenón que conserva el British Museum. Insinuaciones de formas, a caso femeninas; fragmentos de torsos ondulaciones, con una textura primorosa donde se alterna la convexidad con las granulaciones. Sus torsos son emocionantes, a partir de una forma muy elemental en la que realiza inscripciones casi de orfebre. Las oquedades ha sabido incorporarlas idealmente al volumen resultante que es la obra. Rostros inscriptos en un bloque incisiones en el barro tierno, que al pasar a materia definitiva se enaltecen. Jaime Quesada, su amigo y admirador, lo cree un elegido de los dioses, aunque le pide que no se fie, porque las divinidades olímpicas son caprichosas.
-Pablos, Francisco: Acisclo.
A Coruña, Edit. Atlántico, 1981.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega.
Vigo, Caixavigo, 1981.
-Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes.
Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992.
-Artistas Orensanos.
Ourense, Diputación provincial, 1983.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1973.
- X.M. García Iglesias presentación del catálogo de la exposición del Parlamento de Galicia de 1993 con la obra reproducida.
-VV.AA “Acisclo en Villamarín” catálogo de la exposición reproducida en la obra en la p. 34.
Iniciou a súa formación en centros de ensinanza laboral, onde aprendeu a talla-la madeira. Foi alumno de Liste. Participou, desde moi novo, en mostras artesanais nas que destaca e gaña premios pola súa moi peculiar concepción da forma, daquela exclusivamente na madeira.
Vencéllase ó grupo "Os Artistiñas", que anima en Ourense o escritor Vicente Risco e do que forman parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, García de Buciños, percorrendo o mundo con eles, desde Francia e Italia a Suecia e dende Exipto a México; na capital de México realiza unha exposición no Museo de Arte Moderna que gaba o grande muralista David Alfaro Siqueiros. Reside temporalmente en Ibiza, onde empeza a familiarizarse co barro rosado daquela illa, abandonando temporalmente a madeira e o bronce, ó que de tódolos xeitos vai volver. Por fin, establécese en Viduedo, a uns 20 quilómetros de Ourense, na estrada que vai a Compostela porque sente que Fidias e o Mestre Mateo son as súas constantes referencias. Na casa taller da vila, un dos máis persoais e fermosos eidos que teña nunca creado un artista, traballa en solitario.
Foi medalla nacional de Arte Xuvenil, realizou exposicións individuais en numerosas cidades de España e do mundo; tamén fixo monumentos públicos,- ten un pendente de ubicación en Vigo-. Os seus relevos para institucións públicas constitúen hoxe un emblema, como acontece cos que en bronce ten no Centro Cultural de Caixagalicia, en Compostela. Está representado en tódolos museos de Galicia, en coleccións institucionais e noutras particulares de grande importancia.
Manzano empezou cun expresionismo de extraordinaria forza, a base de modificar, escasa, pero xenialmente, troncos abandonados e trabes de derrube. Máis tarde foi cara a formas recluídas, vagamente figurativas ou a expresións humanas moi idealizadas nas que a curva era rotunda e as rugosidades parte esencial da morfoloxía dos seus bronces.
A etapa ibicenca, probablemente a máis fermosa da súa producción, está directamente inspirada nos restos fidianos do Partenón que conserva o British Museum. Estamos perante unha insinuación de formas, se cadra femininas, fragmentos de torsos, ondulacións cunha textura primorosa onde alterna a convexidade coas granulacións. Os seus torsos son emocionantes, a partir dunha forma moi elemental na que realiza inscricións case de orfebre. As oquedades soubo incorporalas idealmente ó volume resultante que é a obra. Rostros inscritos nun bloque, incisións no barro tenro, que ó pasar á materia definitiva se enaltecen.Jaime Quesada, amigo seu e admirador cre que é un elixido dos deuses, aínda que lle pide que non se fíe porque as divinidades olímpicas son caprichosas.
-Pablos, Francisco: Acisclo.
A Coruña, Edit. Atlántico, 1981.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega.
Vigo, Caixavigo, 1981.
-Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes.
Vigo, Concello, 1992.
-Artistas Orensanos.
Ourense, Diputación provincial, 1983.
-Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo.
Madrid, Ibérico Europea de Edic. 1973.
- X.M. García Iglesias presentación do catálogo da exposición do Parlamento de Galicia de 1993 coa obra reproducida.
-VV.AA “Acisclo en Villamarín” catálogo da exposición reproducida a obra na p. 34.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
El buen oficio y el dominio de la técnica artesanal del trabajo de la madera son aspectos a destacar en esta cabeza, una obra de la primera época del artista. Nace la pieza del enfrentamiento directo de su autor con el soporte material, sin estudios previos. Es una obra que surge de una actitud espontánea y directa, lírica e impulsiva, respetando las propiedades naturales del tronco que utiliza, dejando aflorar la belleza de la madera y su fuerza y expresividad que se refleja en el retrato que hace de un personaje anónimo. Las huellas de la gubia, la policromia y la propia grieta que se forma en la madera contribuyen a este efecto combinado de lo tierno y lo sentimental con lo enérgico e irónico del carácter del artista.
Esta obra nunca ha estado expuesta, solo en la casa del pintor Xaime Quesada, de ahí el título que Acisclo le puso a esta cabeza.
"Xaime Quessada y Acisclo Manzano", del 11 de julio al 27 de agosto de 2000 en el Museo Diocesano de Barcelona.
"Acisclo Manzano". Serie Grandes Artistas Gallegos. Centro Cultural Caixanova. Vigo. Del 12 de septiembre al 13 de octubre de 2002. Sala de Exposiciones San José. Del 17 de octubre al 16 de noviembre de 2002.
O bo oficio e o dominio da técnica artesanal do traballo da madeira son aspectos a destacar nesta cabeza, unha obra da primeira época do artista. Nace a peza do enfrontamento directo do seu autor co soporte material, sen estudios previos. É unha obra que xorde dunha actitude espontánea e directa, lírica e impulsiva, respectando as propiedades naturais do tronco que emprega, deixando aflora-la beleza da madeira e a súa forza e expresividade reflictidas no retrato que fai dun personaxe anónimo. As pegadas da gubia, a policromía e a propia fenda que se forma na madeira contribúen a este efecto combinado do tenro e o sentimental co enérxico e irónico do carácter do artista.
Esta obra nunca estivera exposta, agás na casa do pintor Xaime Quesada, de ahí o título que Acisclo lle puxo a esta cabeza.
"Xaime Quessada y Acisclo Manzano", do 11 de xullo ao 27 de agosto de 2000 no Museo Diocesano de Barcelona.
"Acisclo Manzano". Serie Grandes Artistas Galegos. Centro Cultural Caixanova. Vigo. Do 12 de setembro ao 13 de outubro de 2002. Sala de Exposicións San José. Do 17 de outubro ao 16 de novembro de 2002.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...