| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Colocada directamente sobre el suelo surge la escultura como un ser antropomórfico en cuya creación pervive el origen geográfico de su autora. El volumen, las aristas y las curvas, que deforman la cabeza dándole el anonimato de una máscara o un tótem, llevan implícito su propia monumentalidad. Al observarla no podemos dejar de evocar las cabezas talladas en piedra basáltica del arte Olmeca, o los más de mil rostros de piedra que miran fijamente el horizonte en la misteriosa isla de Rapa Nui.
III Foro Atlántico de Arte Contemporáneo, G. Lepina, Estación Marítima A Coruña del 18 al 22 de setiembre de 1997.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester, Ferrol del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia, Santiago de Compostela del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura, Pontevedra del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” en el Centro Social Caixanova Pontevedra, Del 21 febrero al 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. del 15 mayo al 15 junio 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Del 16 septiembre al 19 octubre 2008.
"Colección Caixavigo". Tomo 4, página 225.
Colocada directamente sobre o solo xorde a escultura como un ser antropomórfico, na creación do cal pervive a orixe xeográfica da súa autora. O volume, as arestas e as curvas, que deforman a cabeza dándolle o anonimato dunha máscara ou un tótem, levan implícita a súa propia monumentalidade. Ó observala non podemos deixar de evoca-las cabezas talladas en pedra basáltica da arte Olmeca, ou os máis de mil rostros de pedra que miran fixamente ó horizonte na misteriosa illa de Rapa Nui.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, G. Lepina, Estación Marítima, A Coruña, do 18 ó 22 de setembro de 1997.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester, Ferrol do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia, Santiago de Compostela do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura, Pontevedra do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Colección Caixavigo". Tomo 4, páxina 225.
La vocación artística llevó a la futura escultora a la Escuela de Artes Aplicadas de la urbe herculina tras estudios de Química y de Filosofía y Letras, bagaje que, en cualquier caso, acusará en su obra más personal, tanto humanística como técnicamente. Titulada en la especialidad de Cerámica, amplía estudios en Barcelona, con el profesor Fernández Chiti, y en La Bisbal, Girona, en 1978 y 1979, fecha en la que participa en el Seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos, Lugo. Otras modalidades de la misma parcela, como mayólica y gres, en Altea, Alicante. Becada por la Consellería de Industria de Galicia, trabaja en Faenza, Italia, con Emidio Galasi, y en Soutomaior, Pontevedra. En 1989 se desplaza a Estados Unidos y sigue diversos cursos en Minnesota. Comenzó a exponer en muestras colectivas, en A Coruña, en 1978, y particularmente en su ciudad natal, en 1981. Su obra se ha exhibido en ciudades de toda Galicia y en exposiciones itinerantes por diversos puntos de España. Ha recibido distinciones en certámenes de Galicia. Obra suya la poseen el Museo Bello Piñeiro de Ferrol e instituciones gallegas diversas. Es autora de un monumento público en Porto do Son, A Coruña, y de obra en el museo al aire libre de las inmediaciones de la Torre de Hércules, en A Coruña. Aunque es importante la obra cerámica de esta artista, su personalidad más cuajada y definidora está en las piezas en hierro, en las que ha absorbido modos que se inician en Gargallo y van hasta Chillida. Son emocionantes, por la sencillez resultante y la complejidad de concepto, sus juegos con los planos. Domina y domestica la geometría y se recrea en la aproximación, tangencia, fusión de planos y polígonos caprichosos, o crea volúmenes que son poliedros irregulares, a modo de cuarcitas y basaltos surgidos de la entraña de la tierra tras una violencia natural, en un alarde de aristas, mordidos, oquedades resultantes. La chapa de hierro, materia inanimada, cobra vida en su tarea, y semeja que se pliega o se expande, o forma conjuntos caprichosos, cual estalactitas ennegrecidas. Todo en la obra de Soledad Penalta es grandioso, aunque no obligadamente de gran tamaño, pese a que lo aborde con frecuencia, porque es su concepto de la forma el que posee esa grandiosidad innata. Todo el pasado se sintetiza en su obra, desde la escultura ibérica a los alardes abstractivos más avanzados. Esta escultura pide, exige, mejor, espacios abiertos, bases de césped para asentar su tono pardo o rojizo; para esas formas como herramientas sintetizadas, cual tótem de civilizaciones extinguidas o soñadas. Criaturas de un bestiario de raíz onírica parecen esas chapas suyas, curvadas, incididas, moldeadas, como fragmentos de mamíferos de vida abisal que varan y mueren en una playa desierta, de vegatación hirsuta. En definitiva, uno de los valores más positivos de la escultura contemporánea en Galicia.
Corredoira, Pilar y Potratz, Wayne E.: Textos en "Expresiones de Soledad Penalta". A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1997. -Sobrino Manzanares, M.ª Luisa y Liaño Pedreira, M.ª Dolores: Catálogo del patrimonio artístico de la Diputación de A Coruña. Vol. I. A Coruña, 1991. -VV.AA.: A Escultura actual en Galicia. Xunta de Galicia. Terra Única, 1997.
A vocación artística levou á futura escultora á Escola de Artes Aplicadas da urbe herculina tralos estudios de química e de filosofía e letras, bagaxe que, en calquera caso, acusará na súa obra máis persoal, tanto humanística como tecnicamente. Titulada na especialidade de Cerámica, amplía estudios en Barcelona, co profesor Fernández Chiti, e en La Bisbal, Girona, en 1978 e 1979, data na que participa no seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos, Lugo. Outras modalidades da mesma parcela, como mayólica e gres, en Altea, Alicante. Bolseira pola Consellería de Industria da Xunta de Galicia, traballa en Faenza, Italia, con Emilio Galasi, e en Soutomaior, Pontevedra. En 1989 desprázase a Estados Unidos e segue diversos cursos en Minnesota. Comezou a expoñer en mostras colectivas, na Coruña, en 1978, e particularmente na súa cidade natal, en 1981. A súa obra exhibiuse en cidades de toda Galicia e en exposicións itinerantes por diversos puntos de España. Recibiu distincións en certames de Galicia. Posúen obra súa o Museo Bello Piñeiro de Ferrol e institucións galegas diversas. É autora dun monumento público en Porto do Son, A Coruña, e de obra no museo ó aire libre das inmediacións da Torre de Hércules, na Coruña. Aínda que é importante a obra cerámica desta artista, a súa personalidade máis callada e definidora está nas pezas en ferro, nas que absorbeu modos que se inician en Gargallo e van ata Chillida. Son emocionantes, pola sinxeleza resultante e a complexidade do concepto, os seus xogos cos planos. Domina e domestica a xeometría e recréase na aproximación, tanxencia, fusión de planos e polígonos caprichosos, ou crea volumes que son poliedros irregulares, a modo de cuarcitas e basaltos que xorden da entraña da terra tras unha violencia natural, nun alarde de arestas, mordidos, oquedades resultantes. A chapa de ferro, materia inanimada, cobra vida na súa tarefa, e semella que se prega ou se expande, ou forma conxuntos caprichosos, coma unhas estalactitas ennegrecidas. Todo na obra de Soledad Penalta é grandioso, aínda que non obrigadamente de gran tamaño, pese a que o aborde con frecuencia, porque é o seu concepto da forma o que posúe esa grandiosidade innata. Todo o pasado se sintetiza na súa obra, desde a escultura ibérica ós alardes abstractivos máis avanzados. Esta escultura pide, esixe, mellor, espacios abertos, bases de céspede para asenta-lo seu ton pardo ou avermellado; para estas formas como ferramentas sintetizadas, como tótem de civilizacións extinguidas ou soñadas. Criaturas dun bestiario de raíz onírica parecen esas chapas súas, curvadas, incididas, moldeadas, como fragmentos de mamíferos de vida abisal que varan e morren nunha praia deserta, de vexetación hirsuta. En definitiva, un dos valores máis positivos da escultura contemporánea en Galicia.
-Corredoira, Pilar e Potrazt, Wayne E.: Textos en "Expresiones de Soledad Penalta". Fundación Caixa Galicia. A Coruña, 1997 -Sobrino Manzanares, M0 Luisa e Liaño Pedreira, M0 Dolores: Catálogo do patrimonio artístico da Deputación da Coruña. Vol. I. A Coruña, 1991. -VV. AA.: A Escultura actual en Galicia. Xunta de Galicia. Terra Única. 1997.
|
Colocada directamente sobre el suelo surge la escultura como un ser antropomórfico en cuya creación pervive el origen geográfico de su autora. El volumen, las aristas y las curvas, que deforman la cabeza dándole el anonimato de una máscara o un tótem, llevan implícito su propia monumentalidad. Al observarla no podemos dejar de evocar las cabezas talladas en piedra basáltica del arte Olmeca, o los más de mil rostros de piedra que miran fijamente el horizonte en la misteriosa isla de Rapa Nui.
III Foro Atlántico de Arte Contemporáneo, G. Lepina, Estación Marítima A Coruña del 18 al 22 de setiembre de 1997.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester, Ferrol del 21 de marzo al 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia, Santiago de Compostela del 26 de abril al 28 de julio de 2002. Pazo da Cultura, Pontevedra del 3 de octubre al 30 de noviembre de 2002.
Exposición “De Nova Materia. Escultura Contemporánea na Colección Caixanova” en el Centro Social Caixanova Pontevedra, Del 21 febrero al 23 marzo 2008..- Centro Cultural Caixanova Vigo. del 15 mayo al 15 junio 2008.- Centro Social Caixanova Ourense. Del 16 septiembre al 19 octubre 2008.
"Colección Caixavigo". Tomo 4, página 225.
Colocada directamente sobre o solo xorde a escultura como un ser antropomórfico, na creación do cal pervive a orixe xeográfica da súa autora. O volume, as arestas e as curvas, que deforman a cabeza dándolle o anonimato dunha máscara ou un tótem, levan implícita a súa propia monumentalidade. Ó observala non podemos deixar de evoca-las cabezas talladas en pedra basáltica da arte Olmeca, ou os máis de mil rostros de pedra que miran fixamente ó horizonte na misteriosa illa de Rapa Nui.
III Foro Atlántico de Arte Contemporánea, G. Lepina, Estación Marítima, A Coruña, do 18 ó 22 de setembro de 1997.
"Colección Caixanova. Unha visión da arte contemporánea galega". Centro Torrente Ballester, Ferrol do 21 de marzo ao 18 de abril de 2002. Auditorio de Galicia, Santiago de Compostela do 26 de abril ao 28 de xullo de 2002. Pazo da Cultura, Pontevedra do 3 de outubro ao 30 de novembro de 2002.
Exposición "Espazo Colección Caixanova", no Centro Social Caixanova Vigo, dende o 22 de novembro de 2006.
"Colección Caixavigo". Tomo 4, páxina 225.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...