| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Una maraña de verdes y grises se extiende por toda la tela que se convierte en un espacio vivo en el que la línea se esconde y aflora con un trazo distinto, manteniéndose en constante movilidad. Ese juego serpenteante, espontáneo y ordenado a la vez, dotado de un interminable dinamismo es como una expresión de eternidad que presenta afinidades con los arabescos del Medio Oriente y con la poética de Tobey. En 1994 inauguró Murado, en "Áreas de Silencio" en la ventitres Bienal de Arte de Pontevedra el proyecto de las marañas sobre las que ha realizado una serie de variantes.
"II Foro Atlántico de Arte Contemporáneo,"Matosinhos- Porto 1996
Exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” en el Instituto Cervantes de París, del 25 de abril al 30 de mayo de 2008.
“Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova”, página 35.
Unha maraña de verdes e grises esténdese por toda a tea que se converte nun espacio vivo no que a liña se esconde e aflora cun trazo distinto, manténdose en constante mobilidade. Ese xogo serpenteante, espontáneo e ordenado á vez, dotado dun interminable dinamismo é como unha expresión de eternidade que presenta afinidades cos arabescos do Medio Oriente e coa poética de Tobey. En 1994 inaugurou Murado, en "Áreas de silencio" na XXIII Bienal de Arte de Pontevedra, o proxecto das marañas sobre as que realizou unha serie de variantes.
"II Foro Atlántico de Arte Contemporáneo", Matosinhos-Porto 1996.
Exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” no Instituto Cervantes de París, do 25 de abril ao 30 de maio de 2008.
“Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova”, páxina 35.
Vocación plástica decidida, en el ámbito de una familia en la que surgirá también el poeta Miguel Anxo Murado, comparte la dedicación a la pintura con los estudios en la Facultad de Bellas Artes de Salamanca, en la que se licenció en 1988. Comenzó a exponer, en muestras colectivas, en 1985, y realizó su primera exposición individual en 1987, en Santiago de Compostela. Su poderosa personalidad destaca enseguida, y consigue beca para el taller de arte actual Juan Navarro Baldeweg, del Círculo de Bellas Artes de Madrid, y la beca premio Manuel Colmeiro, instituida por la Xunta de Galicia, cuando acaba de superar los veinte años. Participa en bienales provinciales y en certámenes en los que logra galardones, como el primer premio en el V Concurso de pintura de Otoño L'Oreal, en la Casa de Velázquez madrileña; premio adquisición en Murcia; accésit en el de Caja Postal de la capital de España y premio Constitución en Mérida, en el fructífero año, para este joven artista, de 1989. En 1995 ha sido becado por Unión Fenosa. Su obra cruza las fronteras españolas y es mostrada en galerías y certámenes de la capital austriaca. Su prestigio se confirma en la exposición individual que realiza en la Casa de la Parra, de Santiago, auspiciada por la Xunta de Galicia. Antonio Murado es una sensibilidad compleja, introspectiva, identificada con el mundo onírico, capaz de sugerir evocaciones casi inquietantes, con sus figuras o escenas en siluetas por completo neutras, ante un paisaje delicado de intención romántica y referencias concretables en el ámbito de la Galicia rural. A veces acude a inscripciones sobre fondos meramente sugeridos, como si fueran testimonios de denuncia. Parcela importante de su creación es la escultórica, con objetos-pintura de base estrictamente geométrica, en la que aparecen referencias nunca del todo concretables, o, simplemente, son armazones de lo que constituiría material de desecho, de manera, que lo cotidiano, lo más vulgar, alcanza categoría de expresión plástica, dentro de una calculada, muy meditada sencillez aparente, de resultado, cuando, en realidad, obedece a un complejo proceso creativo. Su identificación con el mundo lírico puede apreciarse en las ilustraciones que hizo para dos libros del poeta Miguel-Anxo Murado, titulados «Bestiario dos descontentos», y «De soños e derribos», acaso un título que podría valer parte de la expresión plástica de este interesantísimo artista.
-Antonio Murado: Santiago, Xunta de Galicia, 1990. -Johan Galtung "Reflexións sobre a violencia para construír a paz", en el catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz", reproducido en la p. 145. -Alberto González-Alegre "Áreas de silencio", Diputación Provincial de Pontevedra, 1994.
Vocación plástica decidida, no ámbito dunha familia na que xurdirá tamén o poeta Miguel Anxo Murado, comparte a dedicación á pintura cos estudios na Facultade de Belas Artes de Salamanca, na que se licenciou en 1988. Empezou a expoñer en mostras colectivas en 1985 e realizou a súa primeira exposición individual en 1987 en Santiago de Compostela. A súa poderosa personalidade sobresae axiña e acada unha bolsa para o taller de arte actual Juan Navarro Baldeweg, do círculo de Belas Artes de Madrid e a bolsa premio Manuel Colmeiro, que institúe a Xunta de Galicia cando acaba de pasar dos vinte anos. Participa en bienais provincias e máis en certames nos que logra galardóns, coma o primeiro premio no IV Concurso de pintura de outono L´Oreal, na Casa de Velázquez madrileña; un premio adquisición en Murcia; accésit no de Caja Postal da capital de España e o premio Constitución en Mérida, no fructífero ano para este xove artista de 1989. En 1995 recibe unha bolsa de Unión Fenosa. A súa obra cruza as fronteiras españolas e amósana en galerías e certames da capital austríaca. O seu prestixio confírmase na exposición individual que realiza na Casa da Parra, de Santiago, auspiciada pola Xunta de Galicia. Antonio Murado, é unha sensibilidade complexa, introspectiva, que se identifica co mundo onírico, capaz de suxerir evocacións case inquedantes, coas súas figuras ou escenas en siluetas por completo neutras, perante unha paisaxe delicada, de intención romántica e referencias concretables no eido da Galicia rural. Ás veces acode a inscricións encol de fondos meramente suxeridos, coma se fosen testemuños de denuncia. Parcela importante da súa creación é a escultórica, con obxectos-pintura de base estrictamente xeométrica na que aparecen referencias nunca de todo concretables, ou, simplemente, son armazóns do que constituíra material de desfeito, de xeito que o cotián , o máis vulgar acada categoría de expresión plástica , dentro dunha calculada, moi meditada sinxeleza aparente, de resultdo cando en realidade obedece a un complexo proceso creativo.A súa identificación co mundo lírico pode apreciarse nas ilustracións que fixo para dous libros do poeta Miguel Anxo Murado, titulados "Bestiario dos descontentos" e "De soños e derribos", se cadra un título que podería valer para unha boa parte da expresión plástica deste interesantísimo artista.
-Antonio Murado: Santiago, Xunta de Galicia, 1990. -Johan Galtung "Reflexións sobre a violencia para construír a paz", no catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz", reproducido na p. 145. -Alberto González-Alegre "Áreas de silencio", Deputación Provincial de Pontevedra, 1994.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Una maraña de verdes y grises se extiende por toda la tela que se convierte en un espacio vivo en el que la línea se esconde y aflora con un trazo distinto, manteniéndose en constante movilidad. Ese juego serpenteante, espontáneo y ordenado a la vez, dotado de un interminable dinamismo es como una expresión de eternidad que presenta afinidades con los arabescos del Medio Oriente y con la poética de Tobey. En 1994 inauguró Murado, en "Áreas de Silencio" en la ventitres Bienal de Arte de Pontevedra el proyecto de las marañas sobre las que ha realizado una serie de variantes.
"II Foro Atlántico de Arte Contemporáneo,"Matosinhos- Porto 1996
Exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” en el Instituto Cervantes de París, del 25 de abril al 30 de mayo de 2008.
“Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova”, página 35.
Unha maraña de verdes e grises esténdese por toda a tea que se converte nun espacio vivo no que a liña se esconde e aflora cun trazo distinto, manténdose en constante mobilidade. Ese xogo serpenteante, espontáneo e ordenado á vez, dotado dun interminable dinamismo é como unha expresión de eternidade que presenta afinidades cos arabescos do Medio Oriente e coa poética de Tobey. En 1994 inaugurou Murado, en "Áreas de silencio" na XXIII Bienal de Arte de Pontevedra, o proxecto das marañas sobre as que realizou unha serie de variantes.
"II Foro Atlántico de Arte Contemporáneo", Matosinhos-Porto 1996.
Exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” no Instituto Cervantes de París, do 25 de abril ao 30 de maio de 2008.
“Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova”, páxina 35.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...