| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El niño, de medio cuerpo, sobre un fondo de paisaje, mira de frente, con la cabeza un poco inclinada, y se peina con raya al medio una melena corta que forma tirabuzones. Un lazo rojo resalta sobre el blanco del gran cuello de la camisa. La tez rosada, el brillo de los ojos y los reflejos de los botones junto al blanco de la blusa dan luminosidad al cuadro. Evoca la personalidad del niño en la mirada. Siendo con frecuencia las actitudes de los retratados las mismas, cada uno de ellos se nos muestra con una vida distinta a través de la mirada.
"Pintores Composteláns. Historia e Renovación entre os séculos XIX e XX". Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela del 10 de junio al 10 de julio de 2004.
O neno de medio corpo, sobre un fondo de paisaxe, mira de fronte,coa cabeza un pouco inclinada, e peitéase con raia ao medio unha melena curta que forma rizos. Un lazo vermello resalta sobre o branco do gran colo da camisa. A tez rosada , o brillo dos ollos e os reflexos dos botóns xunto ao branco da blusa dan luminosidade ao cadro. Evoca a personalidade do neno coa mirada. Sendo con frecuencia as actitudes dos retratados as mesmas, cada un deles móstrasenos cunha vida distinta a través da mirada.
"Pintores Composteláns. Historia e Renovación entre os séculos XIX e XX2. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela do 10 de xuñoo ao 10 de xullo de 2004.
Nacido en ambiente campesino, se traslasda a Madrid a la edad de 14 años para aprender el oficio de sastre, que abandona para ser doméstico en la casa del Marqués de San Adrián, poseedor de una excelente colección de pintura, que el muchacho asturiano copia a escondidas. Descubierta su afición, la esposa de José María de Magallón, el aristócrata a quien sirve, le regala los útiles de pintura y el marqués se convierte en su protector, hasta el punto de que lo introduce en el taller del gran artista de aquel tiempo, José de Madrazo, donde trabaja hasta 1884. En esta fecha abandona este taller para entrar en el del hijo de José, Federico de Madrazo, mucho mejor pintor que su padre, que acaba de regresar de Roma, y que era sólo dos años mayor que su alumno. El joven Fierros completa su formación asistiendo a las clases de la Academia de San Fernando y al Museo del Prado, donde estudia a los grandes maestros y copia a Velázquez. En 1885 Fierros deja la corte y se traslada a Galicia, dispuesto a triunfar como pintor, y se dedica al retrato de encargo, género en el que destacará con recia personalidad, entre realista y romántica. Permance tres años en Galicia y pinta incansablemente retratos, paisajes y escenas de género, con la tipología popular del país. Concurre a la Nacional de Bellas Artes de 1860 y gana una de las primeras medallas con su cuadro «Romería en las cercanías de Santiago», que prestigiará en Madrid el género costumbrista, tan cultivado en su época. Viaja a París y regresa a España para proseguir sus correrías de pintoresquismo, que le llevan a Salamanca, donde también deja numerosos testimonios de la tipología popular. Vuelve a concurrir a la Nacional de Bellas Artes en 1866, con un cuadro de tema histórico, tan en boga en esa época, y alcanza la medalla de oro. Este mismo año es nombrado caballero de la Orden de Carlos III, una de las máximas distinciones del Estado español. Hacia finales de la década de los setenta regresa a su Asturias natal y realiza un encargo de Rey Alfonso XII para El Escorial, «El éxtasis de Santa Teresa», al tiempo que sigue su pintura de género y de retratos, protegido por la familia Herrero, de banqueros, a cuyo fundador hace un retrato de cuerpo presente, uno de los ejemplos más extraños de toda la pintura española. De nuevo en Madrid, Fierros muere repentinamente, a los 67 años de edad, cuando se dirigía a presenciar una corrida de toros. La obra de Dionisio Fierros está en el Museo de Arte Moderno de Madrid, en todos los de Galicia y en numerosos museos provinciales de España, así como en Diputaciones y Ayuntamientos, sitios reales e importantes colecciones particulares. Fue un realista consumado, aunque siempre hay en él un toque romántico. El pintoresquismo de sus temas está dominado por la calidad formal del pintor, verdaderamente notable. Al valor puramente plástico se añade el documental, porque sus escenas son retratos de la vida española del segundo tercio del siglo XIX.
-Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de pintura española. Madrid, Edit. Tecnos, 1953. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes, Madrid,1980. -Basa, Leopoldo: El pintor Fierros y el arte en Galicia. Buenos Aires, 1909. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Gaya Nuño, J. A.: Arte del siglo XIX. Ars Hispaniae. Edit. Plus Ultra. Madrid, 1964. -Villa Pastur, J.: Pintores asturianos. Oviedo, 1973. -Gamallo Fierros, Dionisio: Fierros. Madrid, Ateneo, 1966. -Fernández. Rafols, J.: El arte romántico en España. Edit. Juventud. Barcelona, 1954. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Edit. Noguer. Barcelona, 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo del Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1978. -Carballo Calero, Mª Victoria: Catálogo de pintura del Pazo Museo Provincial de Lugo. Lugo, 1969. -Gran Enciclopedia Gallega. Vol. 13. Edit. S. Cañada. Gijón, 1974.
Nacido nun ambiente campesiño, trasládase a Madrid á idade de 14 anos para aprende-lo oficio de xastre, que abandona para ser doméstico na casa do marqués de San Adrián, posuidor dunha excelente colección de pintura, que o rapaz copia ás agachadas. Descuberta a súa afección, a muller de José María de Magallón, o aristócrata ó que serve, regálalle os utensilios de pintura e o marqués convértese no seu protector, ata o punto de que o introduce no taller do grande artista daquel tempo, José de Madrazo, onde traballa ata 1884. Nesa data abandona este taller para entrar no do fillo de José, Federico de Madrazo, moito mellor pintor ca seu pai; acababa de regresar de Roma e é só dous anos maior có seu alumno; o xove Fierros completa a súa formación asistindo ás clases da Academia de San Fernando e ó Museo do Prado, onde estudia os grandes mestres e copia a Velázquez. En 1885 Fierros deixa a corte e trasládase a Galicia, disposto a triunfar como pintor e dedícase ó retrato de encargo, xénero no que destacará con rexa personalidade, entre realista e romántica. Permanece tres anos en Galicia e pinta incansablemente retratos, paisaxes e mais escenas de xénero, coa tipoloxía do popular país. Concorre á Nacional de Belas Artes de 1860 e gaña unha das primeiras medallas co seu cadro "Romería en las cercanías de Santiago", que ha prestixiar en Madrid o xénero costumista, tan cultivado na súa época. Viaxa a París e regresa a España para prosegui-las súas andanzas de pintoresquismo, que levan a Salamanca, onde deixa tamén numerosos testemuños da tipoloxía popular. Volve a concorrer á Nacional de Belas Artes en 1866, cun cadro de tema histórico, tan de actualidade nesa época, e acada a medalla de ouro. Ese mesmo ano é nomeado cabaleiro da Orde de Carlos III, unha das máximas distincións do Estado español. Cara a finais da década dos setenta regresa á súa Asturias natal e realiza un encargo do rei Alfonso XII para O Escorial, «El éxtasis de Santa Teresa», ó tempo que segue a súa pintura de xénero e de retratos, protexido pola familia Herrero, banqueiros, ó fundador da cal fai un retrato de corpo presente, un dos exemplos máis estraños de toda a pintura española. De novo en Madrid, Fierros morre repentinamente, ós 67 anos de idade, cando se dirixía a presenciar unha corrida de touros; a obra de Dionisio Fierros está no Museo de Arte Moderna de Madrid, en tódolos de Galicia e en numerosos museos provinciais de España, así como en Deputacións e Concellos, lugares reais e importantes coleccións particulares. Foi un realista consumado, aínda que sempre hai nel un toque romántico. O pintoresquismo dos seus temas está dominado pola calidade formal do pintor, verdadeiramente notable. Ó valor puramente plástico engádese o documental, porque as súas escenas son retratos da vida española de segundo tercio do século XIX.
-Lafuente Ferrari, Enrique: Breve historia de pintura española. Madrid, Edit. Tecnos, 1953. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes, Madrid,1980. -Basa, Leopoldo: El pintor Fierros y el arte en Galicia. Buenos Aires, 1909. -Couselo Bouzas, José: La pintura gallega. A Coruña, Porto, 1950. -Gaya Nuño, J. A.: Arte del siglo XIX. Ars Hispaniae. Edit. Plus Ultra. Madrid, 1964. -Villa Pastur, J.: Pintores asturianos. Oviedo, 1973. -Gamallo Fierros, Dionisio: Fierros. Madrid, Ateneo, 1966. -Fernández. Rafols, J.: El arte romántico en España. Edit. Juventud. Barcelona, 1954. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Edit. Noguer. Barcelona, 1976. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Ilarri Gimeno, Angel: Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León» Vigo, Concello, 1978. -Carballo Calero, Mª Victoria: Catálogo de pintura do Pazo Museo Provincial de Lugo. Lugo, 1969. -Gran Enciclopedia Gallega. Vol. 13. Edit. S. Cañada. Gijón, 1974.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
El niño, de medio cuerpo, sobre un fondo de paisaje, mira de frente, con la cabeza un poco inclinada, y se peina con raya al medio una melena corta que forma tirabuzones. Un lazo rojo resalta sobre el blanco del gran cuello de la camisa. La tez rosada, el brillo de los ojos y los reflejos de los botones junto al blanco de la blusa dan luminosidad al cuadro. Evoca la personalidad del niño en la mirada. Siendo con frecuencia las actitudes de los retratados las mismas, cada uno de ellos se nos muestra con una vida distinta a través de la mirada.
"Pintores Composteláns. Historia e Renovación entre os séculos XIX e XX". Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela del 10 de junio al 10 de julio de 2004.
O neno de medio corpo, sobre un fondo de paisaxe, mira de fronte,coa cabeza un pouco inclinada, e peitéase con raia ao medio unha melena curta que forma rizos. Un lazo vermello resalta sobre o branco do gran colo da camisa. A tez rosada , o brillo dos ollos e os reflexos dos botóns xunto ao branco da blusa dan luminosidade ao cadro. Evoca a personalidade do neno coa mirada. Sendo con frecuencia as actitudes dos retratados as mesmas, cada un deles móstrasenos cunha vida distinta a través da mirada.
"Pintores Composteláns. Historia e Renovación entre os séculos XIX e XX2. Auditorio de Galicia. Santiago de Compostela do 10 de xuñoo ao 10 de xullo de 2004.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...