| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Un personaje solo, de frente, en actitud de andar por un camino que se cierra a sus espaldas y se abre a medida que avanza hacia el primer término. La exagerada perspectiva del sendero, enmarcado en un paisaje en el que domina el cielo, empuja a la figura hacia el espectador que se introduce en el cuadro. El caminante, sin rasgos precisos, adquiere un carácter simbólico que se acentúa con el esquematismo del dibujo realzado con rojos, azules y negros, aplicados de forma directa y emocional por el artista que utiliza densas pinceladas y espontáneos toques de espátula.
«Antón Pulido» Casa de Parra, mayo, junio de 1991: «Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» del 29 de abril al 24 de mayo de 1992 Santiago.
Exposición "Antón Pulido", del 13 de febrero al 11 de marzo de 2001 en
Un personaxe só, de fronte, en actitude de andar por un camiño que se pecha ás súas costas e se abre segundo avanza cara ó primeiro termo. A esaxerada perspectiva do camiño, enmarcado nunha paisaxe na que domina o ceo, empuxa a figura cara ó espectador que se introduce no cadro. O camiñante, sen rasgos precisos, adquire un carácter simbólico que se acentúa co esquematismo do debuxo realzado con vermellos, axuis, e negros, aplicados de forma directa e emocional polo artista que emprega mestas pinceladas e mais espontáneos toques de espátula.
«Antón Pulido», Casa da Parra, maio, xuño de 1991; «Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX», do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, Santiago.
Exposición "Antón Pulido", do 13 de febreiro ó 11 de marzo de 2001 na Casa das Artes de Vigo, e do 20 de abril ó 15 de maio no Museo Municipal de Ourense.
Inició su formación en Ourense, hasta que se trasladó a Barcelona, donde cursó Bellas Artes en la Escuela Superior de San Jorge, para titularse en la especialidad de pintura y grabado. Su primera exposición fue en Ourense, en el Ateneo, en 1971. Desde entonces participa frecuentemente en colectivas, en Galicia y en Cataluña, donde en 1987, invitado por la Generalitat, representó a Galicia, con Antonio Saura, García Berlanga, César Manrique y Baltasar Porcel, en los «Encuentros de Antropología y diversidad hispánica». Editó tres carpetas de grabados, tituladas «O home», «O abrazo» y «A espera» en los años 1978, 1979 y 1981. Vinculado a proyectos editoriales, ha diseñado las portadas de libros de la editorial «Ir Indo», en algunos de los cuales se reproducen cuadros suyos que se han exhibido en muestras de importancia. Trabajó en Vigo, donde fue profesor de dibujo en un Instituto de Bachillerato, hasta que se trasladó a Compostela, primero como director general de Cultura, de la Xunta de Galicia, y más tarde como director del Centro Galego de Arte Contemporánea, al frente del cual ha acometido una política de visión muy actual y viva de lo que debe ser la preocupación por las artes plásticas. La obra de Antón Pulido comienza a llegar a los museos y colecciones. Es un expresionista, vinculable a las escuelas germanas de postguerra, con modos «fauve». Sobre un dibujo esquemático, su pincelada ancha y firme construye el caudro, en colores violentos, de gran contraste. Hay siempre una intención testimonial y hasta denunciadora en su pintura, como si constituyera un homenaje al hombre en su soledad, en el trabajo, en la intimidad. En apariencia, descuida la forma, si bien, bajo sus abocetadas figuras, en sus ambientes elementalizados, se adivina un artista seguro, reflexivo, buen conocedor del oficio, amante de la libertad. Su sólida base compositiva y dibujística le ha permitido derivar hacia una abstracción tan considerable que casi es por completo informalismo su última obra, medida, aquilatada, con un equilibrio interno de concepto, que emerge en sus manchas espaciadas y como rítmicas, sobre fondos neutros y simplemente blancos. En cualquier caso, no hay saltos bruscos, sino una evolución lógica de quien, dentro de la figuración expresionista, ya mostraba el peso de la abstracción en simplificaciones rotundas y bellas a un tiempo.
-Fonte, Ramiro: Antón Pulido. Compostela, Xunta de Galicia, 1990. -Otero Pedrayo, Ramón: Pulido. Catálogo de la muestra de Caixavigo, 1975. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ramiro Fonte “Antón Pulido” catálogo de la exposición de la Casa de la Parra de 1991, con la obra reproducida.
Iniciou a súa formación en Ourense ata que se trasladou a Barcelona, onde cursa Belas Artes na Escola Superior de San Xurxo, para se titular na especialidade de pintura e gravado. A súa primeira exposición foi en Ourense, no Ateneo, en 1971. Desde aquela participa frecuentemente en colectivas en Galicia e Cataluña; aquí, invitado pola Generalitat en 1987 representou a Galicia con Antonio Saura, García Berlanga, César Manrique e Baltasar Porcel nos "Encuentros de Antropología y diversidad hispánica". Editou tres carpetas de gravados, tituladas "O home", "O abrazo" e "A espera", nos anos 1978, 1979 e 1981. Vencellado a proxectos editoriais, deseñou as portadas de libros da editorial "Ir Indo", nalgúns dos cales se reproducen cadros seus que se exhibiron en mostras de importancia. Traballou en Vigo, onde foi profesor de debuxo no Instituto de Bacharelato, ata que se mudou a Compostela, primeiro como director xeral de Cultura da Xunta de Galicia e máis tarde como director do Centro Galego de Arte Contemporánea, á fronte do cal levou adiante unha política cunha visión moi actual e viva do que debe se-la preocupación polas artes plásticas. A obra de Antón Pulido empeza a chegar ós museos e coleccións. É un expresionista, vencellable ás escolas xermanas de posguerra, con modos "fauve". Sobre un debuxo esquemático, a súa pincelada ancha e firme constrúe o cadro, en cores violentas, de grande contraste. Sempre hai unha intención testemuñal e ata denunciadora na súa pintura, como se constituíse unha homenaxe ó home na súa soidade, no traballo, na intimidade. En apariencia descoida a forma, mais, baixo as súas abosquexadas figuras, nos seus ambientes elementalizados, se adiviña un artista seguro, reflexivo, bo coñecedor do oficio, amante da liberdade. A súa sólida base compositiva e debuxística permitíronlle derivar cara a unha abstracción tan considerable que case é por completo informalismo a súa obra, medida, aquilatada, cun equilibrio interno de concepto, que emerxe nas súas manchas espaciadas e coma rítmicas, sobre fondos neutros e simplemente brancos. En calquera caso, non hai saltos bruscos senón unha evolución lóxica de quen, dentro da figuración expresionista, xa amosaba o peso da abstracción en simplificacións rotundas e belas e un tempo.
-Fonte, Ramiro: Antón Pulido. Compostela, Xunta de Galicia, 1990. -Otero Pedrayo, Ramón: Pulido. Catálogo de la muestra de Caixavigo, 1975. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Ramiro Fonte “Antón Pulido” catálogo da exposición da Casa da Parra de 1991, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Un personaje solo, de frente, en actitud de andar por un camino que se cierra a sus espaldas y se abre a medida que avanza hacia el primer término. La exagerada perspectiva del sendero, enmarcado en un paisaje en el que domina el cielo, empuja a la figura hacia el espectador que se introduce en el cuadro. El caminante, sin rasgos precisos, adquiere un carácter simbólico que se acentúa con el esquematismo del dibujo realzado con rojos, azules y negros, aplicados de forma directa y emocional por el artista que utiliza densas pinceladas y espontáneos toques de espátula.
«Antón Pulido» Casa de Parra, mayo, junio de 1991: «Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX» del 29 de abril al 24 de mayo de 1992 Santiago.
Exposición "Antón Pulido", del 13 de febrero al 11 de marzo de 2001 en
Un personaxe só, de fronte, en actitude de andar por un camiño que se pecha ás súas costas e se abre segundo avanza cara ó primeiro termo. A esaxerada perspectiva do camiño, enmarcado nunha paisaxe na que domina o ceo, empuxa a figura cara ó espectador que se introduce no cadro. O camiñante, sen rasgos precisos, adquire un carácter simbólico que se acentúa co esquematismo do debuxo realzado con vermellos, axuis, e negros, aplicados de forma directa e emocional polo artista que emprega mestas pinceladas e mais espontáneos toques de espátula.
«Antón Pulido», Casa da Parra, maio, xuño de 1991; «Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX», do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, Santiago.
Exposición "Antón Pulido", do 13 de febreiro ó 11 de marzo de 2001 na Casa das Artes de Vigo, e do 20 de abril ó 15 de maio no Museo Municipal de Ourense.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...