| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Organiza la escena de acuerdo con el título de la obra. Tres personajes con traje y corbata rodean a la figura femenina que cruza los brazos sobre el pecho desnudo mirando al espectador. Las figuras, cortadas por el marco del cuadro, se encajan en un espacio reducido, construidas con trazos sinuosos y un cromatismo que da corporeidad a las formas. Colores sobrios, grises y marrones contrastan con blancos y rosas, destacando el rojo de la cortina. La exigencia de construcción y de disciplina en el dibujo acusa la influencia de Lasar Segall sometida a su estilo personal con un expresionismo propio cargado de fina ironía.
Organiza a escena de acordo co título da obra. Tres personaxes con traxe e gravata rodean a figura feminina que cruza os brazos sobre o peito espido mirando o espectador. As figuras, cortadas polo marco do cadro, encáixanse nun espacio reducido, construídas con trazos sinuosos e un cromatismo que lle dá corporeidade ás formas. Colores sobrias, grises e marróns contrastan con brancos e rosas, destacando o vermello da cortina. A esixencia de construcción e de disciplina no debuxo acusa a influencia de Lasar Segall sometida ao seu estilo persoal cun expresionismo propio cargado de fina ironía.
Emigrante en Brasil desde muy niño, allí adquiere su formación artística, de rigor en el dibujo, sentido compositivo y visión muralista de los temas, que parten de Portinari, a quien inicialmente sigue el gallego paisano de Laxeiro, quien lo presentó en Galicia, a su regreso de América, en 1969. En sus iniciales exposiciones, en Compostela, Vigo, Pontevedra, presenta una tipología popular de recias anatomías, observación directa del paisanaje gallego que esquematiza en fuertes escorzos, dichos en una paleta caliente, donde impera el amarillo. Series de aguatintas confirman su condición de dibujante magnífico, capaz de sugerir un carácter, un ambiente, en pocos y rotundos trazos, que alterna con otros de morbidez intimista. Expone en diferentes ciudades de Galicia y de España. Pasa una temporada en Levante, donde se inicia la evolución de su concepto plástico, hacia un expresionismo dinámico de algún modo emparentable con Bacon, aunque nunca pierde, por completo, cierto racismo. Sus gentes siguen siendo gallegas, de observación directa, pero con fuertes dosis de abstracción. Una ironía marcada, entre tierna y cáustica, aparece en las series de rostros, en las escenas caricaturizadas. Participa en la muestra colectiva «Vangardas e silencios», organizada por la Xunta de Galicia, en la que es un eslabón entre figurativos tradicionales y puramente informalistas. La obra de Sucasas figura en Museos de Galicia y de América. Es un pintor de personalidad muy definida, de tendencia neofigurativa, dueño de una expresión muy rica de una paleta entonada en tierras y ocres, amarillos y verdes, que incide en el simultaneísmo desde una materia leve y sabiamente insistida, para sugerir mundos que parten de lo cotidiano y la anécdota para ser plástica pura en síntesis de tradición que va de Goya a Severini, pasando por Laxeiro, lejanamente, y ahondando siempre en todas las posibilidades plásticas de lo vagamente representado.
-Fonte, Ramiro: Laxeiro/Sucasas. A Coruña, Fundación. Caixa Galicia, 1990. -Vangardas e silencios: Compostela, Xunta de Galicia, 1988. Arte gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento, 1992 Entrevista publicada por La Voz de Galicia el 20/10/1990.
Emigrante en Brasil desde moi neno, adquire alí a súa formación artística, cun rigor no debuxo, un sentido compositivo e unha visión muralista dos temas que parten de Portinari, a quen inicialmente segue este paisano galego de Laxeiro, que o presentou en Galicia á súa volta de América, en 1969. Nas súas exposicións iniciais, en Compostela, Vigo e Pontevedra presenta unha tipoloxía popular de rexas anatomías, observación directa dos seus paisanos galegos que esquematiza en fortes escorzos, ditos cunha paleta quente na que impera o marelo. As súas series de augatintas confirman a súa condición de debuxante magnífico, capaz de suxerir un carácter, un ambiente, en poucos e rotundos trazos que alterna con outros de morbidez intimista. Expón en diferentes cidades de Galicia e de España. Pasa unha tempada en Levante, onde se inicia a evolución do seu concepto plástico cara a un expresionismo dinámico, dalgún xeito emparentable con Bacon, aínda que nunca perde por completo certo racismo. As súas xentes seguen sendo galegas, de observación directa pero con fortes doses de abstracción. Unha ironía marcada, entre tenra e cáustica aparece nas series de caras e nas escenas caricaturizadas. Participa na mostra colectiva "Vangardas e silencios", que organiza a Xunta de Galicia e na que é un enlace entre figurativos tradicionais e os puramente informalistas. A obra de Sucasas figura en museos de Galicia e de América. É un pintor cunha personalidade moi definida, de tendencia neofigurativa, dono dunha expresión moi rica e dunha paleta entoada en terras e ocres, marelos e verdes, que incide no simultaneísmo dende unha materia leve e sabiamente insistida para suxerir mundos que parten do cotían e a anécdota para ser plástica pura en síntese de tradición que vai de Goya a Severini, pasando por Laxeiro, lonxanamente, e afondando sempre en tódalas posibilidades plásticas do vagamente representado.
-Fonte, Ramiro: Laxeiro/Sucasas. A Coruña, Fundación. Caixa Galicia, 1990. -Vangardas e silencios: Compostela, Xunta de Galicia, 1988. Arte gallego en Caixa Galicia. A Coruña, Fundación Caixa Galicia, 1992. -I Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Concello, 1992. Entrevista publicada por La Voz de Galicia o 20/10/1990.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
|
Organiza la escena de acuerdo con el título de la obra. Tres personajes con traje y corbata rodean a la figura femenina que cruza los brazos sobre el pecho desnudo mirando al espectador. Las figuras, cortadas por el marco del cuadro, se encajan en un espacio reducido, construidas con trazos sinuosos y un cromatismo que da corporeidad a las formas. Colores sobrios, grises y marrones contrastan con blancos y rosas, destacando el rojo de la cortina. La exigencia de construcción y de disciplina en el dibujo acusa la influencia de Lasar Segall sometida a su estilo personal con un expresionismo propio cargado de fina ironía.
Organiza a escena de acordo co título da obra. Tres personaxes con traxe e gravata rodean a figura feminina que cruza os brazos sobre o peito espido mirando o espectador. As figuras, cortadas polo marco do cadro, encáixanse nun espacio reducido, construídas con trazos sinuosos e un cromatismo que lle dá corporeidade ás formas. Colores sobrias, grises e marróns contrastan con brancos e rosas, destacando o vermello da cortina. A esixencia de construcción e de disciplina no debuxo acusa a influencia de Lasar Segall sometida ao seu estilo persoal cun expresionismo propio cargado de fina ironía.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...