| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Con un material, tan poco usual e insólito, como la cadena de una bicicleta, construye un muñeco, de pie, sobre un pequeño zócalo. Se deja seducir por la sugerencia de un objeto industrial y ejecuta la obra sin manipular el material que conserva el recuerdo de su origen. Este lenguaje sutil, de delicadeza y lirismo poco frecuente, nos obliga a ejercitar la sensibilidad, utilizando, como elemento formal básico, la línea que, con graciosa flexibilidad, se arroja al espacio para captarlo y convertirlo en parte de la figura.
«Foro Atlántico de Arte Contemporánea», Pazo de Congresos, Santiago del 19 al 23 de mayo de 1995.
Cun material tan pouco usual e insólito como a cadea dunha bicicleta, constrúe un moneco, de pé, sobre un pequeno zócalo. Deíxase seducir pola suxerencia dun obxecto industrial e executa a obra sen manipular o material que conserva o recordo da súa orixe. Esta linguaxe sutil, de delicadeza e lirismo pouco frecuente, obríganos a exercita-la sensibilidade, utilizando, como elemento formal básico, a liña que, con graciosa flexibilidade, se bota ó espacio para captalo e convertelo en parte da figura.
"Foro Atlántico de Arte Contemporánea", Palacio de Congresos, Santiago do 19 ó 23 de maio de 1995.
Intuitivo, sorprendente creador de objetos insólitos, tal vez vinculables al mundo surrealista más desafiador, entre Picabia y Man Ray. Se dió a conocer en la novena exposición de la serie que Caixavigo celebró en 1980 con motivo de su centenario. Era, entonces, un pintor surrealista, con evidente influencia de Ernst y Dalí, inmerso en un mundo onírico y preocupante. Expuso en Lorient, Francia, en las Bienales de Pontevedra y en diversas colectivas en Galicia, Madrid y Suiza. Sus muestras individuales, bastante espaciadas, comienzan en 1985, en su villa natal y en Baiona. Importante fue la celebrada en la Casa de la Parra, de Compostela, 1989, donde ya está el escultor o mejor, el ideador de objetos sorprendentes, por completo neovanguardistas. Piezas de su creación se muestran en el pabellón gallego de la Expo de Sevilla en 1992. Es seleccionado en las muestras de Unión Fenosa, habitualmente preferidoras de nuevas tendencias. Está representado en colecciones institucionales de Galicia y en importantes repertorios de galerías y particulares. La escultura de Barbi es una decantación del pensamiento surrealista. Crea objetos capaces de sorprender y hasta de agredir idealmente al espectador, desde la distorsión de la geometría poliédrica. Encierra lo insólito en un ámbito elemental, como si se tratara de trampas incruentas; de ratoneras imposibles. Sus ideaciones llevan lo común a lo inesperado, distorsionando las referencias. Al fin, impone la denuncia implícita de un ámbito de soledad, vagamente planfetario. Como acaece con Leiro, aunque lejos de la irrenunciable antropología del cambadés, en Barbi hay una imaginación desbordada y una capacidad de expresar, con formas elementales, sean rotundas o delicadas, el interior de las cosas, su esencia, el sueño de su elementalización. Su agresividad queda arropada por un lirismo implícito, en el que a veces hay alusiones totémicas.
-Bennett, María: Reflexións. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -III Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1993.
Intuitivo, sorprendente creador de obxectos insólitos, se cadra vencellables ó mundo surrealista máis desafiador, atópase entre Picabia e Man Ray. Deuse a coñecer na novena exposición da serie que Caixavigo celebrou en 1980 co gallo do seu centenario. Era, daquela, un pintor surrealista, cunha evidente influencia de Ernst e Dalí, inmerso nun mundo onírico e inquedante. Expuxo en Lorient, Francia, nas bienais de Pontevedra e en diversas colectivas en Galicia, Madrid e Suiza. As súas mostras invididuais, bastante espaciadas, empezan en 1985, na súa vila natal e mais en Baiona. Importante foi a que se celebrou na Casa da Parra de Compostela en 1989, na que xa se atopa o escultor, ou, mellor, o ideador de obxectos sorprendentes, de cheo neovangardistas. Pezas da súa creación amosánse no pavillón galego da Expo de Sevilla en 1992. Seleccionárono nas mostras de Unión Fenosa, nas que habitualmente se inclinan por novas tendencias. Está representado en coleccións institucionais de Galicia e mais en importantes repertorios de galerías e particulares. A escultura de Barbi é unha decantación do pensamento surrealista. Crea obxectos capaces de sorprender e ata de agredir idealmente ó espectador, dende a distorsión da xeometría poliédrica. Encerra o insólito nun ámbito elemental, coma se se tratase de trampas incruentas; de ratoeiras imposibles. As súas ideacións levan o común ó inesperado, distorsionando as referencias. Ó fin imponse a denuncia implícita nun eido de soidade, vagamente panfletario. Como acontece con Leiro, aínda que lonxe da irrenunciable antropoloxía do cambadés, en Barbi hai unha imaxinación desbordada e unha capacidade de expresar, con formas elementais, ben rotundas, ben delicadas, o interior das cousas, a súa esencia, o soño da súa elementalización. A súa agresividade queda arroupada por un lirismo implícito, no que, ás veces, hai alusións totémicas.
-Bennett, María: Reflexións. Compostela, Xunta de Galicia, 1989. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -III Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1993.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
Con un material, tan poco usual e insólito, como la cadena de una bicicleta, construye un muñeco, de pie, sobre un pequeño zócalo. Se deja seducir por la sugerencia de un objeto industrial y ejecuta la obra sin manipular el material que conserva el recuerdo de su origen. Este lenguaje sutil, de delicadeza y lirismo poco frecuente, nos obliga a ejercitar la sensibilidad, utilizando, como elemento formal básico, la línea que, con graciosa flexibilidad, se arroja al espacio para captarlo y convertirlo en parte de la figura.
«Foro Atlántico de Arte Contemporánea», Pazo de Congresos, Santiago del 19 al 23 de mayo de 1995.
Cun material tan pouco usual e insólito como a cadea dunha bicicleta, constrúe un moneco, de pé, sobre un pequeno zócalo. Deíxase seducir pola suxerencia dun obxecto industrial e executa a obra sen manipular o material que conserva o recordo da súa orixe. Esta linguaxe sutil, de delicadeza e lirismo pouco frecuente, obríganos a exercita-la sensibilidade, utilizando, como elemento formal básico, a liña que, con graciosa flexibilidade, se bota ó espacio para captalo e convertelo en parte da figura.
"Foro Atlántico de Arte Contemporánea", Palacio de Congresos, Santiago do 19 ó 23 de maio de 1995.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...