| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
En este período realiza obras en las que se preocupa por el desnudo y los ropajes, perfeccionando cada vez más el dibujo y abordando el color y el efecto del claroscuro. Recurre con frecuencia a temas bíblicos. Representa aquí una escena que se describe en el Libro de Job, en la que el personaje, enfermo y alejado de todos, recibe la visita de tres amigos. En ella demuestra ya su dominio de la composición y del dibujo así como su capacidad técnica. EXPOSICIONES: "Parada Justel" Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense y Centro Cultural Caixavigo, 1991 BIBLIOGRAFÍA: Belén Lorenzo Rumbao "Parada Justel" catálogo de la exposición de 1991 organizada por el M. Provincial de Ourense y Xunta de Galicica, con la obra reproducida y catalogada en la p. 78
Neste período realiza obras nas que se preocupa polo nu e as roupaxes, perfeccionando cada vez máis o debuxo e abordando a cor e o efecto do claroscuro. Recorre con frecuencia a temas bíblicos. Representa aquí unha escena que se describe no Libro de Job, na que o personaxe, enfermo e afastado de todos, recibe a visita de tres amigos. Nela demostra xa o seu dominio da composición e do debuxo así como a súa capacidade técnica. EXPOSICIÓNS: "Parada Justel" Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense e Centro Cultural Caixavigo, 1991. BIBLIOGRAFÍA: Belén Lorenzo Rumbao "Parada Justel", catálogo da exposición de 1991, organizada polo M. Provincial de Ourense e Xunta de Galicia, coa obra reproducida e catalogada na páx. 78.
Talento y vocación quedan patentes en una pintura de excepcional soltura. Su infancia transcurre en la villa natal, muy próxima a la capital orensana. Se traslada a Madrid para cursar estudios en la Escuela de San Fernando, en cuyas pruebas de acceso obtiene el número uno en 1888. Allí reside hasta 1893, interesado por el rigor del oficio, que manifiesta como dibujante y pintor, ya con modos impresionistas. Consigue el premio de colorido entre medio centenar de nuevos graduados en Bellas Artes. La Diputación orensana lo pensiona para viajar a Roma, donde se integra en la Academia Española. Allí permanece dos cursos, hasta 1894, trabajando intensamente. La influencia de la pintura historicista y escenográfica se deja sentir en sus trabajos. De todos modos, la figura humana, el desnudo y el retrato lo atraen, en una pintura de dibujo segurísimo y de cromatismo casi exultante. De vuelta en España participa en las Nacionales de Bellas Artes. Obtiene terceras medallas en las ediciones de 1899 y 1901, así como mención honorífica en Arte Decorativo, en la segunda de estas fechas. Ourense ya le conoce y recibe encargos diversos, tanto de pintura como ornamentales públicos. También pinturas para la Capilla de San Antonio, en la catedral de su ciudad. De nuevo se instala en Madrid, en 1897. Se encuentra ya seriamente enfermo, aquejado de tuberculosis. Expone en 1900, año en que es nombrado profesor interino de la Escuela de Artes y Oficios de Ourense. Pinta incansablemente, ya en técnica por completo impresionista. En los últimos momentos de su vida la pincelada se amplía y es puro brochazo casi genial, dibujando directamente con el color, porque el dibujo formal queda implícito y seguro. Su enfermedad se agrava y el malogrado artista fallece en Ourense el 13 de mayo de 1902, cuando sólo contaba 31 años. Varias exposiciones póstumas confirman el reconocimiento de Parada Justel, como las celebradas en Ourense en 1903 y 1911, la de Madrid en 1912, A Coruña, 1923, Santiago, 1926, Lugo, 1972, Ourense, 1977 y 1979, Vigo, 1980 y la monumental que la Xunta de Galicia organiza, con carácter itinerante, en 1991. La obra de Parada Justel está, casi en su integridad, en el Museo de Ourense, donada por sus familiares. Hay algunas piezas en instituciones oficiales de Madrid y en museos de Galicia. Parada Justel es un pintor superdotado, dominador del dibujo en los más atrevidos escorzos y dueño de una paleta rica, brillante, así como de un oficio sorprendente. Su inicial realismo academicista lo supera enseguida, para ir a su impresionismo de la mejor factura. Retratista excelente y paisajista exquisito, la sensibilidad de Parada se manifiestaz incluso en apuntes ocasionales, ya que dos o tres trazos sustentan la mancha directa, enérgica, de libertad admirable.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981. -Lorenzo Rumbao, Belén: Parada Justel. Xunta de Galicia, Compostela, 1991. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernandino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980.
Talento e vocación quedan patentes nunha pintura de excepcional soltura. A súa nenez transcorre na vila natal, moi próxima á capital ourensá. Trasládase a Madrid para cursar estudios na Escola de San Fernando, obtendo nas probas de acceso á mesma o número un en 1888. Alí reside ata 1893, interesado polo rigor do oficio, que manifesta como debuxante e pintor,xa con modos impresionistas. Acada o premio de colorido entre medio centenar de novos graduados en Belas Artes. A Deputación ourensá pensiónao para viaxar a Roma, onde se integra na Academia Española. Alí permanece dous cursos, ata 1894, traballando intensamente. A influencia da pintura historicista e a escenográfica déixanse sentir nos seus traballos. De calquera xeito, a figura humana, o nu e mailo retrato atráeno nunha pintura de debuxo segurísimo e de cromatismo case exultante. De volta en España participa nas Nacionais de Belas Artes. Obtén terceiras medallas nas edicións de 1899 e 1901, así como a mención honorífica en Arte Decorativa na segunda destas datas. Ourense xa o coñece e recibe encargos diversos, tanto de pintura coma ornamentais públicos. Tamén pinturas para a capela de San Antón, na catedral da súa cidade. Instálase outra vez en Madrid en 1897. Atópase seriamente enfermo, afectado de tuberculose. Expón en 1900, ano no que é nomeado profesor interino da Escola de Artes e Oficios de Ourense. Pinta incansablemente, xa cunha técnica por completo impresionista. Nos derradeiros momentos da súa vida a pincelada amplíase e é puro brochazo case xenial, debuxando directamente coa cor, porque o debuxo formal queda implícito e seguro. A súa enfermidade agrávase e o malogrado artista fina en Ourense o 13 de maio de 1902, cando tiña só 31 anos. Varias exposicións póstumas confirman o recoñecemento de Parada Justel, coma as celebradas en Ourense en 1903 e 1911, a de Madrid en 1912, A Coruña en 1923, Santiago en 1926, Lugo 1927, Ourense 1977 e 1979, Vigo en 1980 e a monumental que a Xunta de Galicia organiza, con carácter itinerante, en 1991. A obra de Parada Justel está case na súa integridade no Museo de Ourense, doada polos seus familiares. Hai algunhas pezas en institucións oficiais de Madrid e en museos de Galicia. Parada Justel é un pintor superdotado, dominador do debuxo nos máis atrevidos escorzos e dono dunha paleta rica, brillante, así como dun oficio sorprendente. O seu inicial realismo academicista supérao axiña, para ir a un impresionismo da mellor factura. Retratista excelente e paisaxista exquisito, a súa sensibilidade maniféstase mesmo en apuntes ocasionais, xa que dous ou tres trazos sustentan a mancha directa, enérxica, de liberdade admirable.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Pintores gallegos del Novecientos. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981. -Lorenzo Rumbao, Belén: Parada Justel. Xunta de Galicia, Compostela, 1991. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Pantorba, Bernandino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980.
|
|
|
En este período realiza obras en las que se preocupa por el desnudo y los ropajes, perfeccionando cada vez más el dibujo y abordando el color y el efecto del claroscuro. Recurre con frecuencia a temas bíblicos. Representa aquí una escena que se describe en el Libro de Job, en la que el personaje, enfermo y alejado de todos, recibe la visita de tres amigos. En ella demuestra ya su dominio de la composición y del dibujo así como su capacidad técnica. EXPOSICIONES: "Parada Justel" Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense y Centro Cultural Caixavigo, 1991 BIBLIOGRAFÍA: Belén Lorenzo Rumbao "Parada Justel" catálogo de la exposición de 1991 organizada por el M. Provincial de Ourense y Xunta de Galicica, con la obra reproducida y catalogada en la p. 78
Neste período realiza obras nas que se preocupa polo nu e as roupaxes, perfeccionando cada vez máis o debuxo e abordando a cor e o efecto do claroscuro. Recorre con frecuencia a temas bíblicos. Representa aquí unha escena que se describe no Libro de Job, na que o personaxe, enfermo e afastado de todos, recibe a visita de tres amigos. Nela demostra xa o seu dominio da composición e do debuxo así como a súa capacidade técnica. EXPOSICIÓNS: "Parada Justel" Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense e Centro Cultural Caixavigo, 1991. BIBLIOGRAFÍA: Belén Lorenzo Rumbao "Parada Justel", catálogo da exposición de 1991, organizada polo M. Provincial de Ourense e Xunta de Galicia, coa obra reproducida e catalogada na páx. 78.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...