| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Jarras de distintos tamaños, manteles, superficies cuadriculadas; cestos con frutas y pequeñas figuras, en distintos planos, se combinan con varias tintas de colores, negros, marrones y azules, en una composición circunscrita a ejes que siguen direcciones que se cruzan en el ámbito del cuadro.
Xerras de distintos tamaños, manteis, superficies cuadriculadas, cestos con froitas e pequenas figuras, en distintos planos, combínanse con varias tintas de cores, negros, marróns, azuis, nunha composición circunscrita a eixes que seguen direccións que se cruzan no ámbito do cadro.
Hay otros, y excelentes, grabadores gallegos, pero la tradición que inicia Castro Gil tiene el continuador por antonomasia en Prieto Nespereira, hombre de dilatada vida, casi centenaria, cuajada de iniciativas, de éxitos, que nació en Ourense en la calle que hoy lleva su nombre, y que fue biografiado por otro orensano ilustre, Ramón Otero Pedrayo. Realizó la primera exposición de pintura al óleo, cuando aún no había comenzado su verdadero camino, en 1912, en su ciudad natal. Dibuja en periódicos de Galica. Al finalizar la guerra europea viaja a Cataluña, y queda impresionado por la obra de Isidro Nonell y Joaquín Mir. A Madrid llega en 1917, y visita el Prado con frecuencia. Gana oposiciones para residir en la capital de España y participa en la Gran Muestra de Arte Galego de A Coruña. Un año más tarde inicia clases de pintura con Alvarez de Sotomayor, que prosigue hasta 1921. Dibuja en el Museo de Reproducciones Artísticas y colabora en revistas gallegas, como «Alfar» y «Nós». Conoce el grabado en la obra de Bramguym. En 1922 envía por primera vez grabados a la Exposición Nacional de Bellas Artes. En la de 1924 obtiene una bolsa de viaje, que le permite visitar Portugal. Las medallas en esta gran muestra comienzan a llegar: en 1926, la tercera; en 1930 la segunda y en 1932 la primera. A lo largo de su vida ganará otros muchos premios. En 1926 consigue tercera medalla, como decimos, y es invitado a la Bienal de Venecia. Al año siguiente a la Trienal de Florencia y a la Internacional de Grabadores. En 1928 cruza el Atlántico para visitar Buenos Aires y Montevideo, donde expone su obra. Al regreso a España funda la agrupación de grabadores «Los veinticuatro», concurre a la Internacional de Barcelona y hace su primer viaje a París, ya en 1929. Un año después logra premio de honor en la Exposición Hispanoamericana de Sevilla. En 1932, con la primera medalla en la Nacional de Bellas Artes, concurre a la Internacional de filadelfia, expone en Buenos Aires, es elegido presidente de la Agrupación Española de Artistas Grabadores y se le tributa un homenaje en Madrid. Es nombrado profesor de grabado artístico en la Escuela Nacional de Artes Gráficas en 1934, y un año más tarde consigue el premio Duque de Alba en el concurso nacional organizado por el Círculo de Bellas Artes. Organiza exposiciones de grabadores ingleses y franceses en el Museo de Arte Moderno de Madrid. Poco antes de comenzar la guerra civil le conceden el premio nacional de grabado. Los años de la contienda bélica los pasa en Valencia y Barcelona. Como becario del Ministerio de Asuntos Exteriores viaja a Uruguay y Brasil en 1947 y 1948. Es huésped oficial en Montevideo, donde expone 140 grabados, que mostrará también en Río de Janeiro, Sao Paulo y Santos, así como en Punta del Este y Buenos Aires, donde se relaciona con Espilinbergo, Quinquela Martín, Escotti y Portinari. Prosiguen sus exposiciones en España. Viaja al Norte de Africa. En 1951 organiza la muestra «Goya y el grabado español», que recorre América de Norte a Sur, Filipinas, Japón y Oriente Medio. En 1953 representa a España en la segunda Bienal Hispanoamericana y gana medalla de oro de la Agrupación de Grabadores de Cuba. Es nombrado miembro de la Academia de Artes y Letras de La Habana. Hasta 1955 ha sido figurativo. Evoluciona su concepto plástico, y en 1956 lo da a conocer en Praga, París y Hamburgo. Viaja por Francia y Bélgica. Organiza certámenes, incansable, para dar a conocer nuevos valores. En 1960 le nombran vicerector de la Escuela Nacional de Artes Gráficas y en 1961 consigue premio de la Fundación March. Alterna el grabado con la pintura. En 1966 realiza una antológica en el Museo de Arte Moderno de Madrid, donde muestra por vez primera series famosas de su arte como son Hombres de mar, Mujeres del campo gallego y Peces rotos. A propuesta del artista gallego, se acuerda la creación del Museo Nacional de Grabado Contemporáneo y Sistemas de Estampación, en 1967, del que es nombrado director entre 1967 y 1968. Su obra sigue recorriendo el mundo. Expone en Nueva York. Es nombrado vocal del patronato del Museo Español de Arte Contemporáneo en 1971, y en 1974 le conceden la medalla de oro al mérito en las Bellas Artes. En 1976 gana el premio de honor en la Benial de Grabado Hispano Argentino de Mendoza. Un año después realiza una exposición en Ourense, cuya Diputación organizas un ciclo de conferencias a cargo de Otero Pedrayo, Cunqueiro y Filgueira Valverde. Los Reyes de España le entregan, en 1980, diploma y medalla del centenario del Círculo de Bellas Artes. El Museo Provincial de Lugo inaugura una sala monográfica del artista y la ciudad le dedica una calle. El gran conjunto de su obra llega a Ourense, con grabados, dibujos y pinturas. Es nombrado hijo predilecto de su ciudad natal en 1984. El Ayuntamiento de Pontedeume le hace hijo adoptivo de la villa en 1986. Pese a su dilatada existencia, trabaja casi hasta el mismo día de su muerte, que le llega el 5 de agosto de 1991. Póstumamente se crea la Bienal Internacional de Grabado que lleva su nombre y patrocinan la Xunta de Galicia y la fundación Caixaourense. Las distinciones se acumularon en su persona, ya que fue Orden del Mérito, de Ecuador; encomienda de la Orden de Isabel la Católica, medalla de oro del Círculo de Bellas Artes y medalla de oro al Mérito en el Trabajo, así como miembro de la Real Academia de Bellas Artes de A Coruña, de la Real Academia Gallega y miembro de honor de numerosas enteidades de Madrid, Barcelona y América. Está representado en todos los museos de grabado contemporáneos y en los de Galicia, como pintor, grabador y dibujante. Prieto Nespereira acusa en sus comienzos la influencia de Castro Gil en el rigor del dibujo y en la firmeza de la incisión en los aguafuertes, sobre todo en sus evocaciones monumentales. Después suelta su línea y comienza a jugar con los ritmos de curvas, con la ideación de redes, en un barroquismo personal mucho más creativo y plástico. Hay en él un verdadero artista, capaz de arrancar al tórculo morfologías exquisitas, a numerosas tintas, con técnicas mixtas muy complejas. La serie de «Peces rotos» es absolutamente excepcional, y llegó a la abstracción pura, porque su técnica le apoyaba en cualquier alarde. Como pintor es un expresionista atemperado, siempre dibujante magnífico, a veces próximo al postcubismo, que también acusa su escultura, faceta escasa, pero no menor, del arte de Prieto Nespereira.
-Otero Pedrayo, Ramón: Prieto Nespereira. Madrid, Editora Nacional, 1970. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Areán, Carlos: Julio Prieto Nespereira. Madrid, Dir. Gral. Bellas Artes, 1973. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -VV. AA.: Prieto Nespereira. A Coruña, Xunta de Galicia,1986. -Rubio Martínez, M.: Ayer y hoy del grabado. Tarragona, Edic. Tarraco, 1979. Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Carrete Parrondo, Juan; Vega Glez., Jesusa; Fontbona, Francesc, y Bozal, Valeriano: El grabado en España (siglos XIX y XX)Summa Artis. Vol. XXXII. Madrid, Espasa Calpe, 1988. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973. -Martínez Barbeito, Carlos: Julio Prieto Nespereira. Madrid, Pub. Españolas, 1969.
Hai outros, e excelentes gravadores galegos, pero a tradición que inicia Castro Gil ten o continuador por antonomasia en Prieto Nespereira, home de dilatada vida, case centenaria, chea de iniciativas, de éxitos, que naceu en Ourense na rúa que hoxe leva o seu nome, e que foi biografiado por outro ourensán ilustre, Ramón Otero Pedrayo. Realizou a primeira exposición de pintura ó óleo, cando aínda non comezara o seu verdadeiro camiño, en 1912, na súa cidade natal. Debuxa en xornais de Galicia. Ó finaliza-la guerra europea viaxa a Cataluña e queda impresionado pola obra de Isidro Nonell e Joaquín Mir. A Madrid chega en 1917 e visita O Prado con frecuencia. Gaña oposicións para residir na capital de España e participa na Grande Mostra de Arte Galega da Coruña. Un ano máis tarde inicia clases de pintura con Álvarez de Sotomayor, que prosegue ata 1921. Debuxa no Museo de Reproduccións Artísticas e colabora en revistas galegas como «Alfar» e «Nós». Coñece o gravado na obra de Bramguym. En 1922 envía por primeira vez gravados á Exposición Nacional de Belas Artes. Na de 1924 obtén unha bolsa de viaxe, que lle permite visitar Portugal. As medallas nesta gran mostra comezan a chegar: en 1926 a terceira, en 1930 a segunda e en 1932 a primeira. Ó longo da súa vida gañará outros moitos premios. En 1926 acada a terceira medalla, como dicimos, e é invitado á Bienal de Venecia. Ó ano seguinte á Trienal de Florencia e á Internacional de Gravadores. En 1928 cruza o Atlántico para visitar Bos Aires e Montevideo, onde expón a súa obra. Ó regreso a España funda a agrupación de gravadores «Los veinticuatro», concorre á Internacional de Barcelona e fai a súa primeira viaxe a París, xa en 1929. Un ano despois logra premio de honor na Exposición Hispanoamericana de Sevilla. En 1932, coa primeira medalla na Nacional de Belas Artes, concorre á Internacional de Filadelfia, expón en Bos Aires, e mais elíxeno presidente da Agrupación Española de Artistas Gravadores e tribútaselle unha homenaxe en Madrid. É nomeado profesor de gravado artístico na Escola Nacional de Artes Gráficas en 1934 e un ano máis tarde consegue o premio Duque de Alba no concurso nacional organizado polo Círculo de Belas Artes. Dirixe exposicións de gravadores ingleses e franceses no Museo de Arte Moderna de Madrid. Pouco antes de comeza-la guerra civil concédenlle o premio nacional de gravado. Os anos da contenda bélica pásaos en Valencia e Barcelona. Como bolseiro do Ministerio de Asuntos Exteriores viaxa a Uruguay e Brasil en 1947 e 1948. É hospede oficial en Montevideo, onde expón 140 gravados, que mostrará tamén en Río de Xaneiro, Sâo Paulo e Santos, así como en Punta do Leste e Bos Aires, onde se relaciona con Espilinbergo, Quinquela Martín, Escotti e Portinari. Proseguen as súas exposicións en España. Viaxa ó Norte de África. En 1951 organiza a mostra «Goya y el grabado español», que percorre América de norte a sur, Filipinas, Xapón e Oriente Medio. En 1953 representa a España na segunda Bienal Hispanoamericana e gaña a medalla de ouro da Agrupación de Gravadores de Cuba. Noméano membro da Academia de Artes e Letras da Habana. Ata 1955 foi figurativo. Evoluciona o seu concepto plástico e en 1956 dáo a coñecer en Praga, París e Hamburgo. Viaxa por Francia e Bélxica. Organiza certames, incansable, para dar a coñecer novos valores. En 1960 noméano vicerrector da Escola Nacional de Artes Gráficas e en 1961 consegue premio da Fundación March. Alterna o gravado coa pintura. En 1966 fai unha antolóxica no Museo de Arte Moderna de Madrid, onde mostra por vez primeira series famosas da súa arte coma son « Hombres de mar»,«Mujeres del campo gallego» e «Peces rotos». A proposta do artista galego, acórdase a creación do Museo Nacional de Gravado Contemporáneo e Sistemas de Estampación, en 1967, do que é designado director entre 1967 e 1968. A súa obra segue percorrendo o mundo. Expón en Nova York. É nomeado vocal do padroado do Museo Español de Arte Contemporánea en 1971, e en 1974 concédenlle a medalla de ouro ó mérito nas Belas Artes. En 1976 gaña o premio de honor na Bienal de Gravado Hispano-Arxentino de Mendoza. Un ano despois realiza unha exposición en Ourense, onde a Deputación organiza un ciclo de conferencias a cargo de Otero Pedraio, Cunqueiro e Filgueira Valverde. Os Reis de España entréganlle, en 1980, diploma e medalla do centenario do Círculo de Belas Artes. O Museo Provincial de Lugo inaugura unha sala monográfica do artista e a cidade dedícalle unha rúa. O grande conxunto da súa obra chega a Ourense, con gravados, debuxos e pinturas. Noméano fillo predilecto da súa cidade natal, en 1984. O Concello de Pontedeume faino fillo adoptivo da vila en 1986. Pese á súa dilatada existencia, traballa case ata o mesmo día da súa morte, que lle chega o 5 de agosto de 1991. Postumamente créase a Bienal Internacional de Gravado que leva o seu nome e patrocinan a Xunta de Galicia e a Fundación Caixaourense. As distincións amoreáronse na súa persoa, xa que foi Orde do Mérito de Ecuador; encomenda da Orde de Isabel a Católica, medalla de ouro do Círculo de Belas Artes e medalla de ouro ó Mérito no Traballo, así como membro da Real Academia de Belas Artes da Coruña, da Real Academia Galega e membro de honor de numerosas entidades de Madrid, Barcelona e América. Está representado en tódolos museos de gravado contemporáneos e nos de Galicia como pintor, gravador e debuxante. Prieto Nespereira acusa nos seus comezos a influencia de Castro Gil no rigor do debuxo e na firmeza da incisión nas augafortes, sobre todo nas súas evocacións monumentais. Despois solta a súa liña e comeza a xogar cos ritmos de curvas, coa ideación de redes, nun barroquismo persoal moito máis creativo e plástica. Hai nel un verdadeiro artista, capaz de arrancar ó tórculo morfoloxías exquisitas, a numerosas tintas, con técnicas mixtas moi complexas. A serie de «Peces rotos» é absolutamente excepcional chegando á abstracción pura, porque a súa técnica o apoiaba en calquera alarde. Como pintor é un expresionista atemperado, sempre debuxante magnífico, ás veces próximo ó postcubismo, que tamén acusa a súa escultura, unha faceta escasa, pero non menor, da arte de Prieto Nespereira.
-Otero Pedrayo, Ramón: Prieto Nespereira. Madrid, Editora Nacional, 1970. -Chamoso Lamas, Manuel: «Arte», en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer. 1976. -Areán, Carlos: Julio Prieto Nespereira. Madrid, Dir. Gral. Bellas Artes, 1973. -VV. AA.: Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984. -Pantorba, Bernardino de: Historia y crítica de las Exposiciones Nacionales de Bellas Artes. Madrid, 1980. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -VV. AA.: Prieto Nespereira. A Coruña, Xunta de Galicia,1986. -Rubio Martínez, M.: Ayer y hoy del grabado. Tarragona, Edic. Tarraco, 1979. -Diccionario de pintores españoles contemporáneos. Madrid, Edic. Estiarte, 1972. -Carrete Parrondo, Juan; Vega Glez., Jesusa; Fontbona, Francesc, y Bozal, Valeriano: El grabado en España (siglos XIX y XX)Summa Artis. Vol. XXXII. Madrid, Espasa Calpe, 1988. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973. -Martínez Barbeito, Carlos: Julio Prieto Nespereira. Madrid, Pub. Españolas, 1969.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
Jarras de distintos tamaños, manteles, superficies cuadriculadas; cestos con frutas y pequeñas figuras, en distintos planos, se combinan con varias tintas de colores, negros, marrones y azules, en una composición circunscrita a ejes que siguen direcciones que se cruzan en el ámbito del cuadro.
Xerras de distintos tamaños, manteis, superficies cuadriculadas, cestos con froitas e pequenas figuras, en distintos planos, combínanse con varias tintas de cores, negros, marróns, azuis, nunha composición circunscrita a eixes que seguen direccións que se cruzan no ámbito do cadro.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...