| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Forma parte Miguel Vázquez de esos "nómadas" que a nivel mundial se desplazan para elaborar sus creaciones en las fábricas que tienen las fraguas y hornos adecuados para hacer sus piezas. La presente obra la realizó en la Real Fábrica de San Ildefonso de La Granja. Trabaja la masa de cristal, la moldea y le da forma, consiguiendo una expresividad inusual en formas tan pequeñas. Se enriquece el efecto del conjunto con ligeros cambios entre las dos piezas, provocados por un desvío, una osadía, o una temeridad que el horno potencia con aportaciones definitivas. EXPOSICIONES: G. Lepina, Vigo 1999; "IV Foro Atlántico de Arte Contemporáneo" Pontevedra, 1999
Forma parte Miguel Vázquez deses "nómadas" que a nivel mundial se desprazan para elabora-las súas creacións nas fábricas que teñen as fragas e os fornos axeitados para face-las súas pezas. A presente obra realizouna na Real Fábrica de San Ildefonso de La Granja. Traballa a masa de cristal, moldéaa e dálle forma, conseguindo unha expresividade inusual en formas tan pequenas. Enriquécese o efecto do conxunto con lixeiros cambios entre as dúas pezas, provocados por un desvío, unha ousadía ou unha temeridade que o forno potencia con achegas definitivas. EXPOSICIÓNS: G. Lepina, Vigo 1999; "IV Foro Atlántico de Arte Contemporáneo", Pontevedra 1999.
Al resecarse el barro arrastrado por una torrentera, el hombre primitivo halló la sugerencia de una forma que podía serle útil. Cuando descubrió el fuego, el alfarero incipiente consiguió que esa materia de unidad inconsistente tuviera permanencia. Y de la cerámica surgieron ejemplos admirables, absolutamente creativos, en los que han trabajado artistas notables. Bastaría citar en Galicia a Elena Colmeiro y Fernando Casás. También a Miguel Vázquez, un escultor cuyos materiales son los del alfarero y, con frecuencia, sus referencias a los hitos del paleolítico o, más cercanos, los de la construcción de edificios, para darnos una obra escueta, deliberadamente elemental, de ideaciones geométricas, de ordenación de poliedros, de paralelepípedos, en la que absorbe y hace suyas estéticas variadas que alcanzan a Chillida, desde ayeres tan remotos como los aludidos. Se dio a conocer en 1978 en una muestra colectiva en la sala Paraíso Perdido de Compostela. En 1982 estuvo presente en Novos Valores de la Bienal de Pontevedra y en Artistas Noveles de Caixavigo. Después participó en otras exposiciones en diferentes ciudades de Galicia, en Salamanca, Zaragoza, Toledo, Santander, Gerona, Almería, Burgos, Barcelona y Valencia y llegó a la Exhibición Mundial de Cerámica de Zagreb, en Croacia. Su primera exposición individual data de 1983, en Vigo. Más tarde lo hizo en Ourense, Santiago, Pontevedra, Madrid y Holanda. Ganó beca de ampliación de estudios de la Xunta de Galicia en 1984, que repitió al año siguiente para ampliarlos en el extranjero. Tuvo mención honorífica en Zagreb, primer premio de Arte Contemporáneo en Viena, en 1998, que repitió al año siguiente.en Suecia, premio nacional de cerámica actual en Talavera, Toledo, y becas de la European Ceramics Work Centre, de Holanda, y Pilar y Joan Miró, de Palma de Mallorca. Cuenta con obra en colecciones institucionales como la Xunta de Galicia, Diputación de Cantabria, Fundación Joseph Llorens Artigas, Diputación de Pontevedra y Museo Het Kruithuis, de Holanda. Las creaciones corpóreas de Miguel Vázquez son escuetas, desnudadas de toda referencia ornamental. Los elementos parecen colocados caprichosamente, como en juego infantil, y muestran su textura rugosa, sus asperezas al haber sido acariciados por el fuego en el horno. A veces semejan laberintos o, vagamente, expresiones antropomórficas, o bien objetos para uso cotidiano, como bancos, escaleras, rejas de escalera... inclusive estructuras constructivas. Y de esa elementalidad surge, arrolladora, una emoción inquietante, porque tales expresiones trascienden misterio, sugerencias, plasticidad.
González Alegre, Alberto. Texto en catálogo. Pontevedra, 1994. VI Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1999. Laiglesia, Juan Fernando: Texto en catálogo. La estructura gallega en la colección Caixavigo e Ourense. Vigo, 2000.
Ó resecar o barro arrastrado por unha torrenteira, o home primitivo atopou a suxestión dunha forma que podería serlle útil. Cando descubriu o lume, o oleiro incipiente conseguiu que esa materia de unidade inconsistente tivera permanencia. E da cerámica xurdiron exemplos admirables, absolutamente creativos, nos que traballaron artistas notables. Bastaría citar en Galicia a Elena Colmeiro e Fernando Casás. Tamén a Miguel Vázquez, un escultor cuns materiais que son os do oleiro e, a miúdo, as súas referencias os hitos do paleolítico ou, máis cercanos, os da construcción de edificios, para darnos unha obra escueta, deliberadamente elemental, de ideacións xeométricas, de ordenación de poliedros, de paralelepípedos, na que absorbe e fai súas estéticas variadas que acadan a Chillida, desde ontes tan remotos como os aludidos. Deuse a coñecer en 1978, nunha mostra colectiva na sala Paraíso Perdido, de Compostela. En 1982 estivo presente en Novos Valores, da Bienal de Pontevedra, e en Artistas Noveles, de Caixavigo. Despois participou noutras exposicións en diferentes cidades de Galicia, en Salamanca, Zaragoza, Toledo, Santander, Girona, Almería, Burgos, Barcelona e Valencia, e chegou á Exhibición Mundial de Cerámica de Zagreb, en Croacia. A súa primeira exposición individual data de 1983, en Vigo. Máis tarde fíxoo en Ourense, Santiago, Pontevedra, Madrid e Holanda. Gañou bolsa de ampliación de estudios da Xunta de Galicia en 1984, que repetiu ó ano seguinte para amplialos no estranxeiro. Tivo mención honorífica en Zagreb, primeiro premio de Arte Contemporánea en Viena, en 1998, que repetiu ó ano seguinte en Suecia, premio nacional de cerámica actual en Talavera, Toledo e bolsas da European Ceramics Work Center, de Holanda, e Pilar e Joán Miró, de Palma de Mallorca. Conta con obra en coleccións institucionais como a Xunta de Galicia, Deputación de Cantabria, Fundación Josep Lloréns Artigas, Deputación de Pontevedra e Museo Het Kruithuis, de Holanda. As creacións corpóreas de Miguel Vázquez son escuetas, núas de toda referencia ornamental. Os elementos parecen colocados caprichosamente, como en xogo infantil, e mostran a súa textura rugosa, as súas asperezas ó ser acariñados polo lume no forno. Ás veces semellan labirintos ou, vagamente, expresións antropomórficas, ou ben obxectos para uso cotián, como bancos, escaleiras, enreixados de ventá. Inclusive estructuras constructivas. E desa elementalidade xorde, arroladora, unha emoción inquedante, porque ditas expresións trascenden misterios, suxestións, plasticidade.
González Alegre, Alberto. Texto en catálogo. Pontevedra, 1994. VI Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1999. Laiglesia, Juan Fernando: Texto en catálogo. La escultura gallega en la colección Caixavigo e Ourense. Vigo, 2000.
|
Forma parte Miguel Vázquez de esos "nómadas" que a nivel mundial se desplazan para elaborar sus creaciones en las fábricas que tienen las fraguas y hornos adecuados para hacer sus piezas. La presente obra la realizó en la Real Fábrica de San Ildefonso de La Granja. Trabaja la masa de cristal, la moldea y le da forma, consiguiendo una expresividad inusual en formas tan pequeñas. Se enriquece el efecto del conjunto con ligeros cambios entre las dos piezas, provocados por un desvío, una osadía, o una temeridad que el horno potencia con aportaciones definitivas. EXPOSICIONES: G. Lepina, Vigo 1999; "IV Foro Atlántico de Arte Contemporáneo" Pontevedra, 1999
Forma parte Miguel Vázquez deses "nómadas" que a nivel mundial se desprazan para elabora-las súas creacións nas fábricas que teñen as fragas e os fornos axeitados para face-las súas pezas. A presente obra realizouna na Real Fábrica de San Ildefonso de La Granja. Traballa a masa de cristal, moldéaa e dálle forma, conseguindo unha expresividade inusual en formas tan pequenas. Enriquécese o efecto do conxunto con lixeiros cambios entre as dúas pezas, provocados por un desvío, unha ousadía ou unha temeridade que o forno potencia con achegas definitivas. EXPOSICIÓNS: G. Lepina, Vigo 1999; "IV Foro Atlántico de Arte Contemporáneo", Pontevedra 1999.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...