| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Ante las siluetas femeninas, que son líneas flexibles de las que brotan cuerpos, no podemos dejar de evocar los desnudos de Ingres que tan profunda huella dejaron en artistas como Picasso.
Elsa contrapone las figuras, que coloca en los bordes y al fondo, manteniendo el equilibrio entre las formas y el espacio vacío, en un ámbito en el que resuena cierto erotismo. Con este mismo título la autora ha realizado tres composiciones más con grafito y lápiz conté.
Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, 1999; Auditorio Caixavigo, subasta a beneficio de los damnificados por el huracán Mitch, 1999.
Ante as siluetas femininas, que son liñas flexibles das que brotan corpos, non podemos deixar de evocar os nús de Ingres, que tan profunda pegada deixaron en artistas como Picasso. Elsa contrapón as figuras, que coloca nos bordos e ao fondo, mantendo o equilibrio entre as formas e o espacio baleiro, nun ámbito no que resoa certo erotismo. Con este mesmo título a autora realizou tres composicións máis con grafito e lapis conté.
:
Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, 1999; Auditorio Caixavigo, poxa a beneficio dos damnificados polo furacán Mitch, 1999.
Estaba sintiendo, viviendo España, en concreto Galicia, en el hogar que había creado con el pintor vigués Antón Abreu, mientras vivían y respiraban en mundo argentinos. Se formó en el taller de Urruchua, Argentino, sí, pero de claro origen vasco, como Elsa lo es de Andalucía. Trabaja junto a pintores conocidos: Ernesto Deira, Ezequiel Linares, Carlos Cañás. La influencia gallega es patente, porque Antón recuerda constantemente el país de su infancia, que como dice Rilke, es la patria del poeta. Y Elsa es poesía en línea. Laxeiro les habla de Galicia. Y lo mismo hacen Blanco Amor, Luis Seoane. Con una calidad de dibujante realmente sorprendente, y un sentido plástico de irrenunciable raíz lírica, Elsa Pérez Vicente llega a España en 1973. Realiza una primera exposición con dibujos de toros en los que el tópico ha sido anegado por la plasticidad, por la belleza esencial, entre razonada y violenta, en la desaparecida librería Cúrros Enríquez de Vigo. Hace retratos al pastel, y sorprende la elegancia, deliberadamente decadente, como intemporal, de los ambientes que crea. Cultiva su surrealismo muy personal, como si de pronto, esa caja que todos tenemos en algún mueble olvidado, en un rincón del desván, volcara todas las viejas fotografías y, cual cromos revueltos de un albun nunca formalizado, se amontonaran sobre una mesa cubierta por mantel de ganchillo, primoroso de huecos incorporados al tejido. Hay rostros de alucinante mirada, ojos sin rostro, bocas de grito ahogado. Hay manos que suplican, imploran, gesticulan. Hay flores marchitas y objetos sin tiempo. Hay recreaciones velazqueñas, goyescas, en rosas, en azules, en carmines, como botones de sangre que surgen tras el dolor sorpresivo de un pinchazo de la niña que bordaba y tenía un acerico de terciopelo y un costurero de taracea e incrustaciones de carey. Hay un mundo, propio, inconfundible, en el arte de Elsa Pérez Vicente, con música, con danza, con la estructura equilibrada de Bach y la alegría infantil y genial de Mozart. El pastel, el lápiz, tan aparentemente caducos, cobran definitividad y se arman de consistencia interna. Cuando Elsa retrata, realmente analiza, profundiza, penetra literalmente en la psicología de su modelo, y nos dá no su morfología, su apariencia exterior, sino su vida entera en una imagen: rostro, manos, actitud. Cuando retrato a Celso Emilio Ferreiro, cabezota tallada a trazos, ojos de buey manso, bigote gauchesco, en ese retrató estaba la vida del poeta, su Longa Noite de Pedra y su negativo Viaxe ó país dos ananos. El Museo de Vigo guarda su obra. También ha interesado a otras pinacotecas y colecciones de Galicia. Las exposiciones de Elsa Pérez Vicente son escasas, pero siempre un acontecimiento.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Abreu Bastos. Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1990. - VV.AA. “Elsa Pérez Vicente” catálogo de la exposición del 99, con la obra reproducida a doble página.
Estaba sentindo, vivindo España, e, en concreto, Galicia no fogar que creara co pintor vigués Antón Abreu, mentres vivían e respiraban en mundos arxentinos. Formouse no taller de Urruchúa, arxentino, si, pero de clara orixe vasca, coma Elsa de Andalucía. Traballa con pintores coñecidos, Ernesto Deira, Ezequiel Linares e Carlos Cañás. A súa influencia galega é patente, pois Antón lembra a cotío o país da súa nenez, que, como di Rilke é a patria do poeta; e Elsa é poesía en liña. Laxeiro fálalles de Galicia, o mesmo ca Blanco Amor e Luis Seoane. Cunha calidade de debuxante realmente sorprendente, así como un sentido plástico de irrenunciable raíz lírica, Elsa Pérez Vicente chega a España en 1973. Realiza unha primeira exposición con debuxos de touros nos que o tópico foi anegado pola plasticidade, pola beleza esencial, entre razoada e violenta na desaparecida librería Curros Enríquez de Vigo. Fai retratos ó pastel e sorprende a elegancia, deliberadamente decadente, como intemporal dos ambientes que crea. Cultiva un surrealismo moi persoal, coma se de pronto esa caixa que temos todos nalgún moble esquecido, nun recuncho do faiado, volcase tódalas vellas fotografías que, coma se fosen cromos revoltos dun álbum nunca formalizado, se amorean encol dunha mesa cuberta cun mantel de gancho, primoroso de ocos incorporados ó tecido. Hai rostros de mirada alucinante, ollos sen cara, bocas de grito afogado; hai mans que suplican, imploran, xesticulan; hai flores murchas e obxectos sen tempo. Hai recreacións velazqueñas, goiescas en rosas, azuis, carmíns coma botóns de sangue que xorden trala dor sorpresiva dun pinchazo da nena que bordaba e tiña un alfineteiro de veludo e un costureiro de taracea e incrustacións de carei. Hai un mundo propio, inconfundible na arte de Elsa Pérez Vicente, con música, danza, coa estructura equilibrada de Bach e mais coa ledicia infantil e xenial de Mozart. O pastel, o lapis, tan aparentemente caducos, cobran permanencia armándose de consistencia interna. Cando Elsa retrata, realmente analiza, profundiza, penetra literalmente na psicoloxía do seu modelo e dános non a súa morfoloxía, a súa apariencia exterior, senón a súa vida enteira nunha imaxe: rostro, mans, actitude. Cando retratou a Celso Emilio Ferreiro, cabeza tallada a trazos, ollos de boi manso, bigote gauchesco, nese retrato estaba a vida do poeta, a súa longa Noite de Pedra e a súa negativa Viaxe o país dos ananos. O Museo de Vigo garda a súa obra; tamén lle interesou a outras pinacotecas e coleccións de Galicia. As exposicións de Elsa Pérez Vicente son escasas pero cada unha delas supuxo sempre un acontecemento.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Abreu Bastos. Exposición antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1990. - VV.AA. “Elsa Pérez Vicente” catálogo da exposición do 99, coa obra reproducida a dobre páxina.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Ante las siluetas femeninas, que son líneas flexibles de las que brotan cuerpos, no podemos dejar de evocar los desnudos de Ingres que tan profunda huella dejaron en artistas como Picasso.
Elsa contrapone las figuras, que coloca en los bordes y al fondo, manteniendo el equilibrio entre las formas y el espacio vacío, en un ámbito en el que resuena cierto erotismo. Con este mismo título la autora ha realizado tres composiciones más con grafito y lápiz conté.
Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, 1999; Auditorio Caixavigo, subasta a beneficio de los damnificados por el huracán Mitch, 1999.
Ante as siluetas femininas, que son liñas flexibles das que brotan corpos, non podemos deixar de evocar os nús de Ingres, que tan profunda pegada deixaron en artistas como Picasso. Elsa contrapón as figuras, que coloca nos bordos e ao fondo, mantendo o equilibrio entre as formas e o espacio baleiro, nun ámbito no que resoa certo erotismo. Con este mesmo título a autora realizou tres composicións máis con grafito e lapis conté.
:
Nueva Sala de Exposiciones Caixavigo, 1999; Auditorio Caixavigo, poxa a beneficio dos damnificados polo furacán Mitch, 1999.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...