| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La figura se apoya sobre un trozo de piedra de granito. Con las alas desplegadas y el cuerpo ya en el aire, está unida a la base sólo por la cola. Conocedor de todos los gestos y actitudes del caballo, Oliveira coordina de forma armoniosa, el movimiento, la nobleza y el volumen, que se hace ingrávido en el mítico animal, corcel de las Musas, nacido de la sangre que derramó la Gorgona Medusa al ser decapitada por Perseo
EXPOSICIONES: "Juan Oliveira" exposición antológica en el Centro Cultural Caixavigo, 1990.
BIBLIOGRAFÍA: "Juan Oliveira" catálogo de la antológica de 1990 nº 21 de la serie Grandes Artistas Gallegos, con la obra reproducida.
"Juan J. Oliveira" del 8 al 24 de junio de 2007 en la Cámara Oficial de Comercio de Tui.
A figura apóiase sobre un anaco de pedra de granito. Coas alas despregadas e o corpo xa no aire, está unida á base só pola cola. Coñecedor de tódolos xestos e actitudes do cabalo, Oliveira coordina de xeito harmonioso o movemento, a nobreza e o volume, que se fai ingrávido no mítico animal, corcel das Musas, nacido do sangue que derramou a Gorgona Medusa ó ser decapitada por Perseo.
EXPOSICIÓNS: "Juan Oliveira", exposición antolóxica no Centro Cultural Caixavigo, 1990.
BIBLIOGRAFÍA: "Juan Oliveira", catálogo da antolóxica de 1990, nº 21 da serie Grandes Artistas Gallegos, coa obra reproducida.
"Juan J. Oliveira" do 8 ao 24 de xuño de 2007 na Cámara Oficial de Comercio de Tui.
Miembro de una familia distinguida, en la infancia y juventud del escultor Juan Oliveira no existe la más mínima relación directa con el arte. Si, en cambio, una pasión irrefrenable por los caballos que admira, monta y cría para concursos hípicos. Mil dedicaciones, viajes y actitudes de dandi llenan su vida hasta que un día reflexiona sobre sus posibilidades de que el caballo sea escultura, y no mero "bibelot" de adorno para salones de postín. Se ha relacionado con artistas como Xavier Pousa y el escritor Eliseo Alonso. Modela, en cera, su primer caballo, escueto, sinóptico, pura lección de antomía veterinaria, como un entretenimiento, en su romántica finca de acceso al monte Aloia, que ha servido de escenario para películas de Jaime de Armiñán. Muestra su tanteo a los amigos cercanos, que lo elogian. Pide la opinión de un crítico, y quien esto escribe es invitado a ser juez definitivo. Sorpresa ante la expresividad de aquel fragmento de equino como desgarrado por una explosión, de alguna manera aproximable a las escasas y bellísimas esculturas que hizo el pintor impresionista Edgar Degas. Juicio por completo favorable. Estamos en los años sesenta, ya muy avanzados. Oliveira se entrega apasionadamente al modelado, montando artilugios que soporten la débil y escurridiza cera, que se perderá en la fundición. Se inician las exposiciones y llegan los juicios entusiastas de Castroviejo, Antonio Cobos, Castro Arines, Santos Torroella, Angel Marsá, Fernando Gutierrez. La obra de Oliveira recorre España y salta al extranjero. Entusiasma en Inglaterra, país amante de los caballos y criador de ejemplares magníficos. Gusta en Suramérica. Concurre a la Bienal de Pontevedra y consigue galardón. Le encargan monumentos. Realiza uno al Perro Vagabundo, en el zoológico de Madrid, y otro, con su animal preferido, el caballo, titulado "Pegaso", en el Aeropuerto de la capital de España. En Vigo realiza primero el monumento a Europa, simbolizando el mítico rapto en formas muy escuetas, y al fin emprende su obra más monumenta, la cascada ascendente y espiral de cinco enormes caballos, con cerca de una veintena de metros de altura, para la Plaza de España, que constituyen ya signo emblemático de la ciudad. También ha rematado con caballos el Centro Cultural Caixavigo. Llega a los museos, y está representado en todos los de Galicia y en otros de España y del mundo. Oliveira es un ideador de formas; un sintetizador de anatomías, que disecciona a los animales para reducirlos a menos que referencia ósea. En su escultura todo es tensión, dinamismo, expresividad. Sus figuras son como apuntes fugaces que el bronce perpetúa. El juego de ritmos, de curvas y ángulos, de oquedades y superficies rugosas, resulta facinante. Ha modelado también temas deportivos, taurinos y de juegos infantiles, siempre en la misma actitud rotundamente opuesta a lo estático. Por el contrario, su dinamicidad es pura violencia, estallido, esfuerzo.
-Pablos, Francisco: Juan Oliveira. Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1990. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989.
Membro dunha familia distinguida, na nenez e mocidade do escultor Juan Oliveira non existe a máis mínima relación directa coa arte. Si, en troques, unha paixón irrefreable polos cabalos, que admira, monta e cría para participaren en concursos hípicos. Mil dedicacións, viaxes e actitudes de dandi enchen a súa vida ata que un día reflexiona sobre as súas posibilidades de que o cabalo sexa escultura e non mero "bibelot" de adorno para salóns de postín. Relacionouse con artistas coma Xavier Pousa e o escritor Eliseo Alonso. Modela en cera o seu primeiro cabalo, escueto, sinóptico, para lección de anatomía veterinaria, coma un entretemento no seu romántico predio de acceso ó monte Aloia que serviu de escenario para filmar películas de Jaime de Armiñán. Amósalle-lo seu tanteo ós amigos achegados que o eloxian. Pide o parecer dun crítico e quen escribe esto pasa a se-lo xuíz definitivo por petición del. Prodúcese sorpresa perante a expresividade daquel fragmento de equino como desgarrado por unha explosión, dalgún xeito achegada ás escasas e fermosísimas esculturas que fixo o pintor impresionista Edgar Degas, cun xuízo totalmente favorable. Estamos nos anos sesenta, xa moi avanzados. Oliveira entrégase con paixón ó modelado, montando artiluxios que soporten a feble e escorregadiza cera, que se vai perder na fundición. Inícianse as exposicións e chegan os xuízos entusiastas de Castroviejo, Antonio Cobos, Castro Arines, Santos Torroella, Angel Marsá e Fernando Gutiérrez. A obra de Oliveira percorre España e salta ó estranxeiro. Entusiasma en Inglaterra, país amante dos cabalos e criador de magníficos exemplares. Gusta tamén en Sudamérica. Concorre á Bienal de Pontevedra e acada un galardón. Encárgalle, así mesmo, monumentos; realiza un dedicado ó can vagavundo, no zoolóxico de Madrid e outro co seu animal preferido, o cabalo, que se titulou "Pegaso" no aeroporto da capital de España. En Vigo realiza primeiro o monumento a Europa simbolizando o mítico rapto en formas moi escuetas, e ó fin emprende a súa obra máis monumental, o salto ascendente e espiral de cinco cabalos, enorme, con ó redor de vinte metros de altura, para a praza de España, que constitúen xa signo emblemático da cidade. Tamén rematou con cabalos o Centro cultural Caixavigo. Chega ós museos e está representado en tódolos de Galicia e noutros de España e do mundo. Oliveira é un ideador de formas; un sintetizador de anatomías, que disecciona os animais para reducilos a menos ca referencia ósea. Na súa escultura todo é tensión, dinamismo, expresividade. As súas figuras son como apuntes fugaces que o bronce perpetúa. O xogo de ritmos, de curvas e ángulos, de ocos e superficies enrrugadas é fascinante. Modelou tamén temas deportivos, taurinos e de xogos infantís, sempre na mesma actitude rotundamente oposta ó estático. Polo contrario, a súa dinamicidade é pura violencia, estalido, esforzo.
-Pablos, Francisco: Juan Oliveira. Exposición antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1990. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -20 años de arte en Pontevedra. Pontevedra, Diputación provincial, 1989.
|
|
|
| ||||||||||||
|
La figura se apoya sobre un trozo de piedra de granito. Con las alas desplegadas y el cuerpo ya en el aire, está unida a la base sólo por la cola. Conocedor de todos los gestos y actitudes del caballo, Oliveira coordina de forma armoniosa, el movimiento, la nobleza y el volumen, que se hace ingrávido en el mítico animal, corcel de las Musas, nacido de la sangre que derramó la Gorgona Medusa al ser decapitada por Perseo
EXPOSICIONES: "Juan Oliveira" exposición antológica en el Centro Cultural Caixavigo, 1990.
BIBLIOGRAFÍA: "Juan Oliveira" catálogo de la antológica de 1990 nº 21 de la serie Grandes Artistas Gallegos, con la obra reproducida.
"Juan J. Oliveira" del 8 al 24 de junio de 2007 en la Cámara Oficial de Comercio de Tui.
A figura apóiase sobre un anaco de pedra de granito. Coas alas despregadas e o corpo xa no aire, está unida á base só pola cola. Coñecedor de tódolos xestos e actitudes do cabalo, Oliveira coordina de xeito harmonioso o movemento, a nobreza e o volume, que se fai ingrávido no mítico animal, corcel das Musas, nacido do sangue que derramou a Gorgona Medusa ó ser decapitada por Perseo.
EXPOSICIÓNS: "Juan Oliveira", exposición antolóxica no Centro Cultural Caixavigo, 1990.
BIBLIOGRAFÍA: "Juan Oliveira", catálogo da antolóxica de 1990, nº 21 da serie Grandes Artistas Gallegos, coa obra reproducida.
"Juan J. Oliveira" do 8 ao 24 de xuño de 2007 na Cámara Oficial de Comercio de Tui.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...