| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Entre un listón vertical de madera, sobrepuesto en el cuadro, y una forma en relieve que cruza en diagonal la superficie, resalta el patio, pintado de blanco con macetas de flores. Esta articulación de planos, a distinto nivel, vivifica el espacio plástico realzando la profundidad de un ámbito en el que juegan signos pictóricos, adornos geométricos, huellas de manos y amontonamientos de pasta. El conjunto armoniza con una entonación de marrones y rojizos, negros y ocres, sobre los que destaca el blanco.
Entre un listón vertical de madeira, sobreposto no cadro, e unha forma en relevo que cruza en diagonal a superficie, resalta o patio, pintado de branco con macetas de flores. Esta articulación de planos, a distinto nivel, vivifica o espacio plástico realzando a profundidade dun ámbito no que xogan signos pictóricos, adornos xeométricos, marcas de máns e amontoamentos de pasta. O conxunto harmoniza cunha entoación de marróns e encarnados, negros e ocres, sobre os que destaca o branco.
Personalidzad multiforme, artista total, incapaz de concretarse a una base de expresión, ha ensayado todas las posibilidades imaginables y aquéllas que sólo él puede imaginar. Comenzó estudios de Arquitectura, que abandonó, para dedicarse por entero al arte. Aunque asegura que es pintor, la forma corpórea, si bien nada convencional, le ha ocupado algún tiempo. Su primera exposición, realizada en su ciudad natal, data de 1975. Recorre después Galicia. Simultanea la escultura con la pintura de caballete, el mural, el grabado, el objeto plástico, en un ámbito que es invención tras decantar una larga y bien meditada tradición. Inclusive la cerámica le tienta, y es becado por el centro de estudios de Sargadelos, ámbito de expresión de las más ambiciosas vocaciones jóvenes de Galicia. Integrado en el grupo Atlántica, participó en las muestras de Baiona, Compostela y Madrid, a partir de 1980. Una beca del Ministerio de Cultura le lleva a México, donde realiza aguafuertes. Este vehículo de expresión le permite aquilatar su dibujo, razonando un temperamento exultante, incapaz, habitualmente, de sujetarse a normas. Su obra comienza a expandirse por el mundo y llega a museos como el de Arte Contemporáneo de Madrid, todos los de Galicia e importantes colecciones institucionales. No hay -sería imposible- un Correa Corredoira definible, sino muchos, tantos casi como etapas ha tenido su capacidad creadora, cambiante, siempre en el ensayo de nuevas visiones, de otros modos de transmitir su sensibilidad. Mente agudísima, mano dotada, es capaz de captar el movimiento en pocos trazos, como si se tratara de un postimpresionista al modo de Toulouse-Lautrec, o de recrearse en el aquilatamiento de una idea que parte del hombre, de la soledad humana en la sociedad contemporánea. Así, ha prestado atención a mundos como el boxeo, o se ha entregado al denominado «arte pobre», pasando, también, por el expresionismo abstracto de apariencia agresiva y sin embargo, meditado, exquisito, de sensibilidad muy lírica. Quizá Klee y Joan Ponç latan siempre en su imaginación desbordante. A veces nos da, en acero recortado, siluetas humanas como lecciones de disección anatómica, o figuras articuladas, a manera de móviles muy peculiares, en los que siempre late algo dramático, impresionante y hasta sobrecogedor. En este aspecto, importantísima fue la muestra que realizó en la compostelana Casa de la Parra en 1989. Cabe esperar aún más, mucho más de espíritu plásticamente tan dotado, y es posible que se decante por una neo figuración de alta carga abstractiva, porque Correa Corredoira no es estrictamente un pintor, sino un artista muy dotado, de ímpetu explosivo, a quien nada le es ajeno y todo cuanto ve, siente o reflexiona, lo transforma en peculiar visión plástica, sorprendente, ajena a cualquier convencionalismo.
-Correa Corredoira: Compostela, Consellería de Cultura, 1989. -Atlántica. Baiona, Compostela, Madrid, 1980-83. -VV. AA.: Diccionario de pintores y escultores españoles del siglo XX. Madrid, Forum Artis, 1994, Vol. III. - Anxo A. Rei Ballesteros “A memoria sentimental” catálogo de la exposición de la Estación Marítima de 1999 con la obra reproducida en la p. 21; Conversaciones con el artista, en abril de 1999, desde su taller de Locrendes.
Personalidade multiforme, artista total, incapaz de se concretar a unha base de expresión, probou tódalas posibilidades imaxinables e aquelas que só el pode imaxinar. Empezou os estudios de Arquitectura, que abandonou para se dedicar por completo á arte. Aínda que asegura que é pintor, a forma corpórea, se ben nada convencional, mantívoo ocupado algún tempo. A súa primeira exposición, que realizou na súa cidade natal, data de 1975. Despois desta percorre toda Galicia. Alterna a escultura coa pintura de cabalete, o mural, o gravado, o obxecto plástico, nun eido que, é invención despois de decantar unha longa e ben meditada tradición. Incluso o tenta a cerámica, recibindo unha bolsa do centro de estudios de Sargadelos, ámbito de expresión das máis ambiciosas vocacións xoves de Galicia. Integrado no grupo Atlántica, participou nas mostras de Baiona, Compostela e Madrid,a partir de 1980. Unha bolsa do Ministerio de Cultura lévao a México, onde realiza augafortes. Este vehículo de expresión permítelle aquilata-lo seu debuxo, razoando un temperamento exultante, incapaz, habitualmente, de se suxeitar ás normas. A súa obra empeza a espallarse polo mundo e chega a museos coma o de Arte Contemporánea de Madrid, tódolos de Galicia e mais importantes coleccións institucionais. Non hai -sería imposible- un Correa Corredoira definible, senón moitos, tantos case coma etapas tivo a súa capacidade creadora, cambiante, sempre no ensaio de novas visións, doutros modos de transmiti-la súa sensibilidade. Mente agudísima, man dotada, é capaz de capta-lo movemento en poucos trazos, coma se se tratase dun postimpresionista ó modo de Toulouse-Lautrec, ou de ser recrear no aquilatamento dunha idea que parte do home, da soidade humana na sociedade contemporánea. Así prestou atención a mundos coma o boxeo, ou entregouse á denominada "arte pobre", pasando tamén polo expresionismo abstracto, de apariencia agresiva e, sen embargo, meditada, exquisito, cunha sensibilidade moi lírica. Se cadra Klee e Joan Pons latexen sempre na súa imaxinación desbordante. Ás veces dános, en aceiro recortado, siluetas humanas coma leccións de disección anatómica, ou figuras articuladas, coma móbiles moi peculiares nos que sempre palpita algo dramático, impresionante e ata admirable. Neste aspecto, foi moi importante a mostra que realizou na compostelá Casa da Parra en 1989. Cabe esperar aínda máis, moito máis de espírito tan dotado,sendo posible que se decante por unha neofiguración de alta carga abstractiva, porque Correa Corredoira non é estrictamente un pintor, senón un artista moi dotado, de ímpetu explosivo, ó que nada lle é alleo e todo canto ve, sente ou reflexiona, transfórmao en peculiar visión plástica, sorprendente, allea a calquera convencionalismo.
-Correa Corredoira: Compostela, Consellería de Cultura, 1989. -Atlántica. Baiona, Compostela, Madrid, 1980-83. -VV. AA.: Diccionario de pintores y escultores españoles del siglo XX. Madrid, Forum Artis, 1994, Vol. III. -Anxo A. Rei Ballesteros “A memoria sentimental” catálogo da exposición da Estación Marítima de 1999 coa obra reproducida na páx. 21; Conversacións co artista, en abril de 1999, desde o seu taller de Locrendes.
|
|
|
|
Entre un listón vertical de madera, sobrepuesto en el cuadro, y una forma en relieve que cruza en diagonal la superficie, resalta el patio, pintado de blanco con macetas de flores. Esta articulación de planos, a distinto nivel, vivifica el espacio plástico realzando la profundidad de un ámbito en el que juegan signos pictóricos, adornos geométricos, huellas de manos y amontonamientos de pasta. El conjunto armoniza con una entonación de marrones y rojizos, negros y ocres, sobre los que destaca el blanco.
Entre un listón vertical de madeira, sobreposto no cadro, e unha forma en relevo que cruza en diagonal a superficie, resalta o patio, pintado de branco con macetas de flores. Esta articulación de planos, a distinto nivel, vivifica o espacio plástico realzando a profundidade dun ámbito no que xogan signos pictóricos, adornos xeométricos, marcas de máns e amontoamentos de pasta. O conxunto harmoniza cunha entoación de marróns e encarnados, negros e ocres, sobre os que destaca o branco.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...