| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El pintor, ahora, está de pie ante el caballete. Las zonas blancas, vacías, realzan las formas negras y según aparecen o se dejan entrever las reservas de papel, aumentan o disminuyen las sombras de la habitación, cubriendo los espacios precisos para dar cierta corporeidad a la escena que el dibujo y el soporte juntos ordenan visualmente.
EXPOSICIONES: "Luz interior" G. Alameda, enero 2000
O pintor, agora, está de pé ante o cabalete. As zonas brancas, vacías realzan as formas negras e, segundo aparecen ou se deixan entrever as reservas do papel, aumentan ou diminúen as sombras do cuarto, cubrindo os espacios precisos para dar certa corporeidade á escena que o debuxo e mailo soporte xuntos ordenan visualmente.
EXPOSICIÓNS: "Luz interior" G. Alameda, xaneiro 2000.
Un largo ejercicio de dibujo, a partir del cultivo del "cómic", con frecuencia no el subgénero al que se quiere reducirlo, da a este excelente artista sólida base para una pintura que arrancó del barroco y del expresionismo y ha alcanzado el casi absoluto informalismo. Precisamente en una muestra de cómic celebrada en la Universidad Popular viguesa se dio a conocer, en 1984. Posteriormente participó en diversas muestras colectivas, entre ellas la denominada "Trazos e camiños", auspiciada por la Xunta de Galicia y de carácter itinerante. Su primera exposición individual data de 1988. Trigo mostrará su pintura en diferentes ciudades de Galicia, en Cuenca y en localidades portuguesas. Consiguió galardones muy temprano, ya que en 1989 logra el primer premio de Arte Xove Galega, y en años sucesivos otras en certámenes de Tui, Vilagarcía y Vigo, entre ellos el prestigioso Ademar Champagnat. La figura humana, y en concreto el desnudo, interesan a este artista, que lo expresa con una rotundidad poderosa, basada en su excelente dibujo, con imaginación a partir de modos renacentistas y barrocos, en visiones de índole muralista. Sus escorzos son atrevidos, consecuencia de un excelente conocimiento de la anatomía. De ahí derivará a un paisajismo escueto, abstractivo, en el que el mar está presente o meramente implícito, para una pintura caliente, firme y al mismo tiempo como despreocupada. En ocasiones se aproxima al surrealismo, para ir, al fin, casi inevitablemente, a la pura abstracción informalista, de mancha amplia, valiente, con un cromatismo exultante e impositivo. Las marinas de Ramón Trigo tienen reminiscencias de Turner, en vagarosidades y nieblas, tormentas y juegos de luz y figuraciones insinuadas de exquisita belleza, apoyadas en una "cocina" que le interesa, le preocupa y domina. En los bodegones es escueto, enfatizando las referencias casi implícitas, desde una pincelada tendida, directa, que logra texturas de considerable atractivo. Naturalmente, esta multiforme expresión constituye una búsqueda permanente que permitirá al artista hallar su verdadero camino desde el rigor y la verdad, sin falsos y al fin balaes efectismos. Cabe vaticinar a Ramón Trigo un lugar destacado en el panorama plástico de Galicia, porque todo en su obra indica un quehacer riguroso, sin improvisaciones, desde la lucha con la referencia para plasmarla en arte perdurable.
Pablos, Francisco: Arte en el deporte. Vigo, R.C. Celta, 1999. Pablos, Francisco: Premio Ademar Champagnat. Catálogo general. Vigo, 1996. Arte Xove Galega. Antología. Catálogo. Vigo, 1997. Trazos e camiños. Compostela. Xunta de Galicia, 1994.
Un longo exercicio de debuxo, a partir do cultivo do "comic", con frecuencia non o subxénero ó que se quere reducilo, dá a este excelente artista sólida base para unha pintura que arrancou do barroco e do expresionismo e alcanzou o case absoluto informalismo. Precisamente nunha mostra de "comic", que tivo lugar na Universidade Popular viguesa deuse a coñecer, en 1984. Posteriormente participou en diversas mostras colectivas, entre elas a denominada "Trazos e camiños", auspiciada pola Xunta de Galicia e de carácter itinerante. A súa primeira exposición individual data de 1988. Trigo mostrará a súa pintura en diferentes cidades de Galicia, en Cuenca e en localidades portuguesas. Conseguiu galardóns moi novo, xa que en 1989 logra o primeiro premio de Arte Xoven Galega, e en anos sucesivos outros en certames de Tui, Vilagarcía e Vigo, entre eles o prestixioso Ademar Champagnat. A figura humana, e en concreto o nu, interesan a este artista, que o expresa cunha rotundidade poderosa, baseada no seu excelente debuxo, con imaxinación a partir de modos renacentistas e barrocos, en visións de índole muralista. Os seus escorzos son atrevidos, consecuencia dun excelente coñecemento da anatomía. De aí derivará a un paisaxismo escueto, abstractivo, no que o mar está presente ou meramente implícito, para unha pintura quente, firme e ó mesmo tempo como despreocupada. En ocasións aproxímase ó surrealismo, para ir, á fin, case inevitablemente, á pura abstracción informalista, de mancha ampla, valente, cun cromatismo exultante e impositivo. As mariñas de Ramón Trigo teñen reminiscencias de Turner, en vagarosidades e néboas, tormentas e xogos de luz e figuracións insinuadas de exquisita beleza, apoiadas nunha "cociña" que lle interesa, lle preocupa e domina. Nos bodegóns é escueto, enfatizando as referencias case implícitas, desde unha pincelada tendida, directa, que logra texturas de considerable atractivo. Naturalmente, esta multiforme expresión constitúe unha busca permanente que permitirá ó artista atopa-lo seu verdadeiro camiño desde o rigor e a verdade, sen falsos e ó fin banais efectismos. Cabe vaticinar a Ramón Trigo un lugar destacado no panorama plástico de Galicia, porque todo na súa obra indica un quefacer rigoroso, sen improvisacións, desde a loita coa referencia para plasmala en arte perdurable.
Pablos, Francisco: Arte en el deporte. Vigo, R. C. Celta, 1999. Pablos, Francisco: Premio Ademar Champagnat. Catálogo general. Vigo, 1996. Arte Xoven Galega. Antoloxía. Catálogo. Vigo, 1997. Trazos e Camiños. Compostela. Xunta de Galicia, 1994.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
El pintor, ahora, está de pie ante el caballete. Las zonas blancas, vacías, realzan las formas negras y según aparecen o se dejan entrever las reservas de papel, aumentan o disminuyen las sombras de la habitación, cubriendo los espacios precisos para dar cierta corporeidad a la escena que el dibujo y el soporte juntos ordenan visualmente.
EXPOSICIONES: "Luz interior" G. Alameda, enero 2000
O pintor, agora, está de pé ante o cabalete. As zonas brancas, vacías realzan as formas negras e, segundo aparecen ou se deixan entrever as reservas do papel, aumentan ou diminúen as sombras do cuarto, cubrindo os espacios precisos para dar certa corporeidade á escena que o debuxo e mailo soporte xuntos ordenan visualmente.
EXPOSICIÓNS: "Luz interior" G. Alameda, xaneiro 2000.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...