BALTAR "ARTURO BALTAR SANTOS" [Castro de Noalla, Ourense 1924]

Pocas carreras más íntimas y personales, y de tan general reconocimiento, como la de este escultor que nunca ha querido otro material que el barro, con el que ha logrado un mundo propio de intimidad, ternura y mil sugerencias, a partir del entrañable Románico del país. Arturo Baltar nunca tuvo maestros, aunque en realidad los tuvo múltiples, y anónimos, en las archivoltas de los templos medievales, en los capiteles de esas mismas iglesias, en los cruceros y petos de ánimas de los caminos galaicos. En su propio mundo interior, sobre todo. Comenzó modelando pequeñas piezas o conjuntos de ellas, anticipo de los complejísimos retablos que había de realizar mas tarde, con escenas imaginarias o vividas, religiosas o profanas. Peregrinos, mendigos, cantores de panxoliñas, son su mundo, henchido de ternura, de espíritu franciscano, de una deliberada humildad que es su misma persona. Su escenografía policromada, en Belenes, boticas, tabernas, altares, constituye muestra permanente en la capital de su provincia natal, y ha recorrido mucho mundo. Está representado en museos de toda Galicia y en importantísimas colecciones. Le bastan los dedos de sus manos como herramientas de trabajo. Todo en Baltar es auténtico, directo, natural y, sin embargo recreado desde una profunda meditación que parte de la observación de lo cotidiano.

BIBLIOGRAFIA

-Trabazo, Luis:Piedra, barro, bronce. Ourense, Inst. de Estudios Orensanos, 1978. -Pablos, Francisco:Plástica Gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Catálogo Exposición antológica. Vigo, 1992.

BALTAR "ARTURO BALTAR SANTOS" [Castro de Noalla, Ourense 1924]

Poucas carreiras máis íntimas e persoais e de recoñecemento tan xeral coma a deste escultor que nunca quixo outro material máis có barro, co que acadou un mundo propio de intimidade, tenrura e mil suxerencias, a partir do entrañable Románico do país. Arturo Baltar nunca tivo mestres, aínda que en realidade tivo moitos e anónimos, nas arquivoltas dos templos medievais, nos capiteis desas mesmas igrexas, nos cruceiros e petos de ánimas dos camiños galaicos, no seu propio mundo interior, sobre todo. Empezou modelando pezas pequenas ou conxuntos de pezas, adianto dos complexísimos retablos que habería de realizar máis tarde, con escenas imaxinarias ou vividas, relixiosas ou profanas. Peregrinos, mendigos, cantores de panxoliñas son o seu mundo, cheo de tenrura, de espírito franciscano, dunha deliberada humildade que é a súa propia persoa. A súa escenografía policromada en beléns, boticas, tabernas, altares constitúe unha mostra permanente na capital da súa provincia natal que percorreu moito mundo. Está representado en museos de toda Galicia e en coleccións moi importantes. Abóndalle cos dedos das mans como ferramenta de traballo. Todo en Baltar é auténtico, directo, natural, e, sen embargo, está recreado dende unha profunda meditación que arranca da observación do cotián.

BIBLIOGRAFIA

-Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Inst. de Estudios Orensanos, 1978. -Pablos, Francisco: Plástica Gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Catálogo Exposición antolóxica. Vigo, 1992.

ARTURO BALTAR SANTOS - Panxoliña, 1992. Barro, 23x24 cm (INV:9128)

Comentarios

El hilo conductor de su obra es su vinculación a las gentes y costumbres de su tierra, que alimentan su imaginación, encontrando en el barro la manera de exteriorizar su poesía. No busca crear tipos sólo le interesa la gente y su vida cotidiana. En esta obra las figuras brotan del barro formando un grupo, de modelado fluido y tierno, en el camino de Rodin y Rosso, que la policromía realza de forma singular. Es el suyo un arte que no cree ni en vanguardismos ni en tradicionalismos, sólo en aquello que por fundamental, por esencial, se aparta de cualquier esteticismo.

Exposiciones

Reproducciones

ARTURO BALTAR SANTOS - Panxoliña, 1992. Barro, 23x24 cm (INV:9128)

Comentarios

O fío conductor da súa obra é o seu vencellamento ás xentes e costumes da súa terra, que alimentan a súa imaxinación, atopando no barro o xeito de exteriorizar a súa poesía. Non busca crear tipos, só lle interesa a xente e a súa vida cotiá. Nesta obra as figuras abrollan do barro formando un grupo, de modelado fluído e tenro, no camiño de Rodin e Rosso, que a policromía realza de maneira singular. É a súa unha arte que non cre nin en vangardismos nin en tradicionalismos, só naquelo que por fundamental, por esencial, se aparta de calquera esteticismo.

Exposicións

Reproduccións