| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El color y la geometría son dos principios que soportan una composición con referencias al Suprematismo y al Constructivismo, ineludibles en una obra que es abstracción pura.
La sobriedad compositiva deriva de la estructura formal organizada en ritmos de tres elementos, tres colores, azul, amarillo y verde, distribuídos en tres bandas paralelas que ordenan la obra horizontalmente. La propuesta se completa mediante el trazado de las lineas del no color, el blanco y el gris, que fragmentan y alteran la obra generando planos geométricos que desbordan sus lindes físicos.
La presencia del color en Caruncho funciona como un agente dinamizador adquiriendo, como consecuencia de la división, diferentes tonalidades. La selección del color plano está pensado y estudiado, escogiendo los dos colores primarios, el azul y el amarillo por su relación con el verde, de gran importancia en su obra ya que se entiende como un referente, como una metáfora del verdor de Galicia.
Concebida como una arquitectura que guarda un difícil equilibrio, en la obra se percíbe una enorme tensión. Las lineas blancas y grises generan cortes y fracturas que están a punto de romperse desordenando la pieza como un puzzle pero, milagrosamente, se mantiene dando unidad, conservando la harmonía visual y cromática en un juego de encajes y fragmentos que muestran la complejidad de una propuesta lucidamente explicada en los versos de José Caballero, 'Non hai nada máis difícil que enfiar unha agulla e trazar unha liña recta'.
A cor e a xeometría son dous principios que soportan unha composición con referencias ó Suprematismo e ó Constructivismo, ineludibles nunha obra que é abstracción pura.
A sobriedade compositiva deriva da estructura formal organizada en ritmos de tres elementos, tres cores, azul, amarela e verde, distribuídas en tres bandas paralelas que ordenan a obra horizontalmente. A proposta complétase mediante o trazado das liñas da non cor, o branco e o gris, que fragmentan e alteran a obra xerardo planos xeométricos que desbordan os seus lindes físicos.
A presencia da cor en Caruncho funciona como un axente dinamizador adquirindo, como consecuencia da división, diferentes tonalidades. A selección da cor plana está pensada e estudiada, escollendo as dúas cores primarias, a azul e a amarela pola súa relación co verde, de grande importancia na súa obra xa que se entende como un referente, como unha metáfora do verdor de Galicia.
Concibida como unha arquitectura que garda un difícil equilibrio, na obra percíbese unha enorme tensión. As liñas brancas e grises xeran cortes e fracturas que están a punto de romperse desordenando a peza como un puzzle pero, milagreiramente, mantense dando unidade, conservando a harmonía visual e cromática nun xogo de encaixes e fragmentos que amosan a complexidade dunha proposta lucidamente explicada nos versos de José Caballero, 'Non hai nada máis difícil que enfiar unha agulla e trazar unha liña recta'.
Pasa la infancia en la ciudad natal y se traslada con su familia a Madrid, al concluir la guerra civil. Inmediatamente, por el trabajo de su padre, toma contacto con grandes artistas, como Vaquero Palacios y José Caballero. Su ingenio le lleva a construir pequeños objetos en los que la arquitectura y la plástica se identifican. Dibuja en la Escuela de Artes y Oficios y en el Círculo de Bellas Artes y viaja por toda Europa, al tiempo que inicia los estudios de Arquitectura. Mientras se titula en esta especialidad, realiza nuevos viajes por Europa y permanece largas temporadas en París, donde estudia los movimientos plásticos más avanzados. De regreso a Madrid, se vincula profesionalmente al Ayuntamiento de la capital de España, donde ha ocupado cargos de alta responsabilidad en el ámbito cultural, en concreto la dirección del centro Conde Duque, al que dió excepcional impulso, y más tarde la de todas las actividades plásticas del concejo de la villa. Su peculiaridad en la concepción plástica le lleva a participar de actividades que reunen pintura, arquitectura y escultura, en murales, ornamentaciones y ambientaciones de espacios, en diferentes lugares, desde áreas comerciales a embajadas españolas en el extranjero. Su afán creador es inabarcable, hasta el punto que realiza vitrales y obra gráfica, que alcanza considerable difusión. Sus exposiciones se suceden en España y en el extranjero. En París es uno de los artistas españoles más apreciados, desde la difusión que de su obra hace el famoso galerista André Urban. Gana premios importantes, como el de Editorial Anaya y el L'Oreal, que confirman su fama internacional, puesto que ya ha expuesto también en diversas ciudades de Suramérica. Su pasión por la difusión del arte le lleva a crear y dirigir la sala KandinsKi de Madrid, exponente de la vanguardia y los mejores y más avanzados momentos del arte internacional contemporáneo. Está representado en numerosos museos, entre ellos los de Galicia, Arte Contemporáneo de Madrid, etc. Caruncho es el razonar desde la sensibilidad. Es la geometría hecha poema, la exactitud emocionada. En su plástica suele haber adherencias, y algunos de sus cuadros son bajorelieves sobre superficies insólitas, porque cualquier elemento - plástico, metacrilato, alambre, etc.- puede estar incorporado al cuadro. De algún modo, su obra más representativa parte de los conceptos de Mondrian y Malevich, aunque en definitiva la inevitable frialdad de estos grandes artistas la supere o disimule Caruncho con un latente barroquismo. Su identificación con el maestro Palazuelo es innegable, pero también es cierto que la obra de Caruncho ha sido fundamental para que otros muchos artistas españoles encontraran su camino de expresión. La crítica de todo el mundo se ha interesado por su obra, así como grandes poetas, que en verso han dado el juicio que les merecía una plástica inconfundible, personalísima, de impecable ejecución y en la que las emociones quedan refrenadas, como dominadas por la geometría, la perfección, la limpieza hasta lo pulquérrimo. La cita de poetas que escriben sobre Caruncho no acaba con Victoriano Cremer, Anxeles Penas, Alberto Guirri, Gabriel Plaza, Angel Bonomini, Fernando Mon, Francisco Sitjá, Raul Chávarri. Investigador del arte en todos sus aspectos, ha publicado varios estudios y ensayos, entre los que destaca una amplia monografía del pintor gallego Luís Mosquera.
-Mon, Fernando: Caruncho. Madrid Ministerio de Educación, 1979. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixagalicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -I y II Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -VV. AA.: Caruncho a París. Catálogo de Galería Urban. París, 1976. -Dorfles, Gillo: Ultimas tendencias del arte de hoy. Barcelona, Edit. Labor, 1976. En revistas y suplementos periodísticos especializados, han escrito sobre la obra de Caruncho autores como Raul Chávarri, Carlos Areán, José Hierro, Miguel Logroño, Laureano Alvarez, Miguel González Garcés, etc.
Pasa a nenez na cidade natal e logo trasládase coa súa familia a Madrid, ó remata-la guerra civil. Inmediatamente, polo traballo de seu pai, toma contacto con grandes artistas coma Vaquero Palacios e José Caballero. O seu enxeño lévao a construír pequenos obxectos nos que a arquitectura e a plástica se identifican. Debuxa na Escola de Artes e Oficios e mais no Círculo de Belas Artes e viaxa por toda Europa, ó tempo que inicia estudios de Arquitectura. Mentres se titula nesta especialidade realiza novas viaxes por Europa e permanece longas tempadas en París, onde estudia os movementos plásticos más avanzados. De volta a Madrid, vencéllase profesionalmente ó Concello da capital de España, onde ocupou cargos de alta responsabilidade no ámbito cultural, en concreto a dirección do centro Conde Duque, ó que lle deu un pulo excepcional, e, máis tarde, a de tódalas actividades plásticas do concello da vila. A súa peculiaridade na concepción plástica lévao a participar de actividades que reúnen pintura, arquitectura e mais escultura en murais, ornamentacións e ambientacións de espacios en diferentes lugares, dende áreas comerciais ata embaixadas españolas no estranxeiro. O seu afán creador non ten límites pois ata realiza vitrais e obra gráfica que acadan unha considerable difusión. As súas exposicións sucédense en España e no estranxeiro; en París é un dos artistas españois mais prezados, dende o espallamento que da súa obra fai o famoso galerista André Urban. Gaña premios importantes, tales coma o da Editorial Anaya e o L´Oréal, que confirman a súa fama internacional posto que xa expuxera tamén en diversas cidades de Sudamérica. A súa paixón pola difusión da arte lévao a crear e dirixi-la sala Kandinsky de Madrid, expoñente da vangarda así como dos mellores e máis adiantados movementos de arte internacional contemporánea. Está representado en numerosos museos, entre eles os de Galicia, o da Arte Contemporánea de Madrid, etc. Caruncho representa o razoar dende a sensibilidade; é a xeometría feita poema, a exactitude emocionada. Na súa plástica adoita haber adherencias e algúns dos seus cadros son baixorrelevos encol de superficies insólitas porque calquera elemento-plástico, metacrilato, alambre, etc.- pode estar incorporado ó cadro. Dalgún xeito, a súa obra máis representativa parte dos conceptos de Mondrian e Malevich, aínda que en definitiva a inevitable frialdade destes grandes artistas a supere ou disimule Caruncho cun latente barroquismo. A súa identificación co mestre Palazuelo é innegable pero tamén é certo que a obra de Caruncho ten sido fundamental para que outros moitos artistas españois atopasen o seu camiño de expresión. A crítica de todo o mundo interesouse pola súa obra, así como grandes poetas que, a través dos seus versos, expresaron o xuízo que lles merecía unha plástica inconfundible, personalísima, de impecable execución e na que as emocións quedan freadas, como dominadas pola xeometría, a perfección, a limpeza, ata o pulquérrimo. A cita de poetas que escriben sobre Caruncho non remata con Victoriano Crémer, Ánxeles Penas, Alberto Girri, Gabriel Plaza, Ángel Bonomini, Fernando Mon, Francisco Sitjá e Raúl Chávarri. Investigador da arte en tódolos seus aspectos, publicou varios estudios e ensaios, entre os que sobresae unha ampla monografía do pintor galego, Luis Mosquera.
-Mon, Fernando: Caruncho. Madrid, Ministerio de Educación, 1979. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -I y II Mostra Unión Fenosa. A Coruña, 1989 y 1991. -VV. AA.: Caruncho a París. Catálogo da Galería Urban. París, 1976. -Dorfles, Gillo: Ultimas tendencias del arte de hoy. Barcelona, Edit. Labor, 1976. En revistas y suplementos periodísticos especializados, han escrito sobre la obra de Caruncho autores como Raul Chávarri, Carlos Areán, José Hierro, Miguel Logroño, Laureano Alvarez, Miguel González Garcés, etc.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
El color y la geometría son dos principios que soportan una composición con referencias al Suprematismo y al Constructivismo, ineludibles en una obra que es abstracción pura.
La sobriedad compositiva deriva de la estructura formal organizada en ritmos de tres elementos, tres colores, azul, amarillo y verde, distribuídos en tres bandas paralelas que ordenan la obra horizontalmente. La propuesta se completa mediante el trazado de las lineas del no color, el blanco y el gris, que fragmentan y alteran la obra generando planos geométricos que desbordan sus lindes físicos.
La presencia del color en Caruncho funciona como un agente dinamizador adquiriendo, como consecuencia de la división, diferentes tonalidades. La selección del color plano está pensado y estudiado, escogiendo los dos colores primarios, el azul y el amarillo por su relación con el verde, de gran importancia en su obra ya que se entiende como un referente, como una metáfora del verdor de Galicia.
Concebida como una arquitectura que guarda un difícil equilibrio, en la obra se percíbe una enorme tensión. Las lineas blancas y grises generan cortes y fracturas que están a punto de romperse desordenando la pieza como un puzzle pero, milagrosamente, se mantiene dando unidad, conservando la harmonía visual y cromática en un juego de encajes y fragmentos que muestran la complejidad de una propuesta lucidamente explicada en los versos de José Caballero, 'Non hai nada máis difícil que enfiar unha agulla e trazar unha liña recta'.
A cor e a xeometría son dous principios que soportan unha composición con referencias ó Suprematismo e ó Constructivismo, ineludibles nunha obra que é abstracción pura.
A sobriedade compositiva deriva da estructura formal organizada en ritmos de tres elementos, tres cores, azul, amarela e verde, distribuídas en tres bandas paralelas que ordenan a obra horizontalmente. A proposta complétase mediante o trazado das liñas da non cor, o branco e o gris, que fragmentan e alteran a obra xerardo planos xeométricos que desbordan os seus lindes físicos.
A presencia da cor en Caruncho funciona como un axente dinamizador adquirindo, como consecuencia da división, diferentes tonalidades. A selección da cor plana está pensada e estudiada, escollendo as dúas cores primarias, a azul e a amarela pola súa relación co verde, de grande importancia na súa obra xa que se entende como un referente, como unha metáfora do verdor de Galicia.
Concibida como unha arquitectura que garda un difícil equilibrio, na obra percíbese unha enorme tensión. As liñas brancas e grises xeran cortes e fracturas que están a punto de romperse desordenando a peza como un puzzle pero, milagreiramente, mantense dando unidade, conservando a harmonía visual e cromática nun xogo de encaixes e fragmentos que amosan a complexidade dunha proposta lucidamente explicada nos versos de José Caballero, 'Non hai nada máis difícil que enfiar unha agulla e trazar unha liña recta'.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...