| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La ternura está presente en la obra de este autor donde abundan las maternidades y los grupos familiares. Las tres figuras, padre, madre e hijo, están unidas, enlazados en una rueda. El hombre y la mujer se dan un tierno beso y ambos se sujetan -cada uno con un brazo- al niño de cabeza rizada. Sin duda, esta representación está cargada de simbolismo. El círculo evoca la perfección, la unidade primigenea con la que, el abrazo circular, transmite la sensación de unión, de lazo y de amor familiar.
La pieza no pude ocultar sus referencias a la obra de Henry Moore, sus 'Grupos de familia', donde las tres figuras se presentan enlazadas en una ruda de amor y ternura.
Las figuras están individualizadas, la masculina es mas sencilla y tosca que la figura femenina, identificada por su vestimenta, lo que le permite jugar con volumes redondeados y traballar la superficie con diferentes tipos de texturas, con huecos, manipulando los vacíos que provocan una sensación de ligereza y de luz en una pieza que no esconde a su organicidad.
A tenrura está presente na obra deste autor onde abundan as maternidades e os grupos familiares.As tres figuras, pai, nai e fillo, están unidas, enlazados nunha roda. O home e a muller danse un tenro bico e ambos se suxeitan -cada un cun brazo- ó neno de cabeza rizada. Se dúbida, esta representación está cargada de simbolismo. O círculo evoca a perfección, a unidade primixenia coa que, o abrazo circular, transmite a sensación de unión, de lazo e de amor familiar.
A peza non pode oculta-las súas referencias á obra de Henry Moore, ós seus 'Grupos de familia', onde as tres figuras se presentan enlazadas nunha roda de amor e tenrura.
As figuras están individualizadas, a masculina é mais sinxela e tosca cá figura feminina, identificada pola súa vestimenta, o que lle permite xogar cos volumes redondeados e traballa-la superficie cos diferentes tipos de texturas, con ocos, manipulando os vacíos que provocan unha sensación de lixereza e de luz nunha peza que non esconde a súa organicidade.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La ternura está presente en la obra de este autor donde abundan las maternidades y los grupos familiares. Las tres figuras, padre, madre e hijo, están unidas, enlazados en una rueda. El hombre y la mujer se dan un tierno beso y ambos se sujetan -cada uno con un brazo- al niño de cabeza rizada. Sin duda, esta representación está cargada de simbolismo. El círculo evoca la perfección, la unidade primigenea con la que, el abrazo circular, transmite la sensación de unión, de lazo y de amor familiar.
La pieza no pude ocultar sus referencias a la obra de Henry Moore, sus 'Grupos de familia', donde las tres figuras se presentan enlazadas en una ruda de amor y ternura.
Las figuras están individualizadas, la masculina es mas sencilla y tosca que la figura femenina, identificada por su vestimenta, lo que le permite jugar con volumes redondeados y traballar la superficie con diferentes tipos de texturas, con huecos, manipulando los vacíos que provocan una sensación de ligereza y de luz en una pieza que no esconde a su organicidad.
A tenrura está presente na obra deste autor onde abundan as maternidades e os grupos familiares.As tres figuras, pai, nai e fillo, están unidas, enlazados nunha roda. O home e a muller danse un tenro bico e ambos se suxeitan -cada un cun brazo- ó neno de cabeza rizada. Se dúbida, esta representación está cargada de simbolismo. O círculo evoca a perfección, a unidade primixenia coa que, o abrazo circular, transmite a sensación de unión, de lazo e de amor familiar.
A peza non pode oculta-las súas referencias á obra de Henry Moore, ós seus 'Grupos de familia', onde as tres figuras se presentan enlazadas nunha roda de amor e tenrura.
As figuras están individualizadas, a masculina é mais sinxela e tosca cá figura feminina, identificada pola súa vestimenta, o que lle permite xogar cos volumes redondeados e traballa-la superficie cos diferentes tipos de texturas, con ocos, manipulando os vacíos que provocan unha sensación de lixereza e de luz nunha peza que non esconde a súa organicidade.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...