| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El adiós es el tema de esta obra que tiene a la mujer como protagonista. La figura femenina, que agita desesperadamente su pañuelo mientras sus ropas son ondeadas por el viento, transfórmase en una imagen triunfante y vaporosa. El gesto, los cabellos, las telas acentúan la sensación de libertad y le confieren gran plasticidad a la obra convirtiendo a la joven en un mascarón de proa.
La figura, plana en su parte posterior, presenta parte de su cuerpo descubierto y podemos ver sus piernas y su brazo en alto, con una llamativa tersura. Esto genera un contraste de texturas al combinar zonas lisas del cuerpo con lo pañuelos trabajados formando pliegues amplios y dúctiles, dando sensación de movimiento, lo que recuerda a las esculturas helenísticas.
El juego de luces y sombras se consigue por la presencia del hueco generado entre el pelo y el corpo. el resultado final es una obra dinámica y llena de vitalidad, captada en un momento que aun 'está siendo'.
O adeus é o tema desta obra que ten a muller como protagonista. A figura feminina, que axita desesperadamente o seu pano mentres as súas roupaxes son ondeadas polo vento, transfórmase nunha imaxe triunfante e vaporosa. O xesto, os cabelos, as teas acentúan a sensación de liberdade e confírenlle gran plasticidade á obra convertendo á moza nun mascarón de proa.
A figura, plana na súa parte posterior, presenta parte do seu corpo descuberto e podemos ve-las súas pernas e o seu brazo en alto, cunha chamativa tersura. Isto xera un contraste de texturas ó combinar zonas lisas do corpo cos panos traballados formando pregues amplos e dúctiles, dando sensación de movemento, o que recorda ás esculturas helenísticas.
O xogo de luces e sombras conséguese pola presencia do oco xerado entre o pelo e o corpo. O resultado final é unha obra dinámica e chea de vitalidade, captada nun momento que aínda 'está sendo'.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
El adiós es el tema de esta obra que tiene a la mujer como protagonista. La figura femenina, que agita desesperadamente su pañuelo mientras sus ropas son ondeadas por el viento, transfórmase en una imagen triunfante y vaporosa. El gesto, los cabellos, las telas acentúan la sensación de libertad y le confieren gran plasticidad a la obra convirtiendo a la joven en un mascarón de proa.
La figura, plana en su parte posterior, presenta parte de su cuerpo descubierto y podemos ver sus piernas y su brazo en alto, con una llamativa tersura. Esto genera un contraste de texturas al combinar zonas lisas del cuerpo con lo pañuelos trabajados formando pliegues amplios y dúctiles, dando sensación de movimiento, lo que recuerda a las esculturas helenísticas.
El juego de luces y sombras se consigue por la presencia del hueco generado entre el pelo y el corpo. el resultado final es una obra dinámica y llena de vitalidad, captada en un momento que aun 'está siendo'.
O adeus é o tema desta obra que ten a muller como protagonista. A figura feminina, que axita desesperadamente o seu pano mentres as súas roupaxes son ondeadas polo vento, transfórmase nunha imaxe triunfante e vaporosa. O xesto, os cabelos, as teas acentúan a sensación de liberdade e confírenlle gran plasticidade á obra convertendo á moza nun mascarón de proa.
A figura, plana na súa parte posterior, presenta parte do seu corpo descuberto e podemos ve-las súas pernas e o seu brazo en alto, cunha chamativa tersura. Isto xera un contraste de texturas ó combinar zonas lisas do corpo cos panos traballados formando pregues amplos e dúctiles, dando sensación de movemento, o que recorda ás esculturas helenísticas.
O xogo de luces e sombras conséguese pola presencia do oco xerado entre o pelo e o corpo. O resultado final é unha obra dinámica e chea de vitalidade, captada nun momento que aínda 'está sendo'.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...