| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La pintura de Masiá está poblada de personajes curiosos y de vivencias personales donde combina su admiración por Antonio López con una abstracción personal que genera un territorio plástico ambiguo y rico.
La obra, realizada en una monocromía de color, grises, blancos y negros, se organiza a base de tres grupos de figuras. La posición central está ocupada por un hombre, vestido con traje blanco y sombrero, acompañado de un muchacho negro. A la izquierda, se presenta un tema muy querido por el autor, una maternidad y, en la zona superior, un retrato de dama, introduciendo el juego de cuadro dentro de cuadro. Las figuras se sitúan sobre un fondo en dos tonalidades de gris que las ubica en el interior de una estancia.
La paleta que emplea en la obra, la limpieza de la pincelada y, sobre todo, el vestuario y la estética de los personajes, nos remiten al mundo del retrato fotográfico en blanco y negro de comienzos de siglo, a los retratos de indianos y emigrantes, conservando intacto ese sabor a fotografía antigua en los matices amarillentos de la obra.
A pintura de Masiá está poboada de personaxes curiosos e de vivencias persoais onde combina a súa admiración por Antonio López, cunha abstracción persoal que xera un territorio plástico ambiguo e rico.
A obra, realizada nunha monocromía de cores, grises, brancos e negros, organízase a base de tres grupos de figuras. A posición central está ocupada por un home, vestido cun traxe branco e sombreiro, acompañado por un rapaz negro. Á esquerda, preséntase un tema moi querido polo autor, unha maternidade e, na zona superior, un retrato de dama, introducindo o xogo de cadro dentro do cadro. As figuras sitúanse sobre un fondo en dúas tonalidades de gris que as sitúa no interior dunha estancia.
A paleta que emprega na obra, a limpeza da pincelada e, sobre todo, o vestiario e a estética dos personaxes, remiten ó mundo do retrato fotográfico en branco e negro de comezos de século, ós retratos de indianos e emigrantes, conservando intacto ese sabor a fotografía antiga nos matices amarelados da obra.
Artista extraordinariamente dotado, innovador a partir de la mejor tradición, gran conocedor de la pintura a través de los siglos, ha llegado a una obra personal, sin necesidad de estridencias ni forzados vanguardismos, que sin duda no siente. Cursó la carrera de Bellas Artes en la Escuela Superior de Santa Isabel, en Sevilla, y participó en los cursos de Paisaje de Segovia, a partir de los años 1977. En 1980 se trasladó a Italia, para intervenir en las actividades de la Academia de Bellas Artes Pietro Vannucci de Perugia, donde obtuvo las máximas calificaciones en grabado y pintura. Desde 1992 es profesor de dibujo artístico en la Escuela de Artes Gráficas y Diseño Maestro Mateo, de su ciudad natal. Comenzó a mostrar su obra durante la carrera, en Sevilla, en 1977. Ha participado en colectivas en numerosas ciudades españolas, y sus exposiciones individuales las realizó, desde 1981, en Santiago, A Coruña, Valladolid y Madrid. Obtuvo premios de la Diputación de Sevilla, del Ayuntamiento de A Coruña y de otras instituciones. En el primer Salón de Otoño, convocado por la Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario, en A Coruña, el jurado decidió la adquisición de la obra presentada por Rafael R. Masiá. Ha realizado varios murales e ilustrado el libro "Galicia la inefable", de Sofía Casanova, editado en 1996. Milita en la neo figuración desde un concepto irónico en el que se acusa su admiración por artistas que van de Goya a Daumier. También, quizá, Antoni Clave. Dibujante magnífico, su obra está anegada de un clima de sugerencias, desde una paleta deliberadamente asordada, en ocres, sienas, carmines desvaídos, blancos agrisados. La figura humana se enseñorea de su trabajo, en retratos personalísimos, en los que lo que menos importa es la referencia del modelo, puesto que constituyen mundos propios. Su materia es leve, dicha con pincelada amplia, tendida, a base de una hábil "cocina", ya que Masiá conoce muy bien el oficio de pintor. A veces imprime a sus pinturas un leve toque romántico y como misterioso, en ámbitos de penumbra en los que emerge el cuadro en el cuadro o se insinúa una figura tan sobriamente coloreada que deja ver el soporte dibujístico. Huelga decir que esta estética contiene considerables dosis de abstracción, aunque en definitiva nunca recurra al puro informalismo. Sus bodegones son deliciosos, y la referencia formal es disculpa para el ejercicio fruitivo de pintar, en calidades táctiles y como brumosas, empañadas, en verdes, negros y rosas muy líricos. El post impresionismo se presiente, pero no queda al fin explícito, sino envuelto, arropado por esa mancha como áspera. El humor está sugerido. La grandiosidad de concepto preside siempre esta pintura, cualquiera que sea su formato. Y siempre, siempre, una elegancia irrefrenable se adueña del resultado, con reminiscencias del barroco veneciano, que sin duda ama este compostelano universalizante.
-González Sobral, José Luis; Conde, Alfredo; Rozas, Mercedes: Textos en catálogo. Madrid. Casa de Galicia. Xunta, 1996. -Casanova, Sofía: Galicia la inefable. Santiago. Xunta de Galicia, 1996. Ilustraciones. -"Arte e solidariedade", catálogo De la exposición, presentado por A. Ilarri, con la obra reproducida en la p. 47. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", en el catálogo de la exposición "Bodegóns e Floreiros", reproducido con el núm. 39.
Artista extraordinariamente dotado, innovador a partir da mellor tradición, grande coñecedor da pintura a través dos séculos, chegou a unha obra persoal, sen necesidade de estridencias nin forzados vangardismos, que sen dúbida non sente. Cursou a carreira de Belas Artes na Escola Superior de Santa Isabel, de Sevilla, e participou nos cursos de paisaxe de Segovia, a partir do ano 1977. En 1980 trasladouse a Italia, para intervir nas actividades da academia de Belas Artes Pietro Vannucci de Perugia, onde obtivo as máximas cualificacións en gravado e pintura. Desde 1992 é profesor de debuxo artístico na Escola de Artes Gráficas e Deseño Maestro Mateo, da súa cidade natal. Comezou a mostra-la súa obra durante a carreira, en Sevilla, en 1977. Participou en colectivas en numerosas cidades españolas, e as súas exposicións individuais realizounas, desde 1981, en Santiago de Compostela, A Coruña, Valladolid e Madrid. Obtivo premios da Deputación de Sevilla, do concello da Coruña e doutras institucións. No primeiro Salón de Outono, convocado pola Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario, na Coruña, o xurado decidiu a adquisición da obra presentada por Rafael R. Masiá. Realizou varios murais e ilustrou o libro AGalicia a inefable@, de Sofía Casanova, editado en 1996. Milita na neofiguración desde un concepto irónico no que se acusa a súa admiración por artistas que van de Goya a Daumier. Tamén, quizais, Antoni Clave. Debuxante magnífico, a súa obra está anegada dun clima de suxestións, desde unha paleta deliberadamente axordada, en ocres, sienas, carmíns desvaídos, brancos agrisados. A figura humana enseñoréase do seu traballo, en retratos persoalísimos, nos que o que menos importa é a referencia do modelo, posto que constitúen mundos propios. A súa materia é leve, dita con pincelada ampla, tendida, a base dunha hábil Acociña@, xa que Masiá coñece moi ben o oficio do pintor. Ás veces imprime ás súas pinturas un leve toque romántico e como misterioso, nos ámbitos da penumbra nos que emerxe o cadro no cadro ou se insinúa unha figura tan sobriamente coloreada que deixa ve-lo soporte debuxístico. Sobra dicir que esta estética contén considerables doses de abstracción, aínda que definitiva nunca recorra ó puro informalismo. Os seus bodegóns son deliciosos, e a referencia formal é desculpa para o exercicio froitivo de pintar, en cualidades táctiles e como bretemosas, embazadas, en verdes, negros e rosas moi líricos. O postimpresionismo preséntese, pero non queda á fin explícito, senón envolto, arroupado por esa mancha como áspera. O humor está suxerido. A grandiosidade do concepto preside sempre esta pintura, calquera que sexa o seu formato. E sempre, sempre, unha elegancia irrefreable aprópiase do resultado, con reminiscencias do barroco veneciano, que sen dúbida ama este compostelano universalizante.
-"Arte e Solidariedade", catálogo da exposición, presentado por A. Ilarri, coa obra reproducida na p. 47. -F. Pablos, "O secundario elevado ó protagonismo", no catálogo da exposición "Bodegóns e Floreiros", reproducido co núm. 39. -González Sobral, José Luis; Conde, Alfredo; Rozas, Mercedes: Textos en catálogo. Xunta de Galicia. Casa de Galicia. Madrid, 1996. -Casanova, Sofía: Galicia a inefable. Ilustracións. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela, 1996.
|
|
|
|
La pintura de Masiá está poblada de personajes curiosos y de vivencias personales donde combina su admiración por Antonio López con una abstracción personal que genera un territorio plástico ambiguo y rico.
La obra, realizada en una monocromía de color, grises, blancos y negros, se organiza a base de tres grupos de figuras. La posición central está ocupada por un hombre, vestido con traje blanco y sombrero, acompañado de un muchacho negro. A la izquierda, se presenta un tema muy querido por el autor, una maternidad y, en la zona superior, un retrato de dama, introduciendo el juego de cuadro dentro de cuadro. Las figuras se sitúan sobre un fondo en dos tonalidades de gris que las ubica en el interior de una estancia.
La paleta que emplea en la obra, la limpieza de la pincelada y, sobre todo, el vestuario y la estética de los personajes, nos remiten al mundo del retrato fotográfico en blanco y negro de comienzos de siglo, a los retratos de indianos y emigrantes, conservando intacto ese sabor a fotografía antigua en los matices amarillentos de la obra.
A pintura de Masiá está poboada de personaxes curiosos e de vivencias persoais onde combina a súa admiración por Antonio López, cunha abstracción persoal que xera un territorio plástico ambiguo e rico.
A obra, realizada nunha monocromía de cores, grises, brancos e negros, organízase a base de tres grupos de figuras. A posición central está ocupada por un home, vestido cun traxe branco e sombreiro, acompañado por un rapaz negro. Á esquerda, preséntase un tema moi querido polo autor, unha maternidade e, na zona superior, un retrato de dama, introducindo o xogo de cadro dentro do cadro. As figuras sitúanse sobre un fondo en dúas tonalidades de gris que as sitúa no interior dunha estancia.
A paleta que emprega na obra, a limpeza da pincelada e, sobre todo, o vestiario e a estética dos personaxes, remiten ó mundo do retrato fotográfico en branco e negro de comezos de século, ós retratos de indianos e emigrantes, conservando intacto ese sabor a fotografía antiga nos matices amarelados da obra.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...