| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La mujer, su cuerpo esbelto y estilizado, es un recurrente en Buciños que tiene al ser humano como tema y fondo de su obra.
La figura femenina, de cuerpo rotundo, adopta una actitud tranquila, parece estar saliendo del baño o desperezándose de un largo sueño. Sus brazos extendidos cobijan el delicado rostro del que solo percibimos un perfil.
De las formas redondas, modeladas, de un pulimentado perfecto, sobresalen los pechos que violentan la suave superficie. La luz, que baña uniformemente a la figura, se queda suspendida y atrapada en esos dos puntos convertidos en destellos luminosos que resaltan sobre el resto del cuerpo de formas esenciales. El rostro, de líneas finas, transmite la sensación de pereza y sensualidad, en un gesto entre ausente e indiferente.
En la obra, son evidentes los vínculos con las representaciones femeninas propias del Impresionismo y Postimpresionismo. Sus brazos extendidos remiten a las bailarinas de Degás al igual que su cuerpo desnudo hace pensar en las bañistas de Renoir o de Pierre Bonnard, mujeres captadas en momentos íntimos y privados.
"Buciños". Del 2 al 14 de Diciembre de 1985. Sala de exposiciones de Caixaourense, Torre de Ourense.
A muller, o seu corpo esvelto e estilizado, é un recorrente en Buciños, que ten ó ser humano como tema e fondo da súa obra.
A figura feminina, de corpo rotundo, adopta unha actitude tranquila, parece estar saíndo do baño ou espreguizándose dun longo sono. Os seus brazos estendidos acollen o delicado rostro, do que só percibimos un perfil.
Das formas redondas, modeladas, dun pulimentado perfecto, sobresaen os peitos que violenta a suave superficie. A luz, que baña uniformemente a figura, queda suspendida e atrapada neses dous puntos convertidos en destelos luminosos que resaltan sobre o resto do corpo de formas esenciais. O rostro, de liñas finas, transmite a sensación de preguiza e sensualidade, nun xesto entre ausente e indiferente.
Na obra son evidentes os vínculos coas representacións femininas propias do Impresionismo e do Postimpresionismo. Os seus brazos extendidos remiten ás bailarinas de Degás o mesmo que o seu corpo espido fai pensar nas bañistas de Renoir ou de Pierre Bonnard, mulleres captadas en momentos íntimos e privados.
"Buciños". Do 2 ó 14 de decembro de 1985. Sala de Exposicións de Caixaourense, Torreóns de Ourense.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La mujer, su cuerpo esbelto y estilizado, es un recurrente en Buciños que tiene al ser humano como tema y fondo de su obra.
La figura femenina, de cuerpo rotundo, adopta una actitud tranquila, parece estar saliendo del baño o desperezándose de un largo sueño. Sus brazos extendidos cobijan el delicado rostro del que solo percibimos un perfil.
De las formas redondas, modeladas, de un pulimentado perfecto, sobresalen los pechos que violentan la suave superficie. La luz, que baña uniformemente a la figura, se queda suspendida y atrapada en esos dos puntos convertidos en destellos luminosos que resaltan sobre el resto del cuerpo de formas esenciales. El rostro, de líneas finas, transmite la sensación de pereza y sensualidad, en un gesto entre ausente e indiferente.
En la obra, son evidentes los vínculos con las representaciones femeninas propias del Impresionismo y Postimpresionismo. Sus brazos extendidos remiten a las bailarinas de Degás al igual que su cuerpo desnudo hace pensar en las bañistas de Renoir o de Pierre Bonnard, mujeres captadas en momentos íntimos y privados.
"Buciños". Del 2 al 14 de Diciembre de 1985. Sala de exposiciones de Caixaourense, Torre de Ourense.
A muller, o seu corpo esvelto e estilizado, é un recorrente en Buciños, que ten ó ser humano como tema e fondo da súa obra.
A figura feminina, de corpo rotundo, adopta unha actitude tranquila, parece estar saíndo do baño ou espreguizándose dun longo sono. Os seus brazos estendidos acollen o delicado rostro, do que só percibimos un perfil.
Das formas redondas, modeladas, dun pulimentado perfecto, sobresaen os peitos que violenta a suave superficie. A luz, que baña uniformemente a figura, queda suspendida e atrapada neses dous puntos convertidos en destelos luminosos que resaltan sobre o resto do corpo de formas esenciais. O rostro, de liñas finas, transmite a sensación de preguiza e sensualidade, nun xesto entre ausente e indiferente.
Na obra son evidentes os vínculos coas representacións femininas propias do Impresionismo e do Postimpresionismo. Os seus brazos extendidos remiten ás bailarinas de Degás o mesmo que o seu corpo espido fai pensar nas bañistas de Renoir ou de Pierre Bonnard, mulleres captadas en momentos íntimos e privados.
"Buciños". Do 2 ó 14 de decembro de 1985. Sala de Exposicións de Caixaourense, Torreóns de Ourense.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...