| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El color y la síntesis son la clave de la pintura que se convierte en un fluir de múltiples colores, ordenados en una estructura laberíntica siguiendo el impulso creador del artista. Negro, rojo, verde y amarillo se combinan provocando vibraciones imprevistas, en las que late un misticismo interno que la sensibilidad individual de cada uno ha de descubrir.
«Guillermo A. Monroy» Antológica del 9 de febrero al 4 de marzo de 1993, Casa das Artes Vigo.
«Guillermo Monroy» Catálogo de la Antológica p. 48.
A cor e a síntese son as claves da pintura que se converte nun fluír de múltiples cores, ordenadas nunha estructura laberíntica seguindo o creador do artista. Negro, vermello, verde e marelo, combínanse provocando vibracións imprevistas, nas que latexa un misticismo interno que a sensibilidade individual de cada un ha descubrir.
"Guillermo A. Monroy", Antolóxica do 9 de febreiro ó 4 de marzo de 1993, Casa das Artes Vigo.
"Guillermo Monroy", catálogo da Antólóxica páx. 48.
Tenía un aspecto de joven caballero de los tiempos de Van Dick. Vocacionado por la pintura, de manera absorbente, abandonó las actividades universitarias tras haber alcanzado la licenciatura en Ciencias Económicas en Compostela. Amigo de escritores y artistas, comenzó a exponer en la Bienal de Pontevedra, en 1974. También estuvo presente en las muestras al aire libre de la Plaza de la Princesa, en Vigo. Viaja a París, para conocer la pintura europea, y vuelve, con los ojos llenos de color y de poesía. Pasa una corta temporada en Madrid, entre 1976 y 1977, para hacer el servicio militar. Retorna a Vigo. Lee, escribe, dibuja, pinta. Participa en otras colectivas. Sus primeras exposiciones individuales datan de 1978. Concluye, sin ningún interés, la mencionada carrera universitaria. Se vincula a la joven generación de pintores que viven en Vigo. En ese ambiente siente inquietud por las nuevas corrientes plásticas y viaja a Nueva York para conocerlas. Participa en la primera edición de Atlántica, en Baiona, en 1980, y en las subsiguientes de Compostela y Madrid. También estará presente en los últimos ciclos de las sucesivas exposiciones que organiza Caixavigo con motivo de su centenario, en 1980. Instala su estudio en San Paio de Navia, parroquia viguesa periférica, y en él trabaja, sueña, inventa, poetiza con trazos y formas. Su vida concluye, trágicamente, una tarde de marzo de 1982, víctima de accidente de circulación. Dos años después el Ayuntamiento de Vigo le dedica uno de sus cuadernos de Arte Xoven Galego, editado por el Museo Quiñones de León. Su consagración le llega en 1993, con motivo de la amplia explosición antológica, acompañada de un excelente catálogo, que acoge la Casa de las Artes del municipio. La pintura de Monroy es puro sentimiento estético. Adscrito a tendencias vagamente neo figurativas, tiene relación con Matisse, con los modos más líricos del expresionismo germano y, ocasionalmente, con los grafismos de Raoul Dufy, aunque siempre es un lírico personal que se expresa con armonías de gran delicadeza cromática y un deliberado intimismo. Muchos de sus cuadros parecen ideales ilustraciones o imágenes para acompañar a determinados poetas. Azules, verdes, grises, carmines, amarillos, están con frecuencia en su paleta. Jamás se preocupa por la perfección formal. Muy al contrario, y por complejo alejado de la minuciosidad en la ejecución, toda su obra parece la impronta de un instante de inspiración. Cada uno de sus cuadros semeja la vibración fugaz de un instrumento musical de cuerda, ensayando melodías de cámara. Cuando se aproxima a la figura humana, nunca la completa. Se limita a insinuarla, con un trazo rápido, escueto y nervioso, en el que late la autenticidad. Da la impresión de que siente de modo permanente y pinta únicamente en momentos, en instantes. La obra de Guillermo A. Monroy ha interesado mucho en los años posteriores a su muerte, y hoy figura en museos de Galicia y en importantes colecciones institucionales y particulares. Imposible es historiar la plástica gallega contemporánea, aunque sea muy restringida la reseña, sin incluir su nombre. Contemplando esta pintura parece que asistimos a un concierto de Vivaldi.
-Monroy. Cuadernos de Arte Xoven Galego. Vigo, 1984. -Atlántica. Vigo, 1980, Compostela, 1981. Madrid, 1983. -VV. AA.: Monroy. Vigo, Casa das Artes, 1993.
Tiña un aspecto de xove cabaleiro dos tempos de Van Dick. Con vocación pola pintura, de xeito absorbente, abandonou as actividades universitarias despois de obte-la licenciatura en Ciencias Económicas en Compostela. Amigo de escritores e artistas, empezou a expoñer na Bienal de Pontevedra, en 1974. Tamén estivo presente nas mostras ó aire libre da praza da Princesa, en Vigo. Viaxa a París para coñece-la pintura europea e volve cos ollos cheos de cor e de poesía. Pasa unha tempada curta en Madrid, entre 1976 e 1977, para face-lo servicio militar e logo volve a Vigo. Le, escribe, debuxa e pinta, participando tamén noutras colectivas. As súas primeiras exposicións individuais datan de 1978. Remata, sen interese ningún, a mencionada carreira universitaria. Vencéllase á xeración de pintores novos que viven en Vigo, sentindo, daquela, inquedanza polas novas correntes plásticas e viaxa a Nova York para coñecelas. Participa na primeira edición de Atlántica en Baiona, en 1980, e nas seguintes de Compostela e Madrid. Tamén estará presente nos últimos ciclos das sucesivas exposicións que organiza Caixavigo con motivo do seu centenario, en 1980. Instala o seu estudio en San Paio de Navia, parroquia viguesa periférica; nel traballa, soña, inventa e poetiza con trazos e formas. A súa vida remata, traxicamente, un serán de marzo de 1982, víctima dun accidente de circulación. Dous anos despois, o Concello de Vigo dedícalle un dos seus cadernos de Arte Xoven Galego, editado polo Museo Quiñones de León. A súa consagración chégalle en 1993, verbo da ampla exposición antolóxica, á que lle achegaron un excelente catálogo, que acolle a Casa da Artes do municipio. A pintura de Monroy é puro sentimento estético. Adscrito a tendencias vagamente neofigurativas ten relación con Matisse, cos modos máis líricos do expresionismo xermano e, ás veces, cos grafismos da Raoul Dufy, aínda que sempre é un lírico persoal que se expresa con harmonías de grande delicadeza cromática e un deliberado intimismo. Moitos dos seus cadros semellan ilustracións ideais ou imaxes para acompañaren a certos poetas. Azuis, verdes, grises, carmíns, marelos están a miúdo na súa paleta. Nunca se preocupa pola perfección formal, moi ó contrario e por completo afastado da minuciosidade na execución, a súa obra toda parece a marca dun intre de inspiración. Cadanseu cadro semella a vibración fugaz dun instrumento musical de corda, ensaiando melodías de cámara. Cando se achega á figura humana nunca a completa; limítase a insinuala, cun trazo rápido, conciso e nervioso, no que latexa a autenticidade. Dá a impresión de que sente de xeito permanente e pinta unicamente en momentos, en instantes. A obra de Guillermo A. Monroy interesou moito nos anos posteriores á súa morte e hoxe figura en museos de Galicia e mais en importantes coleccións institucionais e particulares. Resulta imposible historia-la plástica galega contemporánea, aínda que sexa moi restrinxida a reseña, sen incluírmo-lo seu nome. De contemplarmos esta pintura semella que asistimos a un concerto de Vivaldi.
-Monroy. Cuadernos de Arte Xoven Galego. Vigo, 1984. -Atlántica. Vigo, 1980, Compostela, 1981. Madrid, 1983. -VV. AA.: Monroy. Vigo, Casa das Artes, 1993.
|
|
El color y la síntesis son la clave de la pintura que se convierte en un fluir de múltiples colores, ordenados en una estructura laberíntica siguiendo el impulso creador del artista. Negro, rojo, verde y amarillo se combinan provocando vibraciones imprevistas, en las que late un misticismo interno que la sensibilidad individual de cada uno ha de descubrir.
«Guillermo A. Monroy» Antológica del 9 de febrero al 4 de marzo de 1993, Casa das Artes Vigo.
«Guillermo Monroy» Catálogo de la Antológica p. 48.
A cor e a síntese son as claves da pintura que se converte nun fluír de múltiples cores, ordenadas nunha estructura laberíntica seguindo o creador do artista. Negro, vermello, verde e marelo, combínanse provocando vibracións imprevistas, nas que latexa un misticismo interno que a sensibilidade individual de cada un ha descubrir.
"Guillermo A. Monroy", Antolóxica do 9 de febreiro ó 4 de marzo de 1993, Casa das Artes Vigo.
"Guillermo Monroy", catálogo da Antólóxica páx. 48.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...