| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Ejemplo de la conocida como etapa negra de Tenreiro es está obra que revela su apego a los tonos grises, a los paisajes pintados entre el crepúsculo y la noche.
Describe una naturaleza desolada y triste donde el sol está totalmente oculto. El caos y el desorden es lo más sobresaliente de este escenario que tiene al gris como color predominante, donde no existe el dibujo y domina la tonalidad de la melancolía. La mancha, la pincelada suelta, consiguen reforzar el efecto de tristeza, de espacio desdibujado.
La obra de Tenreiro es tranquila, dominada en todo momento por el paisaje que lo tiene totalmente seducido, pero no un paisaje real, sino anímico y callado que define, como él mismo dice, a su pintura "a media voz, bastante silenciosa y sin grandes pretensiones".
Exemplo da coñecida como etapa negra de Tenreiro é esta obra, que revela o seu apego aos tons grises, ás paisaxes pintadas entre o crepúsculo e a noite.
Describe unha natureza desolada e triste onde o sol está totalmente oculto. O caos e a desorde é o máis sobresaínte deste escenario que ten o gris como cor predominante, onde non existe o debuxo e domina a tonalidade da melancolía. A mancha, a pincelada solta, conseguen reforzar o efecto de tristura, de espacio desdebuxado.
A obra de Tenreiro é tranquila, sobresaíndo en todo momento a paisaxe, que o ten totalmente seducido, pero non unha paisaxe real, senón anímica e calada que define, como el mesmo di, a súa pintura, "a media voz, bastante silenciosa e sen grandes pretensións".
Hijo de un famoso arquitecto y de madre francesa, sigue la carrera paterna que ejercerá en su ciudad natal. Pertenece a esa excepcional generación de herculinos en la que están Labra, Molezún, Lago Rivera, Mampaso. Se titula en la Escuela de Madrid de 1952. Pinta, porque ésa es su verdadera vocación, y obtiene los primeros éxitos en la Bienal Hispanoamericana de La Habana como acuarelista. Se vincula al grupo de la desaparecida Galería Buchholz de Madrid, por los años cincuenta la más avanzada de la pintura en España, y en la que están el prematuramente muerto Carlos Pascual de Lara y el excepcional salmantino Zacarías González. Tenreiro de pasión viajera, recorre Europa, hasta el mundo escandinavo, quizá atraido por formas nuevas en la arquitectura, en las que es figura el finlandés Alvar Aalto. Durante una década, su modo de expresión es la acuarela, aunque lejos del afán virtuosista y al fin tópico, de esta modalidad. Accede al óleo para construir bodegones y paisajes directamente con la materia, en mancha gruesa y definitiva. Realiza exposiciones en diferentes ciudades de España y de Europa. Sus modos son franceses, a lo Derain, Marquet. Gana más prestigio fuera de España que en su propio país, donde tiene un reconocimiento reducido. Expone en Madrid y es elogiado por la crítica más exigente. Su "fauvismo" de ascendencia lírica es de difícil comprensión para un público todavía no desasido de modos muy tradicionales. Destaca en la exposición de artistas coruñeses que se realiza en la galería Kandinsky de Madrid. Caixavigo le hace una muestra antológica en su centro cultural, en 1990, que confirma el gran pintor que Tenreiro es. Sus cuadros llegan a los museos de Galicia y a los de muchas ciudades de Europa, sobre todo de los paises nórdicos, donde está más asentado su prestigio. Tenreiro es un "fauve" sinóptico, de paleta recia y expresiva, en la que dominan rojos, azules, amarillos y negros. Dibuja directamente con el color, aunque debajo haya una estructura sólida y elementalizada. El cromatismo de su pintura es a un tiempo exultante y ponderado. Hay determinados momentos en que arrastra secuelas del cubismo e incide en el expresionismo. Pero siempre desde una visión poética, intimista, de delicada y encantadora belleza, lejos de cualquier afán de testimonio social. Sabe que en pintura importa cómo se pinta, no lo que se pinta, y así elige los objetos más simples o comunes para sus bodegones, esquemáticos de composición y huntuosos, agresivos casi de cromatismo.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: A. Tenreiro. Exposición antológica. Vigo, Caixavigo, 1990. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Moreno Galván, Jose María: Introducción a la pintura española actual. Madrid, Publicaciones Españolas, 1960. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: "Arte", en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976.
Fillo dun famoso arquitecto e de nai francesa, segue o camiño do seu pai, carreira que vai exercer na súa cidade natal. Pertence a esa excepcional xeración de herculinos na que están Labra, Molezún, Lago Rivera, Mampaso. Titúlase na Escola de Madrid en 1952. Pinta porque esa é a súa verdadeira vocación e obtén os primeiros éxitos na Bienal Hispanoamericana da Habana como acuarelista. Vencéllase ó grupo da desaparecida Galería Buchholz de Madrid, polos anos cincuenta a máis avanzada da pintura en España, na que figuran o antetempo morto Carlos Pascual, Pascual de Lara e mailo excepcional salmantino Zacarías González. Tenreiro, de paixón viaxeira, percorre Europa deica o mundo escandinavo, se cadra atraído por formas novas na arquitectura, nas que é figura o finlandés Alvar Alto. Durante unha década o seu modo de expresión é a acuarela, aínda que lonxe do afán virtuosista e, á fin, tópico desa modalidade. Accede ó oleo para construír bodegóns e paisaxes directamente coa materia, con mancha grosa e definida. Realiza exposicións en diferentes cidades de España e mais Europa. Os seus modos son franceses, ó Derain, Marquet. Gaña máis prestixio fóra de España ca no seu propio país, onde ten un íntimo recoñecemento. Expón en Madrid onde o eloxia a crítica máis esixente. O seu "fauvismo" de ascendencia lírica non é doado de entender para un público aínda non desprendido de modos moi tradicionais. Sobresae na exposición de artistas coruñeses que se celebra na galería Kandinsky de Madrid. Caixavigo organízalle unha mostra antolóxica no seu centro cultural en 1990 que o confirma como o grande pintor que é. Os seus cadros chegan ós museos de Galicia e ós de moitas cidades de Europa, sobre todo dos países nórdicos onde está máis asentado o seu prestixio. Tenreiro é un "fauve" sinóptico, de paleta rexa e expresiva na que dominan os vermellos, azuis, amarelos e negros. Debuxa directamente coa cor aínda que debaixo haxa unha estructura sólida e elementalizada. O cromatismo da súa pintura é asemade exultante e ponderado. Hai momentos determinados nos que arrastra secuelas do cubismo e incide no expresionismo, pero sempre dende unha visión poética, intimista, de delicada e suxestiva beleza, lonxe de calquera afán de testemuño social. Sabe que en pintura importa cómo se pinta, non o qué se pinta; elixe, daquela, os obxectos máis simples ou comúns para os seus bodegóns, esquemáticos de composición e untuosos, agresivos case de cromatismo.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: A. Tenreiro. Exposición antolóxica. Vigo, Caixavigo, 1990. -Mon, Fernando: Pintura contemporánea en Galicia. A Coruña, Caixa Galicia, 1987. -Moreno Galván, Jose María: Introducción a la pintura española actual. Madrid, Publicaciones Españolas, 1960. -Campoy, A. M.: Diccionario crítico del Arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973. -Chamoso Lamas, Manuel: "Arte", en Galicia. Barcelona, Edit. Noguer, 1976.
|
|
|
| ||||||||||||
|
Ejemplo de la conocida como etapa negra de Tenreiro es está obra que revela su apego a los tonos grises, a los paisajes pintados entre el crepúsculo y la noche.
Describe una naturaleza desolada y triste donde el sol está totalmente oculto. El caos y el desorden es lo más sobresaliente de este escenario que tiene al gris como color predominante, donde no existe el dibujo y domina la tonalidad de la melancolía. La mancha, la pincelada suelta, consiguen reforzar el efecto de tristeza, de espacio desdibujado.
La obra de Tenreiro es tranquila, dominada en todo momento por el paisaje que lo tiene totalmente seducido, pero no un paisaje real, sino anímico y callado que define, como él mismo dice, a su pintura "a media voz, bastante silenciosa y sin grandes pretensiones".
Exemplo da coñecida como etapa negra de Tenreiro é esta obra, que revela o seu apego aos tons grises, ás paisaxes pintadas entre o crepúsculo e a noite.
Describe unha natureza desolada e triste onde o sol está totalmente oculto. O caos e a desorde é o máis sobresaínte deste escenario que ten o gris como cor predominante, onde non existe o debuxo e domina a tonalidade da melancolía. A mancha, a pincelada solta, conseguen reforzar o efecto de tristura, de espacio desdebuxado.
A obra de Tenreiro é tranquila, sobresaíndo en todo momento a paisaxe, que o ten totalmente seducido, pero non unha paisaxe real, senón anímica e calada que define, como el mesmo di, a súa pintura, "a media voz, bastante silenciosa e sen grandes pretensións".
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...