| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La ría de Pontevedra, con la vista de la Isla de Ons al fondo, se convierte en el enclave adecuado para trasmitir la pasión que el autor sentía por el mar plasmando un mar agresivo, vivo, con identidad. La sensación de masa agua, de naturaleza dinámica que lo inunda todo se intuye en una composición donde es difícil establecer una línea límite entre el cielo y océano. Las formas nacen del pincel y de la selección cromática que transmite el sobresalto de mar encrespado. El color verde-azulado se impone como un tono imposible fruto de la superposición de tonalidades, de la fusión de verdes y de azules, gamas frías que contrastan con la calidez de la tinta agranatada de la zona rocosa. El blanco adquiere un papel primordial porque no es un elemento pasivo sino que actúa, se erige en protagonista al conferir a la marina un aspecto embravecido, al expresar con exactitud la violencia del agua batiendo contra las rocas, consiguiendo que los verdes queden suspendidos para dar paso a la espuma blanca, densa, obtenida mediante el empleo de gouache. La continua investigación técnica y la incansable curiosidad de Rafael Alonso en todo tipo de innovaciones plásticas le permite dominar una pincelada desordenada, enloquecida, que logra captar la brevedad de un instante y reproducir la expiración de miles de gotas de agua.
A ría de Pontevedra, coa vista da Illa de Ons ó fondo, convértese no enclave idóneo para transmitir a paixón do autor polo mar, plasmándoo agresivo, vivo, con identidade. A sensación de masa de auga, de natureza dinámica que o inunda todo intúese nunha composición onde é difícil establecer unha liña límite entre o ceo e o océano. As formas nacen do pincel e da selección cromática que transmite o sobresalto de mar encrechado. A cor verde-azulada imponse como un ton imposible, froito da superposición de tonalidades, da fusión de verdes e azuis, gamas frías que contrastan coa cálida tinta agranatada do penedo. O branco adquire un papel primordial porque non é un elemento pasivo senón que actúa, eríxese en protagonista ó conferirlle á mariña un aspecto embravecido, ó expresar con exactitude a violencia da auga pegando contra as rochas, conseguindo que os verdes queden suspendidos para dar paso á escuma branca, densa, obtida mediante o emprego de gouache. A continua investigación técnica e a incansable curiosidade de Rafael Alonso en todo tipo de innovacións plásticas permítelle dominar unha pincelada desordenada, entolecida, que logra captar a brevidade dun instante e reproducir a expiración de miles de gotas de auga.
La vocación insobornable por la pintura le llevó a abandonar los estudios de Arquitectura, que inició en Madrid en 1946, y en los que es contemporáneo del grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizó su primera exposición en 1947 y desde entonces su obra, principalmente la de acuarelista, técnica en la que es un consumado maestro, se ha extendido por España y Europa. Residió largo tiempo en París, y esa estancia la acusa un período de su pintura, aunque después evolucionó hacia conceptos muchos más personales, especialmente en el paisaje, en el que ha alcanzado una capacidad de síntesis verdaderamente envidiable. Fue galardonado con la medalla de Oro en la primera Bienal de Arte (1970) y en la cuarta Internacional (1980) de Pontevedra, los dos únicos concursos a los que se ha presentado en su vida. Está representado en los museos de Pontevedra y Vigo y tiene obra en numerosos centros y establecimientos públicos de casi toda España. Desde modos tradicionales en el acuarelismo, Alonso fue derivando hacia la pura síntesis, de manera que los objetos representados son esquemas, puros volúmenes insinuados, manchas de enormes dimensiones. Lejos de su técnica la habitual habilidad de la aguada, porque él dibuja directamente con el pincel y en ocasiones una mancha suya cubre buena parte del cuadro. En la pintura de Alonso hay siempre una como descuidada elegancia; un estudiado abandono; la constante sensación de inicios, que son finales, porque en este ámbito de ejecución rapidísima hay una total exigencia y una previa y larga meditación. Las corrientes francesas que siguen el cubismo, y en este mismo movimiento, son las bases de su estética, para resultados inconfundibles. El mar, el campo, el paisaje urbano, los ambientes exóticos o las tierras desnudas de Castilla llegan a sus acuarelas de modo irrepetible. A veces hace ejercicio de realismo exquisito o alardes de dibujo sinoptizado en bodegones y desnudos al óleo, con mancha delgada, desleída, de efectividad absoluta. Ocasionalmente retratista, más que rostros nos da síntesis de vidas, ahondamientos en caracteres, psicologías rotundas.
-Pablos, Francisco:Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Exmo. Ayuntamiento, 1992. -Cuña Novás, Manuel:Tiempo de creación, tiempo de silencio. En catálogo de Grandes Artistas gallegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José:Catálogo de la exposición antológica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo de la Antológica da Casa de Galicia, en febrero de 1993, con la obra reproducida.
A vocación insobornable pola pintura levouno a abandona-los estudios de Arquitectura, que iniciou en Madrid en 1946 e nos que é contemporáneo do grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizou a súa primeira exposición en 1947 e dende aquela a súa obra, sobre todo a de acuarelista, técnico na que é un consumado mestre, esténdese por toda España e Europa. Residiu moito tempo en París e esa estancia acúsaa nun período da súa pintura, aínda que despois evolucionou cara a conceptos moito máis persoais, especialmente na paisaxe, na que acadou unha capacidade de síntese certamente envexable. Foi galardoado coa medalla de ouro na primeira Bienal de Arte (1970) e na cuarta Bienal Internacional (1980) de Pontevedra, os dous únicos concursos ós que se presentou na súa vida. Está representado nos museos de Pontevedra e Vigo e ten obra en numerosos centros e establecementos públicos de case toda España. Desde modos tradicionais no acuarelismo, Alonso foi derivando cara á pura síntese, de xeito que os obxectos representados son esquemas, puros volumes insinuados, manchas de enormes dimensións. Lonxe da súa técnica, a habitual pericia da augada, porque el debuxa directamente co pincel e algunhas veces unha mancha súa cobre boa parte do cadro. Na pintura de Alonso sempre hai unha certa descoidada elegancia, un estudiado abandono, a constante sensación de inicios, que son remates, porque nese eido de execución rapidísima hai unha total esixencia e unha previa e longa meditación. As correntes francesas que seguen o cubismo e mais ese mesmo movemento son as bases da súa estética para resultados inconfundibles. O mar, o campo, a paisaxe urbana, os ambientes exóticos ou as terras espidas de Castela chegan ás súas acuarelas de xeito irrepetible. Ás veces fai exercicios de realismo exquisito ou fachendas de debuxo sinoptizado en bodegóns e nus ó óleo, con mancha delgada, esleída, de efectividade absoluta. Ocasionalmente retratista, máis ca rostros dános sínteses de vidas, afondamentos en caracteres, psicoloxías rotundas.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Concello, 1992. -Cuña Novás, Manuel: Tiempo de creación, tiempo de silencio. No catálogo de grandes artistas galegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José: Catálogo da exposición antolóxica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo da Antolóxica da Casa de Galicia, en febreiro do 1993, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
La ría de Pontevedra, con la vista de la Isla de Ons al fondo, se convierte en el enclave adecuado para trasmitir la pasión que el autor sentía por el mar plasmando un mar agresivo, vivo, con identidad. La sensación de masa agua, de naturaleza dinámica que lo inunda todo se intuye en una composición donde es difícil establecer una línea límite entre el cielo y océano. Las formas nacen del pincel y de la selección cromática que transmite el sobresalto de mar encrespado. El color verde-azulado se impone como un tono imposible fruto de la superposición de tonalidades, de la fusión de verdes y de azules, gamas frías que contrastan con la calidez de la tinta agranatada de la zona rocosa. El blanco adquiere un papel primordial porque no es un elemento pasivo sino que actúa, se erige en protagonista al conferir a la marina un aspecto embravecido, al expresar con exactitud la violencia del agua batiendo contra las rocas, consiguiendo que los verdes queden suspendidos para dar paso a la espuma blanca, densa, obtenida mediante el empleo de gouache. La continua investigación técnica y la incansable curiosidad de Rafael Alonso en todo tipo de innovaciones plásticas le permite dominar una pincelada desordenada, enloquecida, que logra captar la brevedad de un instante y reproducir la expiración de miles de gotas de agua.
A ría de Pontevedra, coa vista da Illa de Ons ó fondo, convértese no enclave idóneo para transmitir a paixón do autor polo mar, plasmándoo agresivo, vivo, con identidade. A sensación de masa de auga, de natureza dinámica que o inunda todo intúese nunha composición onde é difícil establecer unha liña límite entre o ceo e o océano. As formas nacen do pincel e da selección cromática que transmite o sobresalto de mar encrechado. A cor verde-azulada imponse como un ton imposible, froito da superposición de tonalidades, da fusión de verdes e azuis, gamas frías que contrastan coa cálida tinta agranatada do penedo. O branco adquire un papel primordial porque non é un elemento pasivo senón que actúa, eríxese en protagonista ó conferirlle á mariña un aspecto embravecido, ó expresar con exactitude a violencia da auga pegando contra as rochas, conseguindo que os verdes queden suspendidos para dar paso á escuma branca, densa, obtida mediante o emprego de gouache. A continua investigación técnica e a incansable curiosidade de Rafael Alonso en todo tipo de innovacións plásticas permítelle dominar unha pincelada desordenada, entolecida, que logra captar a brevidade dun instante e reproducir a expiración de miles de gotas de auga.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...