| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La costa y el azul del mar vuelven a seducir a Rafael Alonso que invita a la contemplación de una pequeña villa marinera con su puerto enclavado en la ría de Vigo.
El paisaje está retratado desde un punto de vista alto y lejano, lo que permite disfrutar del muelle, del conjunto de casas de arquitectura tradicional agolpadas a orillas del mar y de la panorámica montañosa de fondo. Destaca, como un homenaje a la carpintería de ribera, un oficio prácticamente desaparecido, la presencia del astillero de madera donde se construían las pequeñas embarcaciones.
Reducida a los componentes esenciales, la obra provoca la sensación de ser un apunte, un boceto sin terminar, lo que confiere frescura y movimiento. El autor rechaza la representación y la descripción minuciosa y emplea sin timidez el color blanco otorgándole nuevos valores en función de sus necesidades, agua, aire, embarcaciones, viviendas. La estructura de la composición y de las diferentes formas surge mediante un perfilado de trazo aparentemente simple realizado con tonalidades brillantes.
La pincelada es amplia y rápida, fluye con seguridad y describe secuencias cromáticas entrecortadas llegando, como en el caso del agua, a emplear un pincel seco lo que impide que las tintas se fundan o se disuelvan unas con otras evitando los ritmos continuos y plasmando una realidad fragmentada pero eficaz para acentuar la geometría y la modernidad de la propuesta.
A costa e o azul do mar volven seducir a Rafael Alonso, que invita á contemplación dunha pequena vila costeira co seu peirao enclavado na ría de Vigo.
A paisaxe está retratada desde un punto de vista alto e distante, o que permite gozar do porto, do conxunto de casas de arquitectura tradicional amoreadas á beira do mar e da panorámica montañosa do fondo. Destaca, como unha homenaxe á carpintería de ribeira, un oficio practicamente desaparecido, a presencia do estaleiro de madeira onde se construían as pequenas embarcacións.
Reducida ós compoñentes esenciais, a obra provoca a sensación de ser un apuntamento, un bosquexo sen rematar, o que lle confire frescura e movemento. O autor rexeita a representación e a descrición minuciosa e emprega sen timidez a cor branca, outorgándolle novos valores en función das súas necesidades, auga, aire, embarcacións, vivendas. A estructura da composición e das diferentes formas xorde mediante un perfilado de trazo aparentemente simple realizado con tonalidades brillantes.
A pincelada é ampla e rápida, flúe con seguridade e describe secuencias cromáticas entrecortadas chegando, coma neste caso, a empregar o pincel seco, o que impide que as tintas se fundan ou se disolvan unhas coas outras evitando os ritmos continuos e plasmando unha realidade fragmentada pero eficaz para acentuar a xeometría e a modernidade da proposta.
La vocación insobornable por la pintura le llevó a abandonar los estudios de Arquitectura, que inició en Madrid en 1946, y en los que es contemporáneo del grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizó su primera exposición en 1947 y desde entonces su obra, principalmente la de acuarelista, técnica en la que es un consumado maestro, se ha extendido por España y Europa. Residió largo tiempo en París, y esa estancia la acusa un período de su pintura, aunque después evolucionó hacia conceptos muchos más personales, especialmente en el paisaje, en el que ha alcanzado una capacidad de síntesis verdaderamente envidiable. Fue galardonado con la medalla de Oro en la primera Bienal de Arte (1970) y en la cuarta Internacional (1980) de Pontevedra, los dos únicos concursos a los que se ha presentado en su vida. Está representado en los museos de Pontevedra y Vigo y tiene obra en numerosos centros y establecimientos públicos de casi toda España. Desde modos tradicionales en el acuarelismo, Alonso fue derivando hacia la pura síntesis, de manera que los objetos representados son esquemas, puros volúmenes insinuados, manchas de enormes dimensiones. Lejos de su técnica la habitual habilidad de la aguada, porque él dibuja directamente con el pincel y en ocasiones una mancha suya cubre buena parte del cuadro. En la pintura de Alonso hay siempre una como descuidada elegancia; un estudiado abandono; la constante sensación de inicios, que son finales, porque en este ámbito de ejecución rapidísima hay una total exigencia y una previa y larga meditación. Las corrientes francesas que siguen el cubismo, y en este mismo movimiento, son las bases de su estética, para resultados inconfundibles. El mar, el campo, el paisaje urbano, los ambientes exóticos o las tierras desnudas de Castilla llegan a sus acuarelas de modo irrepetible. A veces hace ejercicio de realismo exquisito o alardes de dibujo sinoptizado en bodegones y desnudos al óleo, con mancha delgada, desleída, de efectividad absoluta. Ocasionalmente retratista, más que rostros nos da síntesis de vidas, ahondamientos en caracteres, psicologías rotundas.
-Pablos, Francisco:Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Exmo. Ayuntamiento, 1992. -Cuña Novás, Manuel:Tiempo de creación, tiempo de silencio. En catálogo de Grandes Artistas gallegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José:Catálogo de la exposición antológica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo de la Antológica da Casa de Galicia, en febrero de 1993, con la obra reproducida.
A vocación insobornable pola pintura levouno a abandona-los estudios de Arquitectura, que iniciou en Madrid en 1946 e nos que é contemporáneo do grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizou a súa primeira exposición en 1947 e dende aquela a súa obra, sobre todo a de acuarelista, técnico na que é un consumado mestre, esténdese por toda España e Europa. Residiu moito tempo en París e esa estancia acúsaa nun período da súa pintura, aínda que despois evolucionou cara a conceptos moito máis persoais, especialmente na paisaxe, na que acadou unha capacidade de síntese certamente envexable. Foi galardoado coa medalla de ouro na primeira Bienal de Arte (1970) e na cuarta Bienal Internacional (1980) de Pontevedra, os dous únicos concursos ós que se presentou na súa vida. Está representado nos museos de Pontevedra e Vigo e ten obra en numerosos centros e establecementos públicos de case toda España. Desde modos tradicionais no acuarelismo, Alonso foi derivando cara á pura síntese, de xeito que os obxectos representados son esquemas, puros volumes insinuados, manchas de enormes dimensións. Lonxe da súa técnica, a habitual pericia da augada, porque el debuxa directamente co pincel e algunhas veces unha mancha súa cobre boa parte do cadro. Na pintura de Alonso sempre hai unha certa descoidada elegancia, un estudiado abandono, a constante sensación de inicios, que son remates, porque nese eido de execución rapidísima hai unha total esixencia e unha previa e longa meditación. As correntes francesas que seguen o cubismo e mais ese mesmo movemento son as bases da súa estética para resultados inconfundibles. O mar, o campo, a paisaxe urbana, os ambientes exóticos ou as terras espidas de Castela chegan ás súas acuarelas de xeito irrepetible. Ás veces fai exercicios de realismo exquisito ou fachendas de debuxo sinoptizado en bodegóns e nus ó óleo, con mancha delgada, esleída, de efectividade absoluta. Ocasionalmente retratista, máis ca rostros dános sínteses de vidas, afondamentos en caracteres, psicoloxías rotundas.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Concello, 1992. -Cuña Novás, Manuel: Tiempo de creación, tiempo de silencio. No catálogo de grandes artistas galegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José: Catálogo da exposición antolóxica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo da Antolóxica da Casa de Galicia, en febreiro do 1993, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
La costa y el azul del mar vuelven a seducir a Rafael Alonso que invita a la contemplación de una pequeña villa marinera con su puerto enclavado en la ría de Vigo.
El paisaje está retratado desde un punto de vista alto y lejano, lo que permite disfrutar del muelle, del conjunto de casas de arquitectura tradicional agolpadas a orillas del mar y de la panorámica montañosa de fondo. Destaca, como un homenaje a la carpintería de ribera, un oficio prácticamente desaparecido, la presencia del astillero de madera donde se construían las pequeñas embarcaciones.
Reducida a los componentes esenciales, la obra provoca la sensación de ser un apunte, un boceto sin terminar, lo que confiere frescura y movimiento. El autor rechaza la representación y la descripción minuciosa y emplea sin timidez el color blanco otorgándole nuevos valores en función de sus necesidades, agua, aire, embarcaciones, viviendas. La estructura de la composición y de las diferentes formas surge mediante un perfilado de trazo aparentemente simple realizado con tonalidades brillantes.
La pincelada es amplia y rápida, fluye con seguridad y describe secuencias cromáticas entrecortadas llegando, como en el caso del agua, a emplear un pincel seco lo que impide que las tintas se fundan o se disuelvan unas con otras evitando los ritmos continuos y plasmando una realidad fragmentada pero eficaz para acentuar la geometría y la modernidad de la propuesta.
A costa e o azul do mar volven seducir a Rafael Alonso, que invita á contemplación dunha pequena vila costeira co seu peirao enclavado na ría de Vigo.
A paisaxe está retratada desde un punto de vista alto e distante, o que permite gozar do porto, do conxunto de casas de arquitectura tradicional amoreadas á beira do mar e da panorámica montañosa do fondo. Destaca, como unha homenaxe á carpintería de ribeira, un oficio practicamente desaparecido, a presencia do estaleiro de madeira onde se construían as pequenas embarcacións.
Reducida ós compoñentes esenciais, a obra provoca a sensación de ser un apuntamento, un bosquexo sen rematar, o que lle confire frescura e movemento. O autor rexeita a representación e a descrición minuciosa e emprega sen timidez a cor branca, outorgándolle novos valores en función das súas necesidades, auga, aire, embarcacións, vivendas. A estructura da composición e das diferentes formas xorde mediante un perfilado de trazo aparentemente simple realizado con tonalidades brillantes.
A pincelada é ampla e rápida, flúe con seguridade e describe secuencias cromáticas entrecortadas chegando, coma neste caso, a empregar o pincel seco, o que impide que as tintas se fundan ou se disolvan unhas coas outras evitando os ritmos continuos e plasmando unha realidade fragmentada pero eficaz para acentuar a xeometría e a modernidade da proposta.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...