| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
El bodegón es un tema recurrente en la poética de Rafael Alonso revelándose como un excelente vehículo para abordar el estudio de diferentes naturalezas, flores, frutas, agua, paisaje... siendo constantes los cambios a lo largo de los años que presentan, según Beatriz de San Ildefonso, "la evolución propia de su estilo, encaminado siempre hacia la búsqueda de formas más simplificadas". La disposición habitual consiste en presentar un jarrón con flores y unas frutas ante una ventana abierta al mar. En este caso, el entorno elegido para el bodegón es una recreación de una vista de Mougás, en Oia. En un primer plano, sobre el alfeizar, sitúa un cesto con mazorcas y un florero que dan paso a los campos cultivados que mueren en el azul del Atlántico. Finalmente, surge el cielo en delicados tonos celeste y rosados. La estructura de la escena permite adivinar la futura tendencia hacia las composiciones planas ya evidente en la confusión de los diferentes planos de profundidad. La valoración del color está presente en una obra rica donde los campos, un collage de diferentes tonalidades están, en muchos casos, definidos mediante una amplia pincelada que esquematiza las formas convirtiendo, a su vez, a los almiares en simples triángulos y a las mazorcas en una sucesión de puntos de un dorado intenso. Dominan los cálidos, los amarillos, los naranjas que contrastan con los azules del mar y del cielo. El blanco no ha adquirido todavía la importancia que tendrá más tarde y es un recurso más en manos del artista que gracias al no color capta frescura de los ajos, el brillo de la cerámica y la alegría de la luz.
O bodegón, tema recorrente na poética de Rafael Alonso, revélase como un excelente vehículo para abordar o estudio de diferentes naturezas, flores, froitas, auga, paisaxe... e constantes son os cambios ó longo dos anos, que presentan, segundo Beatriz de San Ildefonso, "a evolución propia do seu estilo, encamiñado sempre cara á busca de formas máis simplificadas". A disposición habitual consiste en presentar un floreiro con flores e unhas froitas ante una fiestra aberta ó mar. Neste caso, o contorno elixido para o bodegón é unha recreación dunha vista de Mougás, en Oia. Nun primeiro plano, sobre o peitoril, sitúa un cesto con mazarocas e un floreiro, que dan paso ós campos cultivados que morren no azul do Atlántico. Finalmente, xorde o ceo en delicados tons celeste e rosados. A estructura da escena permite adiviñar a futura tendencia cara ás composicións planas, xa evidente na confusión dos diferentes planos de profundidade. A valoración da cor está presente nunha obra rica onde os campos, un collage de diferentes tonalidades están, en moitos casos, definidos mediante unha ampla pincelada que esquematiza as formas convertendo, á súa vez, os palleiros en simples triángulos e as mazarocas nunha sucesión de puntos dun dourado intenso. Dominan os cálidos, os amarelos, os laranxas, que contrastan cos azuis do mar e do ceo. O branco non adquiriu aínda a importancia que terá máis tarde e é un recurso máis en mans do artista que gracias á non cor capta a frescura dos allos, o brillo da cerámica e a alegría da luz.
La vocación insobornable por la pintura le llevó a abandonar los estudios de Arquitectura, que inició en Madrid en 1946, y en los que es contemporáneo del grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizó su primera exposición en 1947 y desde entonces su obra, principalmente la de acuarelista, técnica en la que es un consumado maestro, se ha extendido por España y Europa. Residió largo tiempo en París, y esa estancia la acusa un período de su pintura, aunque después evolucionó hacia conceptos muchos más personales, especialmente en el paisaje, en el que ha alcanzado una capacidad de síntesis verdaderamente envidiable. Fue galardonado con la medalla de Oro en la primera Bienal de Arte (1970) y en la cuarta Internacional (1980) de Pontevedra, los dos únicos concursos a los que se ha presentado en su vida. Está representado en los museos de Pontevedra y Vigo y tiene obra en numerosos centros y establecimientos públicos de casi toda España. Desde modos tradicionales en el acuarelismo, Alonso fue derivando hacia la pura síntesis, de manera que los objetos representados son esquemas, puros volúmenes insinuados, manchas de enormes dimensiones. Lejos de su técnica la habitual habilidad de la aguada, porque él dibuja directamente con el pincel y en ocasiones una mancha suya cubre buena parte del cuadro. En la pintura de Alonso hay siempre una como descuidada elegancia; un estudiado abandono; la constante sensación de inicios, que son finales, porque en este ámbito de ejecución rapidísima hay una total exigencia y una previa y larga meditación. Las corrientes francesas que siguen el cubismo, y en este mismo movimiento, son las bases de su estética, para resultados inconfundibles. El mar, el campo, el paisaje urbano, los ambientes exóticos o las tierras desnudas de Castilla llegan a sus acuarelas de modo irrepetible. A veces hace ejercicio de realismo exquisito o alardes de dibujo sinoptizado en bodegones y desnudos al óleo, con mancha delgada, desleída, de efectividad absoluta. Ocasionalmente retratista, más que rostros nos da síntesis de vidas, ahondamientos en caracteres, psicologías rotundas.
-Pablos, Francisco:Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco:Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Exmo. Ayuntamiento, 1992. -Cuña Novás, Manuel:Tiempo de creación, tiempo de silencio. En catálogo de Grandes Artistas gallegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José:Catálogo de la exposición antológica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo de la Antológica da Casa de Galicia, en febrero de 1993, con la obra reproducida.
A vocación insobornable pola pintura levouno a abandona-los estudios de Arquitectura, que iniciou en Madrid en 1946 e nos que é contemporáneo do grupo coruñés de Labra, Tenreiro, Molezún. Realizou a súa primeira exposición en 1947 e dende aquela a súa obra, sobre todo a de acuarelista, técnico na que é un consumado mestre, esténdese por toda España e Europa. Residiu moito tempo en París e esa estancia acúsaa nun período da súa pintura, aínda que despois evolucionou cara a conceptos moito máis persoais, especialmente na paisaxe, na que acadou unha capacidade de síntese certamente envexable. Foi galardoado coa medalla de ouro na primeira Bienal de Arte (1970) e na cuarta Bienal Internacional (1980) de Pontevedra, os dous únicos concursos ós que se presentou na súa vida. Está representado nos museos de Pontevedra e Vigo e ten obra en numerosos centros e establecementos públicos de case toda España. Desde modos tradicionais no acuarelismo, Alonso foi derivando cara á pura síntese, de xeito que os obxectos representados son esquemas, puros volumes insinuados, manchas de enormes dimensións. Lonxe da súa técnica, a habitual pericia da augada, porque el debuxa directamente co pincel e algunhas veces unha mancha súa cobre boa parte do cadro. Na pintura de Alonso sempre hai unha certa descoidada elegancia, un estudiado abandono, a constante sensación de inicios, que son remates, porque nese eido de execución rapidísima hai unha total esixencia e unha previa e longa meditación. As correntes francesas que seguen o cubismo e mais ese mesmo movemento son as bases da súa estética para resultados inconfundibles. O mar, o campo, a paisaxe urbana, os ambientes exóticos ou as terras espidas de Castela chegan ás súas acuarelas de xeito irrepetible. Ás veces fai exercicios de realismo exquisito ou fachendas de debuxo sinoptizado en bodegóns e nus ó óleo, con mancha delgada, esleída, de efectividade absoluta. Ocasionalmente retratista, máis ca rostros dános sínteses de vidas, afondamentos en caracteres, psicoloxías rotundas.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo. Concello, 1992. -Cuña Novás, Manuel: Tiempo de creación, tiempo de silencio. No catálogo de grandes artistas galegos. Rafael Alonso, Vigo, Caixavigo, 1987. -Ruibal, José: Catálogo da exposición antolóxica. Pontevedra, 1990. -20 años de arte en Pontevedra. Diputación Provincial, 1989. -A. Bonet Correa e M. Cuña Novás ARafael Alonso, catálogo da Antolóxica da Casa de Galicia, en febreiro do 1993, coa obra reproducida.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
El bodegón es un tema recurrente en la poética de Rafael Alonso revelándose como un excelente vehículo para abordar el estudio de diferentes naturalezas, flores, frutas, agua, paisaje... siendo constantes los cambios a lo largo de los años que presentan, según Beatriz de San Ildefonso, "la evolución propia de su estilo, encaminado siempre hacia la búsqueda de formas más simplificadas". La disposición habitual consiste en presentar un jarrón con flores y unas frutas ante una ventana abierta al mar. En este caso, el entorno elegido para el bodegón es una recreación de una vista de Mougás, en Oia. En un primer plano, sobre el alfeizar, sitúa un cesto con mazorcas y un florero que dan paso a los campos cultivados que mueren en el azul del Atlántico. Finalmente, surge el cielo en delicados tonos celeste y rosados. La estructura de la escena permite adivinar la futura tendencia hacia las composiciones planas ya evidente en la confusión de los diferentes planos de profundidad. La valoración del color está presente en una obra rica donde los campos, un collage de diferentes tonalidades están, en muchos casos, definidos mediante una amplia pincelada que esquematiza las formas convirtiendo, a su vez, a los almiares en simples triángulos y a las mazorcas en una sucesión de puntos de un dorado intenso. Dominan los cálidos, los amarillos, los naranjas que contrastan con los azules del mar y del cielo. El blanco no ha adquirido todavía la importancia que tendrá más tarde y es un recurso más en manos del artista que gracias al no color capta frescura de los ajos, el brillo de la cerámica y la alegría de la luz.
O bodegón, tema recorrente na poética de Rafael Alonso, revélase como un excelente vehículo para abordar o estudio de diferentes naturezas, flores, froitas, auga, paisaxe... e constantes son os cambios ó longo dos anos, que presentan, segundo Beatriz de San Ildefonso, "a evolución propia do seu estilo, encamiñado sempre cara á busca de formas máis simplificadas". A disposición habitual consiste en presentar un floreiro con flores e unhas froitas ante una fiestra aberta ó mar. Neste caso, o contorno elixido para o bodegón é unha recreación dunha vista de Mougás, en Oia. Nun primeiro plano, sobre o peitoril, sitúa un cesto con mazarocas e un floreiro, que dan paso ós campos cultivados que morren no azul do Atlántico. Finalmente, xorde o ceo en delicados tons celeste e rosados. A estructura da escena permite adiviñar a futura tendencia cara ás composicións planas, xa evidente na confusión dos diferentes planos de profundidade. A valoración da cor está presente nunha obra rica onde os campos, un collage de diferentes tonalidades están, en moitos casos, definidos mediante unha ampla pincelada que esquematiza as formas convertendo, á súa vez, os palleiros en simples triángulos e as mazarocas nunha sucesión de puntos dun dourado intenso. Dominan os cálidos, os amarelos, os laranxas, que contrastan cos azuis do mar e do ceo. O branco non adquiriu aínda a importancia que terá máis tarde e é un recurso máis en mans do artista que gracias á non cor capta a frescura dos allos, o brillo da cerámica e a alegría da luz.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...