| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La contemporaneidad del papel de periódico sirve como base para que el autor despliegue su particular visión del mundo, de su entorno cercano que es Vigo, ciudad atlántica, dinámica y cambiante. El puerto olívico se concibe sobre el fondo impreso que le otorga un carácter diferencial, innovador, superando el tratamiento convencional del tema. Semioculto por la atmósfera gris líquida, opaca, que se extiende como una bruma plomiza, la visión del muelle se altera con la disposición del cableado que introduce el componente de la modernidad. La proximidad del núcleo urbano, del espacio densamente poblado refuerza la impresión de profundidad, convirtiendo a la zona portuaria en un escenario de confusiones donde los mástiles, las embarcaciones, la arquitectura conforman un todo de ritmos envolventes. La obra disfruta de la precisión de la pincelada que discurre sobre el soporte beneficiándose del juego de manchas, del gesto medido que impone un ritmo rápido, dinámico, casi desaliñado. El cromatismo neutro de grises y blancos inunda toda la pieza seduciendo con una mirada irreal, transparente y, al tiempo, llena de fuerza y de luz donde las ondas cariñosas del agua bailan en una paleta de plateados acompañados por la calidez de amarillos y rosados que ofrecen esa permanente sensación de luminosidad tamizada por la niebla.
A contemporaneidade do papel de periódico serve como base para que o autor despregue a súa particular visión do mundo, do seu contorno próximo, que é Vigo, cidade atlántica, dinámica e cambiante. O porto olívico preséntase sobre o fondo impreso que lle outorga un carácter diferencial, innovador, superando o tratamento convencional do tema. Semioculto pola atmosfera gris líquida, opaca, que se estende coma unha bruma pesada, a visión do peirao altérase coa disposición do cableado que introduce o compoñente da modernidade. A proximidade do núcleo urbano, do espacio densamente poboado reforza a impresión de profundidade convertendo a zona portuaria nun escenario de confusións onde os mastros, as embarcacións, a arquitectura conforman un todo de ritmos envolventes. A obra goza da precisión da pincelada que discorre sobre o soporte beneficiándose do xogo de manchas, do xesto medido que impón un ritmo rápido, dinámico, case desaliñado. O cromatismo neutro de grises e brancos inunda toda a peza seducindo cunha mirada irreal, transparente e, ó tempo, chea de forza e de luz onde as ondas cariñosas da auga brillan nunha paleta de prateados acompañados pola calidez de amarelos e rosados que ofrecen esa permanente sensación de luminosidade barutada pola néboa.
Comenzará a dibujar casi instintivamente, a muy temprana edad, probablemente alentado por su padre, buen dibujante, poeta, persona de acusado espíritu artístico. No obstante, se considera autodidacto. Su inicial participación en muestras de arte la hizo en la denominada Arte Xoven Galega, en Vigo, y al ser seleccionado entre una amplísima concurrencia de noveles se sintió estimulado a continuar pintando. Se vincula al colectivo Assi, reunión de artistas jóvenes en el barrio antiguo vigués, con el que celebra su primera exposición individual en 1992. Inquieto, sigue buscando modos de darse a conocer y participa en certámenes en toda Galicia y salta a Portugal. Envía obra a concursos de Granada y Toledo. Entre tanto, prosigue sus muestras personales, en Vigo, Madrid, A Coruña, Tui, Pontevedra y Ourense. Su pintura forma parte de colecciones institucionales de Galicia, Madrid, Ourense, Pontevedra y Portugal. Le atrae el mural, que realiza, con su peculiar dinamicidad y cromatismo casi exultante, en establecimientos públicos, de alguno de los cuales llega a ser emblemático. Antes de centrarse en un expresionismo sinóptico, que va desnudando progresivamente, en busca de una esquematicidad muy lírica, pasa por etapas de pura abstracción en las que le preocupa la materia. Se aproxima al "pop", si bien desde una tradición dilatada que puede tener raíces en Goya y continúa en en artistas tan diversos como Turner, los post impresionistas, especialmente Cezánne, Chagall y los expresionistas alemanes de entreguerras, en concreto Grosz, aunque en definitiva está muy lejos de la acritud casi cáustica del germánico. Indudablemente, el mundo del "comic" está presente en la obra de este artista vigués, aunque como punto de partida, para expresiones en las que late un barroquismo de signo vitralista, tarea que aún no ha acometido, pero en la que sin duda lograría expresiones muy personales, ya que sus ámbitos están como compartimentados en el conjunto firme, abigarrado, casi avasallador de sus superficies planas, en azules, carmines, amarillos, contorneados por líneas negras de trazo muy firme. Con frecuencia, inscribe en esos grafismos objetos determinados y concretos, a modo de imaginarios "collages". Late en la pintura de Freijeiro, y a veces está explícita, una intención social y hasta planfletaria, sin que por ello se quede en la mera anécdota. Ironía, sugerencia caricaturesca, sí, pero anegada al fin de ternura, de amabilidad. Sus seres son esquemáticos, de miradas ausentes o alucinadas, y sus paisajes llegan al frontalismo muralista de manera deliberada, anegante, como en la gran pintura mejicana. En sus últimas muestras ha presentado bodegones en los que esa densidad definidora está superada, para ser mucho más esquemático, acentuando su lirismo implícito, con la referencia de Matisse.
-Costa Magalhâes, J.: Catálogo de la muestra en Caixavigo. 1998. -Alonso, Eliseo: Presentación del cuaderno Freijeiro. 1993. 1060. Frugívoros (1996) 57,2 x 84 cm. Acrílico/tela (Inv. 1072)
Comeza a debuxar case instintivamente, a moi temperá idade, probablemente alentado polo seu pai, bo debuxante, poeta, persona de acusado espírito artístico. Non obstante, considérase autodidacta. A súa inicial participación en mostras de arte fíxoa na denominada Arte Xoven Galega, en Vigo, e ó ser seleccionado entre unha amplísima concorrencia de noveis sentiuse estimulado a continuar pintando. Vencéllase ó colectivo Assi, reunión de artistas novos no barrio antigo vigués, co que leva a cabo a súa primeira exposición individual en 1992. Inquedo, segue a buscar modos de darse a coñercer e participa en certames en toda Galicia e salta a Portugal. Envía obra a concursos de Granada e Toledo. Entre tanto, prosegue as súas mostras persoais, en Vigo, Madrid, A Coruña, Tui, Pontevedra e Ourense. A súa pintura forma parte de coleccións institucionais de Galicia, Madrid, Ourense, Pontevedra e Portugal. Atráelle o mural, que realiza, coa súa peculiar dinamicidade e cromatismo case exultante, en establementos públicos; dalgún deles chega a ser emblemático. Antes de centrarse nun expresionismo sinóptico, que vai nuando progresivamente, na busca dunha esquematicidade moi lírica, pasa por etapas de pura abstracción nas que lle preocupa a materia. Aproxímase ó "Pop", se ben unha tradición dilatada que pode ter raíces en Goya e continúa en artistas tan diversos como Turner, os postimpresionistas, especialmente Cezánne. Chagall e os expresionistas alemáns de entreguerras, en concreto Grosz, aínda que en definitiva estea moi lonxe da acritude case cáustica do xermano. Indubidablemente, o mundo do “comic” está presente na obra deste artista vigués, aínda que como punto de partida, para expresións nas que latexa un barroquismo de signo vitralista, tarefa que aínda non acometeu, pero na que sen dúbida acadaría expresións moi persoais, xa que nos seus ámbitos están como compartimentados no conxunto firme, abigarrado, case avasallador das súas superficies planas, en azuis, carmíns, marelos, contorneados por liñas negras de trazo moi firme. A cotío, inscribe neses grafismos obxectos determinados e concretos, a modo de imaxinarias "colaxes". Latexa na pintura de Freijeiro, e ás veces está explícita unha intención social e ata panfletaria, sen que por isto se quede na mera anécdota. Ironía, suxestión caricaturesca, si, pero anegada de tenrura, de amabilidade. Os seus seres son esquemáticos, de miradas ausentes ou alucinados, e as súas paisaxes chegan ó frontalismo muralista de maneira deliberada, anegante, como na gran pintura mexicana. Nas súas últimas mostras presentou bodegóns nos que esa densidade definidora está superada, para ser moito máis esquemático, acentuando o seu lirismo implícito, coa referencia de Matisse.
- Reproducido no catálogo da exposición de Madrid do 96. - Costa Maglhaes, J.: Catálogo da mostra en Caixavigo. 1998. - Alonso, Eliseo: Presentación del cuaderno Freijeiro. 1993.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
La contemporaneidad del papel de periódico sirve como base para que el autor despliegue su particular visión del mundo, de su entorno cercano que es Vigo, ciudad atlántica, dinámica y cambiante. El puerto olívico se concibe sobre el fondo impreso que le otorga un carácter diferencial, innovador, superando el tratamiento convencional del tema. Semioculto por la atmósfera gris líquida, opaca, que se extiende como una bruma plomiza, la visión del muelle se altera con la disposición del cableado que introduce el componente de la modernidad. La proximidad del núcleo urbano, del espacio densamente poblado refuerza la impresión de profundidad, convirtiendo a la zona portuaria en un escenario de confusiones donde los mástiles, las embarcaciones, la arquitectura conforman un todo de ritmos envolventes. La obra disfruta de la precisión de la pincelada que discurre sobre el soporte beneficiándose del juego de manchas, del gesto medido que impone un ritmo rápido, dinámico, casi desaliñado. El cromatismo neutro de grises y blancos inunda toda la pieza seduciendo con una mirada irreal, transparente y, al tiempo, llena de fuerza y de luz donde las ondas cariñosas del agua bailan en una paleta de plateados acompañados por la calidez de amarillos y rosados que ofrecen esa permanente sensación de luminosidad tamizada por la niebla.
A contemporaneidade do papel de periódico serve como base para que o autor despregue a súa particular visión do mundo, do seu contorno próximo, que é Vigo, cidade atlántica, dinámica e cambiante. O porto olívico preséntase sobre o fondo impreso que lle outorga un carácter diferencial, innovador, superando o tratamento convencional do tema. Semioculto pola atmosfera gris líquida, opaca, que se estende coma unha bruma pesada, a visión do peirao altérase coa disposición do cableado que introduce o compoñente da modernidade. A proximidade do núcleo urbano, do espacio densamente poboado reforza a impresión de profundidade convertendo a zona portuaria nun escenario de confusións onde os mastros, as embarcacións, a arquitectura conforman un todo de ritmos envolventes. A obra goza da precisión da pincelada que discorre sobre o soporte beneficiándose do xogo de manchas, do xesto medido que impón un ritmo rápido, dinámico, case desaliñado. O cromatismo neutro de grises e brancos inunda toda a peza seducindo cunha mirada irreal, transparente e, ó tempo, chea de forza e de luz onde as ondas cariñosas da auga brillan nunha paleta de prateados acompañados pola calidez de amarelos e rosados que ofrecen esa permanente sensación de luminosidade barutada pola néboa.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...