| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La obra de Laxeiro en los años setenta está llena de vitalidad y energía retomando influencias y experiencias de épocas anteriores. Su serie de retablos recoge su mitología particular y demuestra su interés por la fragmentación del espacio compositivo, fabulando mundos con una pincelada rápida e impulsiva, casi automática. En ellos, el autor ofrece una mirada personal que recuerda a las creaciones de Goya e incluso de Saura, a un mundo mágico y místico a la vez. La obra-retablo se estructura en cuatro cuerpos horizontales, destacando el central mucho más ancho. La parte superior se divide en tres recuadros. En los extremos figuran dos personajes femeninos recortados y adaptados al marco al igual que las esculturas de los frontones griegos. La zona principal presenta a una imagen femenina desnuda, flanqueada por dos ángeles, que ocupa prácticamente toda la composición flotando en un espacio indeterminado. Las referencias a temas marinos o cristianos son evidentes en el tercer cuerpo dividido en dos partes, distinguiéndose en el de la derecha anclas, peces... Finalmente, el cuerpo inferior aparece presidido por una hilarante cabeza rodeada de cruces y otros símbolos propios de la iconografía del autor. La dualidad es el componente esencial en una obra compleja, donde se combina la mancha y el vacío, la figuración y la abstracción, el trasmundo con iconos de la imaginería cristiana. Las figuras están delimitadas por gruesas líneas negras y su presencia se completa con signos, grafías que responden, en palabras de Antón Castro a, rasgos de una pintura jeroglífica como conclusión de un proceso o de un ciclo conceptual. La abstracción y simplificación en la obra es un ejemplo de la evolución del artista, creador puro en constante evolución e introspección en sí mismo, habitante de un mundo personal al que vuelve mil veces otorgando en cada ocasión una mirada nueva y sorprendente.
A obra de Laxeiro nos anos setenta está chea de vitalidade e de enerxía retomando influencias e experiencias de épocas anteriores. A serie de retablos recolle a súa mitoloxía particular e amosa o seu interese pola fragmentación do espacio compositivo, fabulando mundos cunha pincelada rápida e impulsiva, case automática. Neles, o autor ofrece unha mirada persoal que recorda as creacións de Goya e incluso Saura, a un mundo máxico e místico á vez. A obra-retablo estructúrase en catro corpos horizontais, destacando o central, moito máis ancho. A parte superior divídese en tres recadros. Nos extremos figuran dúas personaxes femininas recortadas e adaptadas ó marco ó xeito das esculturas dos frontóns gregos. A zona principal presenta unha imaxe feminina espida, flanqueada por dous anxos, que ocupa practicamente toda a composición flotando nun espacio indeterminado. As referencias a temas mariñeiros ou cristiáns son evidentes no terceiro corpo, dividido en dúas partes, distinguíndose no da dereita áncoras, peixes... Finalmente, o corpo inferior aparece presidido por unha hilarante cabeza rodeada de cruces e outros símbolos propios da iconografía do autor. A dualidade é a compoñente esencial dunha obra complexa, onde se combina a mancha e o vacío, a figuración e a abstracción, o trasmundo con iconos da imaxinería cristiá. As figuras están delimitadas por grosas liñas negras e a súa presencia complétase con signos, grafías que responden, en palabras de Antón Castro, a rasgos dunha pintura xeroglífica como conclusión dun proceso ou dun ciclo conceptual. A abstracción e simplificación na obra é un exemplo da evolución do artista, creador puro en constate evolución e introspección en si mesmo, habitante dun mundo persoal ó que volve mil veces outorgando en cada ocasión unha mirada nova e sorprendente.
El seudónimo con que siempre firmó sus obras José Otero Abeledo ha hecho que su verdadero nombre quede relegado a la intimidad, puesto que ese gentilicio lo ha internacionalizado el artista. Cuenta Laxeiro que los primeros estímulos los recibió de una maestra de su ámbito rural infantil, que siempre recuerda con emoción. Casi autodidacta, apenas recibió clases de dibujo en la Escuela de Artes y Oficios de Vigo. Emigró a Cuba, con sus padres, y allí trabajó en tareas artesanales que iban acercándole al arte, desde el grabado a la vidriería. Vive en Galicia una existencia bohemia y alegre, y su presencia en cafés y tabernas de Vigo es constante hasta los años cincuenta, en que de nuevo se marcha a América, para residir bastantes años en Buenos Aires, donde realiza una amplísima obra. Regresa de nuevo a España y trabaja en Madrid y en Vigo, donde ha transcurrido la mayor parte de su dilatada existencia. Poco amigo de certámenes, apenas posee otros galardones que la Medalla de la Bienal de Pontevedra. Cuenta con museo propio, sala monográfica en el de Castrelos de Vigo y amplia representación en todos los de Galicia, así como en numerosas colecciones privadas de España y América. Laxeiro es imaginativo, fantástico, irónico y hasta mordaz. El folklorismo esperpéntico de su infancia rural lo ha sublimizado mil veces en su pintura, que podría dividirse en tres claras etapas: la inicial, apegada a esos mundos de ensoñación, de barroquismo exultante, siempre en paleta sobria de tierras y ocres; la segunda, probablemente la más intensa y personal, donde el negro y el carmín se enseñorean de las telas, en escenas igualmente barroquizadas, pero más sobrias, alternando lo folklórico y lo religioso, desde una visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente su artista más admirado, en las que la ferocidad y la ternura maridan, hasta iniciar lo esperpéntico, dicho sea como incondicional elogio. La tercera etapa le acerca a modos postcubistas, de clara raiz picassiana, en la que esquematiza su fácil y a veces prodigioso dibujo, a base de figuras silueteadas, con línea de caprichoso grafismo quebrado y colores planos e intensos, siempre con el negro como dominante. Laxeiro es ya, por derecho propio, uno de los artistas importantes de la pintura gallega contemporánea, de aprecio generalizado hasta casi la mitificación. Caixavigo tiene de este pintor una representación excepcional, puesto que el lote procede de una colección particular cuyo antiguo propietario, amigo íntimo y protector del artista, no sólo pudo escoger lo mejor de Laxeiro, sino que el propio pintor, entrañable para la amistad, le entregó lo más sobresaliente de su amplia producción a lo largo de bastantes años. Una muestra antológica exigente de Laxeiro no podría prescindir de algunos cuadros de la colección Caixavigo, aunque esté muy bien representado en los museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excmo. Ayuntamiento,1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antológica de la Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
O pseudónimo co que sempre asinou as súas obras José Otero Abeledo fixo que o seu verdadeiro nome quede relegado á intimidade, posto que o artista internacionalizou ese xentilicio. Conta Laxeiro que os primeiros estímulos os recibiu dunha mestra do seu ámbito rural infantil, que sempre lembra con emoción. Case autodidacta, a penas foi ás clases de debuxo na Escola de Artes e oficios de Vigo. Emigrou a Cuba, con seus pais, e alí traballou en tarefas artesanais que o ían achegando á arte, dende o gravado á vidrería. Vive en Galicia unha existencia bohemia e alegre, e a súa presencia en cafés e tabernas de Vigo é constante ata os anos cincuenta, en que marcha de novo a América, para residir bastantes anos en Bos Aires, onde realiza unha amplísima obra. Regresa de novo a España e traballa en Madrid e mais en Vigo, onde transcorreu a meirande parte da súa dilatada existencia. Pouco amigo de certames, a penas posúe outros galardóns cá medalla da Bienal de Pontevedra. Conta con museo propio, sala monográfica no de Castrelos de Vigo e unha ampla representación en tódolos de Galicia, así como en numerosas coleccións privadas de España e América. Laxeiro é imaxinativo, fantástico, irónico e ata mordaz. O folclorismo esperpéntico da súa nenez rural sublimouno mil veces na súa pintura, que se podería dividir en tres etapas claras: a inicial, apegada a eses mundos de fantasía, de barroquismo exultante, sempre cunha paleta sobria de terras e ocres; a segunda, probablemente a máis intensa e persoal, onde o negro e o carmín se enseñorean das teas, en escenas igualmente barroquizadas pero máis sobrias alternando o folclórico e o relixioso, desde unha visión personalísima, vagamente relacionable con Rembrandt, probablemente o seu artista máis admirado, nas que a ferocidade e a tenrura se xuntan ata inicia-lo esperpéntico, dito sexa como incondicional eloxio. A terceira etapa achégao a modos poscubistas, de clara raíz picassiana, na que esquematiza o seu doado e ás veces prodixioso debuxo, a base de figuras silueteadas, cunha liña de caprichoso grafismo fendido e cores planas e intensas, sempre co negro como dominante. Laxeiro é xa, por propio dereito, un dos artistas importantes da pintura galega contemporánea, cun aprecio xeneralizado ata case a mitificación. Caixavigo ten deste pintor unha representación excepcional, posto que o lote procede dunha colección particular da que o seu antigo propietario, amigo íntimo e protector do artista, non só puido escolle-lo mellor de Laxeiro, senón que o propio pintor, entrañable para a amizade, lle entregou o máis sobresaínte da súa ampla producción ó longo de bastantes anos. Unha mostra antolóxica esixente de Laxeiro non poderá prescindir dalgúns cadros da colección Caixavigo, aínda que estea moi ben representado nos museos de Galicia.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Laxeiro. A Coruña, Edit. Atlántico, 1981. -Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Concello, 1992. -Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951. -Castro, X. A.: Antolóxica da Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial, 1985. -Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1970. -Gran Enciclopedia Gallega. -Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Edic., 1973.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La obra de Laxeiro en los años setenta está llena de vitalidad y energía retomando influencias y experiencias de épocas anteriores. Su serie de retablos recoge su mitología particular y demuestra su interés por la fragmentación del espacio compositivo, fabulando mundos con una pincelada rápida e impulsiva, casi automática. En ellos, el autor ofrece una mirada personal que recuerda a las creaciones de Goya e incluso de Saura, a un mundo mágico y místico a la vez. La obra-retablo se estructura en cuatro cuerpos horizontales, destacando el central mucho más ancho. La parte superior se divide en tres recuadros. En los extremos figuran dos personajes femeninos recortados y adaptados al marco al igual que las esculturas de los frontones griegos. La zona principal presenta a una imagen femenina desnuda, flanqueada por dos ángeles, que ocupa prácticamente toda la composición flotando en un espacio indeterminado. Las referencias a temas marinos o cristianos son evidentes en el tercer cuerpo dividido en dos partes, distinguiéndose en el de la derecha anclas, peces... Finalmente, el cuerpo inferior aparece presidido por una hilarante cabeza rodeada de cruces y otros símbolos propios de la iconografía del autor. La dualidad es el componente esencial en una obra compleja, donde se combina la mancha y el vacío, la figuración y la abstracción, el trasmundo con iconos de la imaginería cristiana. Las figuras están delimitadas por gruesas líneas negras y su presencia se completa con signos, grafías que responden, en palabras de Antón Castro a, rasgos de una pintura jeroglífica como conclusión de un proceso o de un ciclo conceptual. La abstracción y simplificación en la obra es un ejemplo de la evolución del artista, creador puro en constante evolución e introspección en sí mismo, habitante de un mundo personal al que vuelve mil veces otorgando en cada ocasión una mirada nueva y sorprendente.
A obra de Laxeiro nos anos setenta está chea de vitalidade e de enerxía retomando influencias e experiencias de épocas anteriores. A serie de retablos recolle a súa mitoloxía particular e amosa o seu interese pola fragmentación do espacio compositivo, fabulando mundos cunha pincelada rápida e impulsiva, case automática. Neles, o autor ofrece unha mirada persoal que recorda as creacións de Goya e incluso Saura, a un mundo máxico e místico á vez. A obra-retablo estructúrase en catro corpos horizontais, destacando o central, moito máis ancho. A parte superior divídese en tres recadros. Nos extremos figuran dúas personaxes femininas recortadas e adaptadas ó marco ó xeito das esculturas dos frontóns gregos. A zona principal presenta unha imaxe feminina espida, flanqueada por dous anxos, que ocupa practicamente toda a composición flotando nun espacio indeterminado. As referencias a temas mariñeiros ou cristiáns son evidentes no terceiro corpo, dividido en dúas partes, distinguíndose no da dereita áncoras, peixes... Finalmente, o corpo inferior aparece presidido por unha hilarante cabeza rodeada de cruces e outros símbolos propios da iconografía do autor. A dualidade é a compoñente esencial dunha obra complexa, onde se combina a mancha e o vacío, a figuración e a abstracción, o trasmundo con iconos da imaxinería cristiá. As figuras están delimitadas por grosas liñas negras e a súa presencia complétase con signos, grafías que responden, en palabras de Antón Castro, a rasgos dunha pintura xeroglífica como conclusión dun proceso ou dun ciclo conceptual. A abstracción e simplificación na obra é un exemplo da evolución do artista, creador puro en constate evolución e introspección en si mesmo, habitante dun mundo persoal ó que volve mil veces outorgando en cada ocasión unha mirada nova e sorprendente.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...