| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
Un hombre de pie, con la cabeza cubierta por una gorra, da la mano a un niño y con la otra sujeta un paraguas que apoya en el suelo. Sintetiza los rostros horadando los ojos y la boca, y, plasma el ropaje con fluida factura y aparente facilidad. Con gran sensibilidad representa a dos personajes populares, transmitiendo el candor y la ternura que le inspiran con la frescura que le da el tratamiento natural del barro.
Un home de pé, coa cabeza cuberta por unha gorra, dálle a man a un rapaz e coa outra suxeita un paraugas que apoia no chan. Sintetizan os rostros furando os ollos e maila boca e plasma a roupa con fluída factura e aparente facilidade. Con grande sensibilidade representa a dúas personaxes populares, transmitindo o candor e tenrura que lle inspiran coa frescura que lle dá o tratamento natural do barro.
La eclosión artística producida en Ourense en los años sesenta, que tiene como principales protagonistas a los componentes del grupo que el escritor Vicente Risco denominó "Os artistiñas", decide numerosas vocaciones de jóvenes que comienzan a destacar muy pronto. Entre ellos está José Cid Menor, escultor casi por completo autodidacto. Desvinculado de escuelas y grupos, Cid Menor realiza exposiciones individuales en ciudades de Galicia y acude a algunos certámenes oficiales, como la Trienal de Santiago, de 1974, en la que consiguió tercera medalla. Su carrera, nada estruendosa, es sin embargo sostenida en su línea ascendente. Cid ha realizado diversos monumentos públicos en localidades gallegas y está representado en los museos del país, así como en colecciones institucionales. Aunque ha trabajado casi todas las materias, donde se expresa más felizmente es en la piedra y en la madera. En ésta llega a calidades morfológicas inefables, aprovechando las vetas y peculiaridades que presenta el tarugo, para darnos sus volúmenes de amplias curvas, de medidas artistas, de insinuaciones formales muy bellas. Preside la obra de este escultor una intención de ternura e intimismo que, no obstante, no le resta fuerza. Por el contrario, sabe ser equilibradamente contundente. Sus maternidades y niños llegan a una gran belleza, a caballo entre el realismo y una abstración muy calculada.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Catálogo del Museo de Castrelos. Vigo, 1995. -Gran Enciclopedia Gallega. Vol. VI. Gijón, S. Cañada, 1974. -“Pontevedra con Centroamérica” catálogo de la subasta en beneficio de los damnificados por el huracán Micht, Diputación Provincial de Pontevedra, 1999. Reproducida la obra en la p. 68.
A eclosión artística que se produce en Ourense nos anos sesenta, que ten como principais protagonistas os compoñentes do grupo que Vicente Risco denominou "Os Artistiñas", incide en numerosas vocacións de mozos que empezan a destacar moi axiña; entre eles atópase José Cid Menor, escultor case por completo autodidacta. Desvinculado de escolas e grupos, Cid Menor realiza exposicións individuais en cidades de Galicia e acode a algúns certames oficiais, coma a Trienal de Santiago, en 1974, na que consiguiu a terceira medalla. A súa carreira, nada ruidosa, sostense, sen embargo, nunha liña ascendente. Cid realizou diversos monumentos públicos en localidades galegas e está representado nos museos do país, así como en coleccións institucionais. Aínda que traballou case tódalas materias, onde se expresa mellor é na pedra e na madeira; con esta última chega a calidades morfolóxicas inefables, aproveitando as vetas e peculiaridades que presenta o tarugo para obter volumes de amplas curvas, de medidas arestas e de insinuacións formais moi belas. Preside a obra deste escultor unha intención de tenrura e intimismo que, malia a todo, non lle resta forza; polo contrario, sabe ser equilibradamente contundente. As súas maternidades e nenos acadan unha grande fermosura, a cabalo entre o realismo e unha abstracción moi calculada.
-Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Pablos, Francisco: Catálogo do Museo de Castrelos. Vigo, Concello, 1995. -Gran Enciclopedia Gallega. Vol. VI. Gijón, S. Cañada, 1974. -“Pontevedra con Centroamérica” catálogo da poxa en beneficio dos damnificados polo furacán Micht, Deputación Provincial de Pontevedra, 1999. Reproducida a obra na p. 68.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
Un hombre de pie, con la cabeza cubierta por una gorra, da la mano a un niño y con la otra sujeta un paraguas que apoya en el suelo. Sintetiza los rostros horadando los ojos y la boca, y, plasma el ropaje con fluida factura y aparente facilidad. Con gran sensibilidad representa a dos personajes populares, transmitiendo el candor y la ternura que le inspiran con la frescura que le da el tratamiento natural del barro.
Un home de pé, coa cabeza cuberta por unha gorra, dálle a man a un rapaz e coa outra suxeita un paraugas que apoia no chan. Sintetizan os rostros furando os ollos e maila boca e plasma a roupa con fluída factura e aparente facilidade. Con grande sensibilidade representa a dúas personaxes populares, transmitindo o candor e tenrura que lle inspiran coa frescura que lle dá o tratamento natural do barro.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...