| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La materia y la ausencia de color son los protagonistas de esta obra donde el pensamiento puede deslizarse a través de un desierto imaginario hasta un oasis violeta habitado por una palmera triste y solitaria. En esta tela los grises no son planos, otorgan textura y relieve a la superficie conseguida a partir de materiales áricos con los que crea una obra en la que pretende ir más allá de lo estético y establecer conexiones entre el mensaje y la materia. La imagen del desierto es controvertida. Asociado con la soledad y la desolación, el desierto es la nada pero, al mismo tiempo, implica la realidad de un espacio físico casi inviolado, puro, sin contaminar por el hombre civilizado. La masa de grises que predomina en la obra funciona como transmisora de las emociones y de los sentimientos, el color del equilibrio consigue condensar toda la riqueza de sensaciones y significados.
A materia e a ausencia de cor son as protagonistas desta obra onde o pensamento pode desprazarse a través dun deserto imaxinario ata un oasis violeta habitado por unha palmeira triste e solitaria. Nesta tea, os grises non son planos, outórganlle textura e relevo á superficie conseguida a partir de materiais áridos cos que o autor crea unha obra na que pretende ir máis alá do estético e establecer conexións entre a mensaxe e a materia. A imaxe do deserto é controvertida. Asociado coa soidade e a desolación, o deserto é a nada pero, ó mesmo tempo, implica a realidade dun espazo físico case inviolado, puro, sen contaminar polo home civilizado. A masa de grises que predomina na peza funciona como transmisora das emocións e dos sentimentos, a cor do equilibrio consegue condensar toda a riqueza de sensacións e significados.
Comienza muy joven a pintar y se vincula a grupos más o menos efímeros, como los denominados Sisga, A Carón, A Galga, en su ciudad natal, en los años setenta del pasado siglo. Hace amistad con otros jóvenes artistas, como Mon Vasco y Chelín. Trabaja en una empresa de producción metal-gráfica, donde aprende las técnicas de litografía y grabado. En 1975 edita una carpeta con ventidos ilustraciones. En su obra, Cabanas pasa por diversas tendencias y estilos, desde el constructivismo al Pop, para desembocar en el informalismo casi absoluto. Con el grupo Galega participa en varias muetras colectivas, auspiciadas por Isaac Díaz Pardo. En 1978 sufre un accidente que le impone una larga estancia hospitalaria, tiempo de reflexión personal para recobrar inquietudes y lanzarse después a una pintura más personal y decidida, tras recorrer múltiples caminos y lugares de España, hasta Andalucía. Su pintura se simplifica, se aquilata, y la alterna con la escultura. Llega así a una abstracción expresionista, escueta y vagamente geometrizante, de paleta reducida. Su trayectoria es casi extensa desde que, en 1973, comenzó a exponer en la colectiva Arte Joven de Galicia, patrocinada por el Ayuntamiento coruñés. Recorre Galicia y salta a Barcelona. Participa en Atlántica, primera edición de Baiona, 1980, y lleva su pintura a Milán y a Francia. En 1982 expone en Japón y en Holanda, en Alemania y en Colombia. 1984 es el año en que se da a conocer en Estados Unidos, con muestras en Ohio, Texas y San Francisco, donde repetirá al año siguiente. Participa en la Primera Mostra Unión Fenosa, en 1989 y en la Bienal de Pontevedra en 1990. Está representado en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid y en los de Sada, Figueras, Ferrol, así como en el Parlamento de Galicia y en colecciones institucionales diversas. La pintura de Cabanas muestra una clara evolución desde el expresionismo casi abstracto a un informalismo gestual muy elaborado, si bien con frecuencia hay retornos a modos antiguos. Su paleta es sobria. Su dibujo, escueto y seguro. Recurre a técnicas de "collage" o a las que pueden emparentarle con la estampación por tórculo, que conoce muy bien y cuyas texturas resultantes lleva a las telas, con bodegones y paisajes totalmente desnudos, casi sin referencias formales. Negros, grises, ocres, azules neutros. Ocasionalmente, un carmín desvaído o un azul celeste. pintura asordada, oclusiva, como cerrada, de mera insinuación, hecha con materia escasa, cual si se tratara de bocetos que nunca tendrán concreción. El geometrismo sinóptico aparece sobre fondos trabajados, a modo de muros que han sufrido múltiples repintes. Siluetas identificables vagan en espacios como inabarcables. Todo es al fin silencioso, hermético, y al mismo tiempo muy sugeridor. El mundo de la mar aparece con frecuencia en estas insinuaciones tan escuetas.
Seoane, Xavier: A viaxe dun serviela polos mares da plástica. A Coruña, Ayuntamiento, 2001. y Mostra Unión Fenosa,1989. VV.AA. : Atlántica 80. Vigo, 1980.
Comeza moi novo a pintar vinculándose a grupos máis ou menos efémeros, como Sisga, A Carón, A Galega, na súa cidade natal, nos anos setenta do pasado século. Fai amizade con outros xoves artistas, como Mon Vasco e Chelín. Traballa nunha empresa de producción metal-gráfica, onde aprende as técnicas da litografía e gravado. En 1975 edita unha carpeta con vintedous ilustracións. Na súa obra, Cabanas pasa por diversidade de tendencias e estilos, desde o constructivismo ó pop, para desembocar no informalismo case absoluto. Co grupo Galega participa en diversas mostras colectivas, auspiciadas por Isaac Díaz Pardo. En 1987 sofre un accidente que lle impoñe unha longa estadía no hospital, tempo de reflexión persoal para recobrar inquietudes e lanzarse despois a unha pintura máis persoal e decidida, tras percorrer múltiples camiños e lugares de España, ata Andalucía. A súa pintura simplifícase, aquilátase e alterna coa escultura. Chega así a unha abstracción expresionista, precisa e vagamente xeometrizante, de paleta reducida. A súa traxectoria é ampla desde que, en 1973, comezou a expoñer na colectiva "Arte Joven de Galicia", patrocinada polo Concello Coruñés. Percorre Galicia e marcha a Barcelona. Participa en "Atlántica" primera edición de Baiona, 1980, leva a súa pintura a Milán e Francia. No 1982 expón en Japón, Holanda, Alemania e Colombia. 1984 é o ano no que se da a coñecer en Estados Unidos, con mostras en Ohio, Texas e San Francisco, onde repetirá o seguinte ano. Participa na primeira mostra Unión Fenosa, en 1989 e na Bienal de Pontevedra en 1990. Está representado no "Museo de Arte Contemporáneo de Madrid" e nos de Sada, Figueras, Ferról, tamén no Parlamento de Galicia e en diversas coleccións institucionais. A pintura de Cabanas mostra unha clara evolución desde o expresionismo case abstracto a un informalismo xestual moi elaborado, aínda que retorna ós modos antigos. A súa paleta é sobria. O seu debuxo, conciso e firme. Percorre a técnicas de "Collage" ou ás que poden relacionar coa estampación por Tórculo, que coñece moi ben. As texturas resultantes percíbense nas teas, con adegas e paisaxes totalmente espidas, case sen referencias formais. Negros, grises, ocres, azuis neutros. Ocasionalmente, un vermello apagado ou un azul celeste. Pintura opaca, oclusiva, como hemética, de simple insinuación, con escasa materia con bosquexos que xamais terán concreción. O xeometrismo sinóptico aparece sobre fondos traballados con forma de muros que sofriron múltiples repintes. Siluetas identificables vagan en espacios coma inabarcables. Todo é ó fin silandeiro, hermético e ó mesmo tempo moi suxestivo. O mundo da mar aparece a miúdo en simples insinuacións.
Seoane, Xavier: A viaxe dun serviela polos mares da plástica. A Coruña, Ayuntamiento, 2001. y Mostra Unión Fenosa. A Coruña. Unión Fenosa, 1989 VV.AA: Atlántica 80. Vigo, 1980.
|
|
La materia y la ausencia de color son los protagonistas de esta obra donde el pensamiento puede deslizarse a través de un desierto imaginario hasta un oasis violeta habitado por una palmera triste y solitaria. En esta tela los grises no son planos, otorgan textura y relieve a la superficie conseguida a partir de materiales áricos con los que crea una obra en la que pretende ir más allá de lo estético y establecer conexiones entre el mensaje y la materia. La imagen del desierto es controvertida. Asociado con la soledad y la desolación, el desierto es la nada pero, al mismo tiempo, implica la realidad de un espacio físico casi inviolado, puro, sin contaminar por el hombre civilizado. La masa de grises que predomina en la obra funciona como transmisora de las emociones y de los sentimientos, el color del equilibrio consigue condensar toda la riqueza de sensaciones y significados.
A materia e a ausencia de cor son as protagonistas desta obra onde o pensamento pode desprazarse a través dun deserto imaxinario ata un oasis violeta habitado por unha palmeira triste e solitaria. Nesta tea, os grises non son planos, outórganlle textura e relevo á superficie conseguida a partir de materiais áridos cos que o autor crea unha obra na que pretende ir máis alá do estético e establecer conexións entre a mensaxe e a materia. A imaxe do deserto é controvertida. Asociado coa soidade e a desolación, o deserto é a nada pero, ó mesmo tempo, implica a realidade dun espazo físico case inviolado, puro, sen contaminar polo home civilizado. A masa de grises que predomina na peza funciona como transmisora das emocións e dos sentimentos, a cor do equilibrio consegue condensar toda a riqueza de sensacións e significados.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...