| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La mujer en Buciños, siempre ideal, tiene un halo de misterio que la convierte en un ser delicado e inaccesible.
La pieza, concebida como relieve para colgar en la pared, presenta a una estilizada figura femenina sosteniendo una "patela" con su brazo izquierdo. Su rostro, ligeramente ladeado hacia la derecha nos permite apreciar unos rasgos finísimos y un cuello esbelto. Su cuerpo, cubierto parcialmente por un manto, describe una anatomía armoniosa que se completa con la zona texturada, vibrante y luminosa de los paños que definen la obra y le otorgan un aspecto de belleza clásica.
La figura está concebida como una unidad, sin ángulos, todo es curva y ondulación, las formas no se forjan mediante transiciones violentas sino a través de una continuidad de ritmos.
La representación, ligera y airosa, flota en el espacio convirtiéndose en una imagen simbólica e ideal de la mujer trabajadora.
A muller, en Buciños, sempre ideal, ten un halo de misterio que a converte nun ser delicado e inaccesible.
A peza, concibida como un relevo para colgar na parede, presenta a unha estilizada figura feminina sostendo unha patela co seu brazo esquerdo. O seu rostro, lixeiramente ladeado cara á dereita, permítenos apreciar uns rasgos finísimos e un colo esvelto. O seu corpo, cuberto parcialmente por un manto, describe unha anatomía harmoniosa que se completa coa zona texturada, vibrante e luminosa dos panos que definen a obra e lle otorgan un aspecto de beleza clásica.
A figura está concibida como unha unidade, sen ángulos, todo é curva e ondulación, as formas non se forxan mediante transicións violentas senón a través dunha continuidade de ritmos.
A representación, lixeira e airosa, flota no espacio converténdose nunha imaxe simbólica e ideal da muller traballadora.
La villa de origen de este escultor ha terminado por configurar su nombre hasta el punto de ser conocido por el citado topónimo, como si realmente fuera su primer apellido. Prácticamente, toda su obra la ha realizado en Ourense, vinculado al grupo que auspició el escritor Vicente Risco, y que reunía a jóvenes artistas en la taberna de Tucho, en la plaza de Mari Gaila, y que denominó «Os Artistiñas» por su extrema juventud. Del grupo formaban parte Jaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa y otros. Aunque posee formación académica, Buciños es, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidad exquisita, anegado por la ternura. Inicialmente acusó influencias de Critino Mallo y tal vez de Antón Failde Gago, cuando trabajaba la madera, en ideaciones primorosas, de total simplicidad, en las que las vetas de la materia vegetal semejaban ropajes y pliegues. Más tarde, el bronce se ha enseñoreado de su obra, y con frecuencia ha acudido a las oquedades, a imaginarios «rotos» en la morfología de sus piezas, que vagamente le identificarían con Henry Moore, aunque quizá su maestro secreto sea el genial Julio González. Las curvas pronunciadas, los volúmenes a un tiempo rotundos y suaves, la airosidad de sus criaturas, dan a la escultura de Buciños una muy definida personalidad. Ha realizado numerosas exposiciones en España y en el extranjero. Está representado en todos los Museos de Galicia y en numerosas instituciones públicas y colecciones particulares. Sus monumentos, a personajes históricos o con afán puramente ornamental, abundan en las ciudades gallegas. Habitualmente trabaja formatos pequeños, si bien la monumentalidad está en su concepto de gran creador de formas corpóreas. La escultura de Buciños parece contener vida. Su vitalidad se expande a borbotones, y aunque a veces sea testimonial de una ruralidad dura de Galicia, la alegría comunicativa termina por imponerse en cada una de sus piezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
A vila de orixe deste escultor terminou por configura-lo seu nome, ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, como se fose realmente o seu primeiro apelido. Practicamente toda a súa obra a realizou en Ourense, vencellado ó grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que xuntaba a novos artistas na taberna de Tucho, na praza de Mari Gaila, e que denominou "Os Artistiñas" pola súa extrema xuventude. Do grupo formaban parte Xaime Quesada, José Luis de Dios, Acisclo Manzano, Xabier Pousa e outros. Aínda que posúe formación académica, Buciños é, fundamentalmente, un intuitivo, de sensibilidade exquisita, anegado pola tenrura. Inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e tal vez de Antón Failde Gago, cando traballaba a madeira e ideacións primorosas, de total simplicidade, nas que as vetas da materia vexetal semellaban roupaxes e pregamentos. Máis tarde, o bronce enseñoreouse da súa obra e con frecuencia acudíu ós ocos, a imaxinarios "rotos" na morfoloxía das súas pezas que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais o seu mestre secreto sexa o xenial Julio González. As curvas pronunciadas, os volumes a un tempo rotundos e suaves, a airosidade das súas criaturas, dan á escultura de Buciños unha moi definida personalidade. Realizou numerosas exposicións en España e no extranxeiro. Está representado en tódolos museos de Galicia e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental abondan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que a monumentalidade está no seu concepto de gran creador de formas corpóreas. A escultura de Buciños parece conter vida. A vitalidade expándese a cachón e, aínda que ás veces sexa testemuño dunha ruralidade dura de Galicia, a alegría comunicativa termina por impoñerse en cada unha das súas pezas.
-Pablos, Francisco: Pousa y Buciños. Santiago, Xunta de Galicia, 1994. -Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caixavigo, 1981. -Trabazo, Luis: Piedra, barro, bronce. Ourense, Diputación provincial, 1978.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La mujer en Buciños, siempre ideal, tiene un halo de misterio que la convierte en un ser delicado e inaccesible.
La pieza, concebida como relieve para colgar en la pared, presenta a una estilizada figura femenina sosteniendo una "patela" con su brazo izquierdo. Su rostro, ligeramente ladeado hacia la derecha nos permite apreciar unos rasgos finísimos y un cuello esbelto. Su cuerpo, cubierto parcialmente por un manto, describe una anatomía armoniosa que se completa con la zona texturada, vibrante y luminosa de los paños que definen la obra y le otorgan un aspecto de belleza clásica.
La figura está concebida como una unidad, sin ángulos, todo es curva y ondulación, las formas no se forjan mediante transiciones violentas sino a través de una continuidad de ritmos.
La representación, ligera y airosa, flota en el espacio convirtiéndose en una imagen simbólica e ideal de la mujer trabajadora.
A muller, en Buciños, sempre ideal, ten un halo de misterio que a converte nun ser delicado e inaccesible.
A peza, concibida como un relevo para colgar na parede, presenta a unha estilizada figura feminina sostendo unha patela co seu brazo esquerdo. O seu rostro, lixeiramente ladeado cara á dereita, permítenos apreciar uns rasgos finísimos e un colo esvelto. O seu corpo, cuberto parcialmente por un manto, describe unha anatomía harmoniosa que se completa coa zona texturada, vibrante e luminosa dos panos que definen a obra e lle otorgan un aspecto de beleza clásica.
A figura está concibida como unha unidade, sen ángulos, todo é curva e ondulación, as formas non se forxan mediante transicións violentas senón a través dunha continuidade de ritmos.
A representación, lixeira e airosa, flota no espacio converténdose nunha imaxe simbólica e ideal da muller traballadora.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...