| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La pieza, de resonancias antropológicas, recuerda a un monolito situando al espectador ante un mundo primitivo y a la vez muy presente. La escultura se erige sobre el suelo dominando, desde su verticalidad y altura, todo el espacio circundante al igual que un monumento megalítico o un poste totémico se imponen sobre el paisaje. Es en la geometría, en la estructura cuadrangular y en la austeridad formal en donde radica su mayor fuerza y expresividad. El ensamblaje de materiales tan opuestos fusionan la tradición con la modernidad, la naturaleza con la civilización. La madera de olmo y el hormigón contextualizan a la obra en nuestro tiempo, en una Galicia rural y urbana, tradicional y postmoderna a la vez.
A peza, de resonancias antropolóxicas, recorda a un monolito que sitúa ó espectador ante un mundo primitivo e á vez moi presente. A escultura eríxese sobre o chan dominando, dende a súa verticalidade e altura, todo o espacio circundante ó igual que un monumento megalítico ou un poste totémico se impoñen sobre a paisaxe. É na xeometría, na estructura cuadrangular e na austeridade formal onde radica a súa maior forza e expresividade. A ensamblaxe de materiais tan opostos fusionan a tradición coa modernidade, a natureza coa civilización. A madeira de olmo e o formigón contextualizan a obra no noso tempo, nunha Galicia rural e urbana, tradicional e asemade posmoderna.
El tiempo, sobre la naturaleza, también talla y modela. Este escultor, deliberadamente elemental en apariencia y sin embargo, tan razonador, comenzó a ver formas de sus futuras obras en cuanto le rodeaba en el ámbito rural: en las rocas, en los vestigios de culturas ancestrales, tan frecuentes en la tierra gallega. En el apero de labranza o el herramental de la artesanía más modesta. Seleccionado en Novos Valores, de la Bienal de Pontevedra de 1983, obtuvo un segundo premio, que fue primero en la edición del año siguiente, y medalla de Bronce en la XXI Bienal de 1990. Su obra participó en otras colectivas importantes, en Compostela, A Coruña, Lalín, y llegó a Francia, en la que conjutaba el arte de las regiones de Europa. Su consagración le llegó con la participación en la muestra celebrada en la Casa de Galicia, de la Xunta autonómica, en Madrid. Ha celebrado exposiciones individuales, a partir del año 1984, en Pontevedra, Santiago y Vigo. Actualmente es profesor de Escultura enla Escuela de Canteiros de Poio. Está representado en los Museos de Pontevedra, Carlos Maside de Sada, A Coruña, y en las colecciones de Ayuntamientos y Diputaciones de diferentes provincias españolas, así como en otras instituciones de importancia. La escultura de Pazos es de una paradójica modernidad, puesto que se inspira, como decimos, en las culturas castreñas. Combina piedra y madera y a veces elementos metálicos, para sugerir formas y objetos en los que la referencia queda trascendida de abstracción considerable, de extraña y fascinante belleza dentro de su apariencia tosca. Respeta un imperfección engañosa, puesto que si el cincel parece que únicamente esboza la obra sobre el bloque de granito, en realidad todo está pensado, medido, aquilatado. Ensambladuras caprichosas entre piedra y madera, roturas deliberadas, lañas innecesarias y, sin embargo, de finalidad irrenunciablemente estética están en sus piezas, a veces antropomórficas, como si hubieran sido el viento, la lluvia, la humedad del ambiente, y no la mano del artista, quienes las hubieran conformado. Fuerza arrolladora, imposición rotunda y, siempre, un arrebatador lirismo hay en este escultor inconfundible, de los que están llamados, con muy pocos más, a dejar verdadera huella en la historia del arte gallego contemporáneo. Qué sabia mano de aparente restaurador de restos arqueológicos; qué inteligencia sutil para remendar desechos que no lo son. Qué valor plástico, en fin, tienen esas oquedades, esas incrustaciones que hay en sus superficies como sin acabar, de inefable tosquedad.
-Alonso, Eliseo: El rural de Francisco Pazos. -Prieto, Carmen: El prehistoricismo estético de la obra de Francisco Pazos. Madrid, Xunta de Galicia, 1994. -Pazo, esculturas. Madrid, Xunta de Galicia, 1994.
O tempo, sobre a natureza, tamén talla e modela. Este escultor, deliberadamente elemental en apariencia e, sen embargo, tan razoador, empezou a ver formas das súas futuras obras en canto o rodeaba no eido rural; nas rochas, nos vestixios de culturas ancestrais, tan frecuentes na terra galga; no apeiro de labranza ou nas ferramentas da artesanía máis galega. Seleccionando en Novos Valores na Bienal de Pontevedra de 1983 obtivo un segundo premio, converténdose en primeiro na edición do ano seguinte e medalla de bronce na XXI Bienal de 1990. A súa obra participa noutras colectivas importantes, en Compostela, A Coruña, Lalín, chegando ata Francia na que mesturaba a arte das rexións de Europa. A súa consagración chegoulle coa participación na mostra que se celebrou na Casa de Galicia da Xunta Autonómica en Madrid. Celebrou exposicións individuais a partir de 1984, en Pontevedra, Santiago e Vigo, é profesor de Escultura na Escola de Canteiros de Poio. Está representado nos museos de Pontevedra, Carlos Maside de Sada, A Coruña e nas coleccións de concellos e deputacións de diferentes provincias españolas, así como noutras institucións importantes. A escultura de Pazos é dunha paradóxica modernidade que se inspira como dicimos nas esculturas castrexas. Combina pedra e madeira e ás veces elementos metálicos para suxerir formas e obxectos nos que a referencia queda trascendida de abstracción considerable, de estraña e fascinante beleza dentro da súa apariencia tosca. Respeta unha imperfección enganosa, posto que se o cincel asemella que unicamente bosquexa a obra sobre o bloque de granito en realidade todo está pensado, medido, aquilatado. Ensambladuras caprichosas entre pedras e madeira, roturas deliberadas, grampas innecesarias e, sen embargo, de finalidade irrenunciablemente estética están nas súas pezas, ás veces antropomórficas como se tivesen sido o vento, a chuvia, a humanidade do ambiente, e non a man do artista, os cales tivesen conformado. Forza envolvente, imposición rotunda e sempre un arrebatador lirismo, hai neste escultor inconfundible, dos que están chamados con moi poucos máis, a deixar en verdadeira pegada na historia da arte galega contemporánea. Que sabia man de aparente restaurador de restos arqueolóxicos, que intelixencia sutil para remendar desfeitos que non o son. Que valor plástico, en fin, esas oquedades esas incrustacións que hai nas súas superficies, coma sen rematar, de inefable tosquedade.
-Alonso, Eliseo: El rural de Francisco Pazos. Pazo, esculturas. Madrid, Xunta de Galicia, 1994. -Prieto, Carmen: El prehistoricismo estético de la obra de Francisco Pazos. Pazo, esculturas. Madrid, Xunta de Galicia, 1994.
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La pieza, de resonancias antropológicas, recuerda a un monolito situando al espectador ante un mundo primitivo y a la vez muy presente. La escultura se erige sobre el suelo dominando, desde su verticalidad y altura, todo el espacio circundante al igual que un monumento megalítico o un poste totémico se imponen sobre el paisaje. Es en la geometría, en la estructura cuadrangular y en la austeridad formal en donde radica su mayor fuerza y expresividad. El ensamblaje de materiales tan opuestos fusionan la tradición con la modernidad, la naturaleza con la civilización. La madera de olmo y el hormigón contextualizan a la obra en nuestro tiempo, en una Galicia rural y urbana, tradicional y postmoderna a la vez.
A peza, de resonancias antropolóxicas, recorda a un monolito que sitúa ó espectador ante un mundo primitivo e á vez moi presente. A escultura eríxese sobre o chan dominando, dende a súa verticalidade e altura, todo o espacio circundante ó igual que un monumento megalítico ou un poste totémico se impoñen sobre a paisaxe. É na xeometría, na estructura cuadrangular e na austeridade formal onde radica a súa maior forza e expresividade. A ensamblaxe de materiais tan opostos fusionan a tradición coa modernidade, a natureza coa civilización. A madeira de olmo e o formigón contextualizan a obra no noso tempo, nunha Galicia rural e urbana, tradicional e asemade posmoderna.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...