| Inicio |
Información de AutorInformación do Autor ![]() |
Obra en Detalle ![]() |
Resultados Búsqueda ![]() |
Busq. Avanzada ![]() |
Busq. Específica ![]() |
La lluvia, la humedad, el agua, son elementos naturales que, en la obra de Freixanes, se humanizan para erigirse en tema, en metáforas del desamparo y la soledad generadoras de un contexto, de un entorno que define al personaje-víctima sumergida en un espacio envolvente, en una atmósfera perversa y enmarañada.
El ser anónimo se revela como insignificante ante el medio aún a pesar de que su silueta rotunda domina el centro de la composición. Sus esfuerzos para protegerse de la insistente lluvia con su chaqueta resultan inútiles y su impotencia simboliza la eterna lucha entre el hombre y la naturaleza, entre el ser humano y la vida.
Domina la armonía en el resultado final conseguida a partir de la combinación de dos capas de pigmento finísimas que se fusionan como transparencias generando un todo de sensaciones táctiles. La base inferior, constituida por el lienzo casi limpio con imprimaciones de color azul, se convierte en la superficie sobre la que bailan los hilos de pintura, la filigrana, que a modo de tela de araña, genera la visión borrosa y distorsionada por las gotas que se apodera del protagonista cuya imagen rememora las estampas japonesas del Ukiyo-e, a campesinos vencidos por los monzones, dioses fecundadores de la tierra.
"Freixanes". Universidad de Granada. Granada. Del 15 de abril al 30 de mayo de 2005.
Freixanes. Los días lentos. Universidad de Granada, Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, pág. 185
Freixanes. Los días lentos. Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, pág. 185
Portada de Guía dos Libros Novos. Nº 38, Marzo de 2002
A choiva, a humidade, a auga, son elementos naturais que, na obra de Freixanes, se humanizan para erixirse en tema, en metáforas do desamparo e a soidade xeradoras dun contexto, dun contorno que define o personaxe-vítima somerxida nun espazo envolvente, nunha atmosfera perversa e enmarañada.
O ser anónimo revélase como insignificante ante o medio aínda a pesar de que a súa silueta domina o centro da composición. Os seus esforzos para se protexer da insistente choiva coa súa chaqueta resultan inútiles e a súa impotencia simboliza a eterna loita entre o home e a natureza, entre o home e a vida.
Domina a harmonía no resultado final acadado a partir da combinación de dúas capas de pigmento finísimas que se fusionan como transparencias xerando un todo de sensacións táctiles. A base inferior, constituída polo lenzo case limpo con imprimacións de cor azul, convértese na superficie sobre a que bailan os fíos de pintura, a filigrana que, como unha tea de araña, xera unha visión borrosa e distorsionada polas gotas que se apoderan do protagonista, cunha imaxe que rememora as estampas xaponesas do Ukiyo-e, a campesiños vencidos polos monzóns, deuses fecundadores da terra.
"Freixanes". Universidade de Granada. Do 15 de abril ao 30 de maio.
Freixanes. Los días lentos. Universidad de Granada, Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, páx. 185.
Freixanes. Los días lentos. Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, páx. 185.
Portada da Guía dos Libros Novos. Nº 38, marzo de 2002.
Su nombre completo es Xosé María Fernández Freixanes. Vivió el ambiente artístico desde muy pequeño, ya que es hermano del escritor Víctor Freixanes, de precoz vinculación e influencia en los medios intelectuales de Galicia. Cursó la carrera de Bellas Artes en la Escuela de San Fernando, en Madrid. Fue becario de la Diputación provincial de Pontevedra. Se vinculó a Atlántica, con cuyas muestras en Baiona, Compostela y Madrid se dió a conocer, como uno de los más inquietos ejemplos de la vanguardia plástica de Galicia. Durante algún tiempo residió en el País Vasco, tiempo en que su obra acusó una tendencia social y hasta panfletaria. Después se trasladó a Madrid, donde reside habitualmente, si bien nunca se ha desvinculado de su país natal. Ha realizado murales en centros de enseñanza e instituciones de Galicia, como Ponteceso y Compostela, y exposiciones en numerosas ciudades del país, en toda España y en el extranjero, a partir de 1972, cuando aún no había cumplido los veinte años. Su representación en muestras colectivas de importancia ha extendido su nombre, que goza de un gran prestigio entre la crítica más exigente. Fue seleccionado en la I Mostra Unión Fenosa, en 1989. Está representado en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, en el que la Diputación Foral de Alava, en Vitoria, y en otros de Galicia y de diferentes ciudades de España, así como en importantes colecciones institucionales, entre ellas la de la Xunta de Galicia. La pintura de Freixanes es eminentemente conceptual y como elementalizada, de concepción por completo abstractiva, aunque no siempre por completo informalista. Vagas insinuaciones de objetos se instalan en amplios fondos neutros, que muestran a veces elementos de "collage", reales o simulados. Es una pintura muy meditada, y sin embargo como al desgaire; tal que si no le preocupara la calidad formal, que al fin posee en alto grado, aunque renunciando a cualquier preciosismo. La formación cultural del artista le lleva a recordar a multitud de artistas, comenzando por Antoni Tàpies, si bien al fin se impone siempre su propia personalidad. Sus telas, de considerable tamaño con frecuencia, insinúan fondos marinos en los que flotan raros objetos sumergidos, bultos o redes, en un cromatismo deliberadamente asordado, en composiciones que pueden recordar, sin identificarse por completo, tendencias del surrealismo. La materia, muy tendida, en pincelada ancha y despreocupada, semeja mero boceto, como si la obra no estuviera concluida. Sus formas inconcretas se inscriben en amplios espacios y resultan inquietantes en su apariencia de rascadura, de trazo a primera intención. La personalidad de Freixanes es firme, inconfundible, pese a deambular por corrientes estéticas muy transitadas en esos últimos años.
-Seoane, Xavier: Identidade e convulsión. Sada, Edic. do Castro, 1990. -Castro, Antón: Freixanes. Pontevedra, Excma. Diputación, 1992. -Castro, Antón: Expresión Atlántica. Santiago, Follas Novas, 1984. -Calvo Serraler, Francisco: 50 años de Arte español. Madrid, Fundación Santillana, 1985. -Freixanes, Víctor: Teoría (breve) de la salvación. Madrid, Galería Juana Mordó, 1990. - Xesús R. Jares "A mirada global da paz" en el capítulo I "O mundo no que vivimos algúns conflictos e retos urxentes" del catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz".
O seu nome completo é Xosé María Fernández Freixanes. Viviu o ambiente artístico dende moi neno xa que é irmán do escritor Víctor Freixanes, de precoz vinculación e influencia nos medios intelectuais de Galicia. Cursou a carreira de Belas Artes na Escola de San Fernando, en Madrid e foi bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra. Vencellouse a Atlántica, con mostras realizadas en Baiona, Compostela e Madrid cosas que se deu a coñecer, como un dos máis inquedos exemplos da vangarda plástica de Galicia. Durante algún tempo residiu no País Vasco, tempo no que a súa obra acusou unha tendencia social e ata panfletaria. Logo, trasládase a Madrid, onde reside habitualmente, se ben nunca se desvencellou do seu país natal. Realizou murais en centros de ensinanza e institucións de Galicia, como Ponteceso e Compostela, así como exposicións en numerosas cidades do país, en toda España e no estranxeiro, a partir de 1972, cando aínda non fixera os vinte anos. A súa representación en mostras colectivas de importancia espallou o seu nome, que goza dunha grande sona entre a crítica máis esixente. Seleccionárono na I Mostra Unión Fenosa, en 1989. Está representado no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, no da Deputación Foral de Álava, en Vitoria e noutros de Galicia e de diferentes cidades de España, así como en importantes coleccións institucionais, entre elas a da Xunta de Galicia. A pintura de Freixanes é eminentemente conceptual, abstractiva, aínda que non sempre por completo informalista. Vagas inspiracións de obxectos instálanse en amplos fondos neutros, que amosan ás veces elementos de "collage" reais ou simulados. É unha pintura moi meditada e, sen embargo, como descoidada, como se non lle preocupase a calidade formal, que posúe en algún grao, malia que renunciando a calquera preciosismo. A formación cultural do artista lévao a lembrar a multitude de artistas, empezando por Antoni Tápies, se ben ó fin sempre se impón a súa propia personalidade. As súas teas, de considerable tamaño a miúdo, insinúan fondos mariños nos que aboian obxectos somerxidos, vultos ou redes, cun cromatismo deliberadamente enxordecido, en composicións que poden recordar, sen se identificaren por completo, tendencias do surrealismo. A materia, moi tendida, en pincelada ancha, e despreocupada, semella un simple bosquexo, como se a obra non estivese rematada. As súas formas inconcretas inscríbense en amplos espacios e resultan inquedantes na súa apariencia de rascadura, de trazo a primeira intención. A personalide de Freixanes é firme, inconfundible pese a deambular por correntes estéticas moi transitadas neses derradeiros anos.
-Seoane, Xavier: Identidade e convulsión. Sada, Edic. do Castro, 1990. -Castro, Antón: Freixanes. Pontevedra, Excma. Diputación, 1992. -Castro, Antón: Expresión Atlántica. Santiago, Follas Novas, 1984. -Calvo Serraler, Francisco: 50 años de Arte español. Madrid, Fundación Santillana, 1985. -Freixanes, Víctor: Teoría (breve) de la salvación. Madrid, Galería Juana Mordó, 1990. - Xesús R. Jares "A mirada global da paz" no capítulo I "O mundo no que vivimos algúns conflictos e retos urxentes" do catálogo "Construír a paz, Cultura para a paz".
|
|
|
| ||||||||||||
|
|
|
La lluvia, la humedad, el agua, son elementos naturales que, en la obra de Freixanes, se humanizan para erigirse en tema, en metáforas del desamparo y la soledad generadoras de un contexto, de un entorno que define al personaje-víctima sumergida en un espacio envolvente, en una atmósfera perversa y enmarañada.
El ser anónimo se revela como insignificante ante el medio aún a pesar de que su silueta rotunda domina el centro de la composición. Sus esfuerzos para protegerse de la insistente lluvia con su chaqueta resultan inútiles y su impotencia simboliza la eterna lucha entre el hombre y la naturaleza, entre el ser humano y la vida.
Domina la armonía en el resultado final conseguida a partir de la combinación de dos capas de pigmento finísimas que se fusionan como transparencias generando un todo de sensaciones táctiles. La base inferior, constituida por el lienzo casi limpio con imprimaciones de color azul, se convierte en la superficie sobre la que bailan los hilos de pintura, la filigrana, que a modo de tela de araña, genera la visión borrosa y distorsionada por las gotas que se apodera del protagonista cuya imagen rememora las estampas japonesas del Ukiyo-e, a campesinos vencidos por los monzones, dioses fecundadores de la tierra.
"Freixanes". Universidad de Granada. Granada. Del 15 de abril al 30 de mayo de 2005.
Freixanes. Los días lentos. Universidad de Granada, Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, pág. 185
Freixanes. Los días lentos. Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, pág. 185
Portada de Guía dos Libros Novos. Nº 38, Marzo de 2002
A choiva, a humidade, a auga, son elementos naturais que, na obra de Freixanes, se humanizan para erixirse en tema, en metáforas do desamparo e a soidade xeradoras dun contexto, dun contorno que define o personaxe-vítima somerxida nun espazo envolvente, nunha atmosfera perversa e enmarañada.
O ser anónimo revélase como insignificante ante o medio aínda a pesar de que a súa silueta domina o centro da composición. Os seus esforzos para se protexer da insistente choiva coa súa chaqueta resultan inútiles e a súa impotencia simboliza a eterna loita entre o home e a natureza, entre o home e a vida.
Domina a harmonía no resultado final acadado a partir da combinación de dúas capas de pigmento finísimas que se fusionan como transparencias xerando un todo de sensacións táctiles. A base inferior, constituída polo lenzo case limpo con imprimacións de cor azul, convértese na superficie sobre a que bailan os fíos de pintura, a filigrana que, como unha tea de araña, xera unha visión borrosa e distorsionada polas gotas que se apoderan do protagonista, cunha imaxe que rememora as estampas xaponesas do Ukiyo-e, a campesiños vencidos polos monzóns, deuses fecundadores da terra.
"Freixanes". Universidade de Granada. Do 15 de abril ao 30 de maio.
Freixanes. Los días lentos. Universidad de Granada, Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, páx. 185.
Freixanes. Los días lentos. Círculo de Bellas Artes, Madrid, 2002, páx. 185.
Portada da Guía dos Libros Novos. Nº 38, marzo de 2002.
Visor de Eventos |
|
|
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Buscar en la colección:
Buscar na colección:
| Nombre ArtísticoNome Artístico | NombreNome | ApellidosApelidos | NacimientoNacemento | |
|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | ||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | ||||
| Consultando de registrosrexistros | ||||
| Título | Inv. | Tipo | Técnica | TipologíaTipoloxía | Autor | FechaData | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Filtrar: | |||||||
| PáginaPáxina 1 de 3 | |||||||
| Consultando de registrosrexistros | |||||||
Cargando Datos... |

Cargando Datos...